Από τη μαθητεία μου στον χώρο της Ιεραποστολής (ΦΩΤΟ)

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπι και κεντρικής Κένυας κ. Μακαρίου στην Romfea.gr

Κάθε φορά που περιοδεύω, μέσα στο πρόγραμμά μου, πρέπει, οπωσδήποτε, να επισκεφθώ τα σχολεία μας, όλων των βαθμίδων, στις περιοχές αυτές.
Αυτές τις μέρες βρίσκομαι σε μιαν περιοχή που μπορώ άνετα να χρησιμοποιήσω τη λέξη «στο πουθενά» μια και τα σχολεία μας βρίσκονται απομακρυσμένα και απομονωμένα από τις μεγαλουπόλεις, ακόμα και τα χωριά.
Μπορεί, κανείς, να διακρίνει μερικές καλύβες καμωμένες από λάσπη ή χώμα.
Κι όμως η ανάγκη να δώσουμε φώτα και γνώση σ’ αυτά τα μικρά παιδιά μάς οδήγησε στην απόφαση να κτίσουμε δίπλα από την ξύλινη εκκλησία του Αγίου Ραφαήλ ένα νηπιαγωγείο, το μοναδικό, ίσως, σύγχρονο οίκημα σ’ όλη την περιοχή.
Για χρόνια τώρα επισκέπτομαι την περιοχή αυτή, που με τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του εξαίρετου και αφοσιωμένου ιερέα, του π. Φρουμέντιου, η κοινότητα αυτή παρουσιάζει μια ξεχωριστή θέση, ανάμεσα στις άλλες.
Οι τακτικές του επισκέψεις, η τέλεση της θείας λειτουργίας, το επισιτιστικό πρόγραμμα και οι άλλες δραστηριότητες προσελκύουν τα καημένα, πάμπτωχα και στερημένα αυτά παιδάκια στον Άγιο Ραφαήλ, που τους προστατεύει και τους φροντίζει καθημερινά.
Κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ότι σ’ αυτή την τόσο φτωχική γειτονιά και μακριά από κάθε «πολιτισμό» τα παιδάκια έχουν μικρές τάξεις και καρεκλάκια και θρανία από την Κύπρο.
Γι’ αυτό ο βουλευτής της περιοχής, όταν προ ολίγων ημερών αποφάσισε να επισκεφθεί το σχολείο αυτό, με δική του πρωτοβουλία, έφεραν ηλεκτρικό ρεύμα, αφού τα παιδάκια φθάνουν το πρωί και φεύγουν το βράδυ, όταν ακόμα είναι σκοτάδι.
Φθάνοντας εκεί και περιεργαζόμενος τους χώρους, διαπίστωσα ότι κάτι έλειπε, κάτι απουσίαζε.
Το διπλανό οικόπεδο ήταν άδειο, ενώ στις προηγούμενες επισκέψεις μου είχε τεράστια δέντρα. Αφού έκανα μόνος μου διάφορες σκέψεις, στο τέλος ρώτησα τον ιερέα και μου απάντησε πολύ φυσιολογικά: «Ναι, ξεριζώσαμε τα δέντρα, για να πληρώσουμε τους μισθούς των δασκάλων του νηπιαγωγειου, αφού πρώτα τα μετατρέψαμε σε κάρβουνα».
Και επεξηγώ: τα κάρβουνα είναι πολύτιμα σαν χρυσάφι εδώ, αφού δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και οι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν για να μαγειρεύουν, να ζεσταίνονται, να κάνουν μπάνιο, να πλένουν τα ρούχα τους.
Γι’ αυτό η σκέψη να μετατρέψουν τα άψυχα ξύλα σε κάρβουνα, για να μπορέσουν να πληρώσουν τις δασκάλες του νηπιαγωγείου, ήταν μια σοφή απόφαση.
Επισκέφθηκα, εκτός από το νηπιαγωεγείο του Αγίου Ραφαήλ, τα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία, για δύο μέρες, του Καλού Σαμαρείτη, της Αγίας Ειρήνης και του Αποστόλου Βαρνάβα.
Σ’όλα αυτά τα εκπαιδευτήρια πρόσεξα ότι όλοι καθηγητές (δάσκαλοι καλύτερα) ήταν δυναμικοί και αφοσιωμένοι.
Δεν έβλεπαν το έργο αυτό που επιτελούν σαν επάγγελμα αλλά σαν χρέος και ιερή αποστολή.
Διέκρινα ότι σ’ όλες τις ομιλίες τους αναφέρονται στον Χριστό και αυτό το πιστεύω τους το μεταφέρουν και στα μικρά αυτά παιδιά.
Η σοβαρότητα και η σοφία, όπως η σύνεση και η ταπείνωση, ήταν τα χαρακτηριστικά τους, τα κύρια γνωρίσματά τους.
Δεν είχε καμιά σημασία το γεγονός ότι ζουν σ’ αυτές τις δυσπρόσιτες και ξεχασμένες ακόμα – θα έλεγα – περιοχές.
Εκεί, στο καθήκον τους. Να μορφώσουν τα παιδάκια και μαζί, φυσικά, παίρνουν μαθήματα και οι γονείς τους.
Τις δύο αυτές μέρες, που αφιέρωσα στα σχολεία, γίνονταν μικρές γιορτές αποχαιρετισμού, αφού τα παιδιά θα έφευγαν γαι τις διακοπές του Αυγούστου.
Οι καιρικές συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές από τις δικές μας. Είναι βαρύς χειμώνας, με τσουχτερό κρύο και καταρρακτώδεις βροχές.
Στις τελετές αυτές τα παιδάκια τραγούδησαν, απάγγειλαν ποιήματα, χόρεψαν και στο τέλος ο διευθυντής ανακοίνωσε τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Οι τρεις πρωτεύσαντες, από όλα τα τμήματα, πήραν μικρό δώρο ένα ή δύο τετράδια, ανάλογα, κι ένα ή δύο μολύβια.
Κι εγώ τους έδινα μια καραμέλα που θεωρείται είδος πολυτελείας! Όλα τα παιδάκια έπρεπε να περάσουν να πάρουν την ευλογία από τον Επίσκοπο και να πουν ένα ευχαριστώ.
Εκείνο το οποίο με εντυπωσίασε και το σημειώνω ενδεικτικά ίσως συγκινηθούν οι δικοί μας οι δάσκαλοι ήταν το εξής: Στο τέλος της κάθε εκδήλωσης ένα παιδάκι – όχι μεγαλύτερο των δέκα ετών – έπρεπε να κλείσει την τελετή με μια αυτοσχέδια προσευχή.
Πρόσεξα ότι όλα τα παιδάκια, την ώρα της προσευχής, έκλειναν τα μάτια τους κι ένωναν τις παλάμες των χεριών τους για αυτοσυγκέντρωση.
Τι έλεγαν, λοιπόν, στην προσευχή αυτή; Περίπου τα εξής: «Θεέ μας, Χριστέ μας, Πατέρα μας, σ’ ευχαριστούμε για τον χρόνο που περάσαμε όλοι μαζί με τους δασκάλους μας. Σ’ ευχαριστούμε, γιατί μας χάρισες υγεία και σωματική δύναμη για να ακολουθούμε τη διδασκαλία και τις συμβουλές των δασκάλων μας. Σε παρακαλούμε, τώρα που θα πάμε στα σπίτια μας, να μας συνοδεύεις για να είμαστε υπάκοοι και να βοηθούμε τους γονείς μας στις διάφορες εργασίες. Δεν ζητούμε τίποτε άλλο, μόνο να μας φωτίσεις να προσευχόμαστε πρωί και βράδυ, γιατί μόνο έτσι θα έχουμε σιγουριά ότι θα προκοψουμε. Φύλαττε τους δασκάλους μας και τον Επίσκοπό μας για να συνεχίσουν να μας φροντίζουν και να μας μορφώνουν».
Κι εδώ τελειώνει σήμερα μια ευλογημένη περιοδεία, με πολλά διδάγματα και ελπίδα για το μέλλον της Εκκλησίας μας στον χώρο της Αφρικανικής Ηπείρου.
{youtube}QiF3dCxfV18{/youtube}

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Άλλα λες και άλλα κάνεις

Ώρες έτρεχε η αλεπού μέσα στο δάσος. Οι κυνηγοί είχαν βρει τη φωλιά της και την είχαν πάρει στο κατόπι. Οπότε, να τη τώρα η κυρα-Μαριώ μας λαχανιασμένη να προσπαθεί να … [...]

Ο Αγιος Κοσμας ο Αιτωλος

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, γεννήθηκε στὸ Μονοδένδρι τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, ποὺ τοῦ ἔμαθαν τὰ πάντα … [...]