Ένας Κενυάτης Ορθόδοξος παγκόσμιος πρωταθλητής ομολογεί… (ΦΩΤΟ)

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου

Οι φίλαθλοι συνήθως παρακολουθούν όταν γίνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες αλλά και άλλοι αθλητικοί αγώνες σε παγκόσμια κλίμακα, ειδικά όταν πρόκειται για το άθλημα του δρόμου. Τρέχουν οι αθλητές, οι από γης και έως περάτων της οικουμένης.
Ίσως να εκπλαγεί κανείς σήμερα που αποφάσισα να ασχοληθώ και μ’ αυτό το θέμα που ίσως πολλοί να νομίζουν ότι οι αθλητές αυτοί, ιδιαίτερα οι Κενυάτες που είναι πάντα πρώτοι στο τρέξιμο στο τρέξιμο σ’ όλους τους αγώνες, είναι άσχετοι με τη θρησκεία και με την ορθοδοξία.
Ήδη ασχολήθηκα με το θέμα αυτό πριν μερικά χρόνια, όταν σ’ ένα από τα κεφάλαια του πρώτου μου τόμου «Μαρτυρίες Ζωής» (2004) έδωσα τον τίτλο «Αθλητής ή ιερέας».
Μελέτησα τότε βαθιά το θέμα αυτό, αφού τα παιδιά, οι ιεροσπουδαστές που θα φοιτούσαν στην Πατριαρχική μας Σχολή ανήκαν στη φυλή των Νάντι από όπου βγαίνουν όλοι οι γνωστοί Ολυμπιονίκες και αθλητές με εξαιρετική και μοναδική επίδοση σε παγκόσμιο επίπεδο.
Θαύμασα το αγαθό της ψυχής αυτών των διάσημων αθλητών και το ταπεινό φρόνημα της καρδιάς τους.
Ενώ ζούσαν σ’ ἐναν κόσμο που τους χειροκροτούσε και τους επευφημούσε θριαμβευτικά, αυτοί κρατούσαν μια στάση ταπεινή και δεν πετούσαν στα σύννεφα από τις μοναδικές νίκες τους στον στίβο.
Βέβαια, αυτό δεν ισχύει για όλους. Είναι πολύ φυσικό. Σ’ όλες τις διαφορετικές κοινωνίες και ποικίλες καταστάσεις οι άνθρωποι έχουν και ακολουθούν τον δικό τους δρόμο, έχουν τις δικές τους επιλογές.
Γι’ αυτό και δεν είμαστε όλοι το ίδιο, ανάλογα με το πώς γεννηθήκαμε, πώς μεγαλώσαμε και με ποια κριτήρια κινούμαστε μέσα στον τόπου όπου ζούμε και διακονούμε.
Όταν περιοδεύω σ’ αυτή την περιοχή που βγάζει τους πρωταθλητές και Ολυμπιονίκες συνηθίζω να συναντώ μερικούς που ανήκουν στην Ορθόδοξη μας Εκκλησία.
Πράγματι, τους συναντά κανείς όταν ταξιδεύει, γιατί ασκούνται τρέχοντας στα πανύψηλα βουνά και τις βραχώδεις περιοχές που είναι και το χαρακτηριστικό γνώρισμα της φυλής αυτής που κατοικούν εκεί.
Τον νέο της σημερινής μας αφήγησης τον γνώρισα όταν ήταν ακόμη πολύ μικρός ή καλύτερα νέος που ξεχώριζε με τα σπάνια πνευματικά του χαρίσματα, αφού συνδέθηκε άμεσα με την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο ιερέας, μάλιστα, που τον βάπτισε ήταν μαθητής μου εδώ στην Πατριαρχική Σχολή.
Έτσι, φωτίστηκε κι έτσι γνώρισε και συνδέθηκε βαθιά με τον Χριστό και την Εκκλησία Του.
Αγάπησε με όλη την δύναμη της ψυχής του οτιδήποτε είχε σχέση με τη φιλία που αισθανόταν ειλικρινά όποτε συναναστρεφόταν με ιερείς και νέους που βρίσκονταν κοντά στην Ορθόδοξη πίστη και παράδοση. Τα χρόνια κυλούσαν γρήγορα.
Η καταγωγή του ήταν από μια φτωχή και άσημη οικογένεια και γεννήθηκε σ’ έναν πολύ πρωτόγονο χώρο, σε καλύβα φυσικά. Τούτο όμως δεν στάθηκε εμπόδιο στη μετέπειτα σταδιοδρομία του.
Το δέχθηκε, το πίστεψε, ήταν αποφασισμένος όμως, αφού έβλεπε ότι ο Θεός τον προίκισε.
Εκτός από τα πνευματικά του χαρίσματα ήταν πρωτοπόρος σωματικά αφού πολύ νωρίς ανακάλυψε ότι ήταν άριστος αθλητής στο τρέξιμο, δρομέας δηλαδή, και θέλησε να το αξιοποιήσει.
Στη διάρκεια των σπουδών του στο Γυμνάσιο, οι γονείς τους βρέθηκαν σε αδιέξοδο, επειδή δεν μπορούσαν να συμβάλουν οικονομικά στη μόρφωσή του.
Έτσι, κατέφυγαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία που φυσικά ανέλαβε να βοηθήσει έτσι ώστε να έχει μια άνετη και επιτυχημένη πορεία στις σπουδές του.
Αυτό μέχρι σήμερα το θυμάται και ευγνωμονεί την Εκκλησία μας που του συμπαραστάθηκε σ’ αυτή την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής του.
Με τον ζήλο που διέθετε για μάθηση, πέτυχε εκείνο που ήθελε και τώρα με άνεση θα αφιέρωνε τον εαυτό του στο άθλημα με το οποίο τον προίκισε ο Θεός και ήταν όπως συνηθίζει να λέει το πολύτιμο δώρο του που προερχόταν από την αγάπη του Θεού στο πρόσωπό του.
Παρακολουθούμε, όπως έγραψα και πριν, τους αθλητές την ώρα της νίκης τους και την ώρα της δόξας και του θριάμβου τους να γονατίζουν και να κάνουν τον σταυρό τους, ιδιαίτερα αυτοί που προέρχονται από τις χώρες των Βαλκανίων.
Μερικοί από αυτούς μάλιστα κάνουν δημόσια εξομολόγηση, όπου δηλώνουν κατηγορηματικά την πίστης τους στον Θεό και ομολογούν ότι ο Θεός είναι εκείνος που ακούει τις προσευχές τους που βγαίνουν από τα βάθη της ψυχής τους.
Έτσι, ο δικός μας Κενυάτης αθλητής που τίμησε τη χώρα τους σε διεθνείς αγώνες δρόμου, αφού ξεκίνησε στην ουσία από το πουθενά κι έφθασε στην κορυφή της νίκης και της επιτυχίας στον στίβο όχι μόνο της προσωπικής του ζωής αλλά και σε εκείνον της άθλησης που τον έκανε παγκόσμια γνωστό, αφού συμμετείχε σε αγώνες στις πέντε ηπείρους της γης, όπου πάντοτε διέπρεπε και αναδείχθηκε πρωτοπόρος, νικητής και αγωνιστής.
Αυτές τις μέρες περιόδευα στην περιοχή των Νάντι και αποφάσισα να λειτουργήσω στην ενορία που βρίσκεται ακριβώς σε μια φτωχική μεγαλούπολη, γι’ αυτό η Εκκλησία μας είναι πρόχειρα κατασκευασμένη.
Αφού λειτούργησα και κήρυξα στους πιστούς, κάτι που κάνω πάντα, μου ανακοίνωσαν ότι ο πρόεδρος της ομάδας, που είναι υπεύθυνος για την ανάπτυξη και την προετοιμασία για το κτίσιμο μεγαλοπρεπούς ναού, δεν ήταν άλλος από τον διεθνή αθλητή στίβου, ο οποίος μας προσκάλεσε για φαγητό.
Πράγματι, ακολουθήσαμε τις οδηγίες και εκεί που καθόμαστε πριν από το φαγητό, μου ανοίγει την καρδιά του και μου εκφράζει τον πόθο του και την πεποίθησή του να υπηρετήσει πιστά την Ορθόδοξη Εκκλησία που τον ευεργέτησε στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του.
Επιγραμματικά, μου είπε περίπου τα εξής: «Ξέρετε, ξεκίνησα από ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον, αφού οι γονείς μου ήταν ολιγογράμματοι και αδυνατούσαν να με μορφώσουν.
Εκείνη την εποχή δεν πρόκειται ποτέ μου να την ξεχάσω και πολύ περισσότερο τον ρόλο που διαδραμάτισε η Ορθόδοξη Εκκλησία στη μόρφωσή μου.
Έλαβα πολλά μετάλλια και βραβεία για τις νίκες μου στον αθλητισμό όλα αυτά τα χρόνια. Πάντα σκεφτόμουν πόσο με ευεργέτησε ο Θεός και ο Χριστός μας που έγινε ο καλύτερος μου φίλος και συνοδοιπόρος σ’ όλα αυτά τα χρόνια που αγωνιζόμουν με το άθλημα που τόσο αγαπούσα.
Έμαθα ότι πρέπει να είμαι ταπεινός όπως ακριβώς ήταν ο ίδιος ο Χριστός, για να πετύχω στη ζωή μου. Δεν πιστεύω ότι τα χρήματα κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο ούτε η καλοπέραση και ευμάρεια.
Για μένα το παν είναι ο Θεός απ’ όπου όλοι οι άνθρωποι όταν Τον αγαπήσουν και Τον γνωρίσουν, γεμίζουν από μια ανεξήγητη δυναμική ελπίδα και αισιοδοξία.
Φωτίζονται οι άνθρωποι από την ώρα που αποδέχονται αυτή την πραγματικότητα ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής τους.
Αυτό έζησα όλα αυτά τα χρόνια που μεσουρανούσα από νίκες και τιμές μέσα στα διεθνή γήπεδα, τρέχοντας και αγωνιζόμενος.
Για μένα όμως τίποτε δεν ήταν πολυτιμότερο και σπουδαιότερο από το γεγονός της βαθιάς μου φιλίας μου με τον Χριστό, τον οποίο αγάπησα και πίστεψα γιατί γεύτηκα τα δώρα της αγάπης Του και της πολυευσπλαχνίας Του.
Αυτό που γεύομαι τώρα δεν μπορώ να το εκφράσω μέσα από τα λόγια αφού νομίζω ότι ζω μια υπερφυσική ζωή. Γι’ αυτό αισθάνομαι δυναμικά μέσα στην ψυχή μου την παρουσία του ίδιου του Θεού.
Είμαι πια αναγεννημένος, αναπαυμένος σωματικά και ψυχικά. Νομίζω καμιά φορά ότι έχω φτερά και πετώ από αυτή την ανεξήγητη χαρά που με κάνει να νιώθω όπως όταν έτρεχα στο στίβο για να λάβω το στεφάνι της νίκης, βλέπω ότι και στον πνευματικό αυτό αγώνα τρέχω ξανά για να προλάβω άλλη μεγαλύτερη και πολυτιμότερη νίκη, εκείνη της τελικής της θριαμβευτικής εισόδου μου στην αιωνιότητα …».

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αγχος και πνευματικη ζωη…

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); Άγχος: Μπορεί η ίδια η πνευματική ζωή να δημιουργήσει με κάποιο τρόπο άγχος σε έναν άνθρωπο; Ναι, όταν προσπαθεί … [...]

Πνευματικά Αναγνώσματα • Re: Σήμερα είναι :Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΝΤΙΟΧΟΥ, αδελφού του Αγίου Μάρτυρος Πλάτωνος.

Αντίοχος ο Μάρτυς κατήγετο εκ της εν Καππαδοκία πόλεως Σεβαστείας, την ιατρικήν δε μετερχόμενος περιήρχετο τας πόλεις και ιάτρευσε τους ασθενούντας. Περιερχόμενος λοιπόν … [...]