Για τη χαρά της ζωής και τη δυστυχία του θανάτου

Γράφει ο Δρ. π. Απόστολος Καβαλιώτης (Αρχιμανδρίτης)
Χρόνια πολλά και συλλυπητήρια στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας Άνθιμο

Τα συναισθήματα μερικές φορές είναι διττά όταν αισθάνεται κάποιος την ανάγκη να γράψει δυο λόγια για ένα σημαίνον πρόσωπο, στη ζωή του οποίου δύο τόσο κοντινά γεγονότα προκαλούν και σε εκείνο ακόμα το ίδιο το πρόσωπο διαφορετικά συναισθήματα.
Μάλιστα το ένα γεγονός συσκοτίζει με το ψυχικό άχθος και την οδύνη που προκαλεί το δεύτερο γεγονός, όμως όλα αυτά είναι ένα περίτρανο παράδειγμα για την εγκαρτέρηση που οφείλει ο καθένας μας να δείχνει απέναντι στη ζωή, που δεν υπόσχεται να είναι πάντοτε ευχάριστη και χωρίς εμπόδια, ακόμα και όταν ακολουθούμε με συνέπεια τον δρόμο του Θεού.
Ο λόγος μας αφορά στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως – Τραϊανουπόλεως – Σαμοθράκης Άνθιμο, που εδώ και σαράντα περίπου ημέρες βίωσε το θλιβερό γεγονός της απώλειας της μητέρας του Αικατερίνης, μιας γυναίκας «πλήρους πνεύματος αλλά και πλήρους ημερών», όπως ο ίδιος με σεμνότητα ανακοίνωσε, μιας γυναίκας για την οποία ολόψυχα ευχόμαστε «την ανάπαυση και τη σωτηρία της ψυχής της».
Αυτό είναι το ένα γεγονός, που σκιάζει την καρδιά και την ψυχή όλων μας. Αλλά ταυτοχρόνως εμφυσά και την ελπίδα στις ψυχές όλων μας η τελευταία επιθυμία της αγωνίστριας αυτής, που σε νεαρότατη ηλικία για εκείνο έχασε το ένα από τα δύο αγόρια της, τον Γιώργο.
Ζήτησε η Αικατερίνη να μην ξοδευτούν χρήματα για στεφάνους που θα τη συνόδευαν στην τελευταία κατοικία της, αλλά να δοθούν τα χρήματα για την ενίσχυση του φιλανθρωπικού έργου του Ιωακειμείου Γηροκομείου.
Και όπως διαβάζουμε, αλλά και διαπιστώσαμε οι ίδιοι βλέποντάς την να κατέρχεται στην τελευταία της κατοικία, ενώ στο πλάι του Ανθίμου βρέθηκε πλήθος κόσμου την ημέρα της εξοδίου ακολουθίας, ελάχιστα στεφάνια μετρήθηκαν ως προσφορές των παρευρισκομένων.
Η οδύνη του Άνθιμου είχε προεξοφληθεί ότι θα είναι μεγάλη περί τη μία δεκαετία πριν, όταν στο ερώτημα που ο ίδιος είχε υποβάλει σε μια ολιγομελή ομάδα «πότε γερνά ο άνθρωπος», όπως αναγιγνώσκουμε σε μια πολύ πρόσφατη ανάρτηση του υπογράφοντος ως Γ. Φ., είχε απαντήσει «όταν φύγει από την επίγεια ζωή το πρόσωπο εκείνο που σε αποκαλεί “παιδί μου”».
Και δεν είναι, όπως επίσης σημειώνει ο Γ. Φ., ότι αυτή είναι η πιο έντονη στιγμή του απογαλακτισμού, ενός απογαλακτισμού συναισθηματικού και πνευματικού, όπως θα τονίσουμε εμείς, αλλά και το ότι χάνεται από τη ζωή ένα ζωντανό παράδειγμα αρχοντιάς και ευλάβειας, δύναμης και στοργής, εγκαρτέρησης απέναντι στη στέρηση που προκαλεί τόσο η χηρεία όσο και ο χαμός του ενός από τα παιδιά της, μάλιστα του πρώτου.
Την Αικατερίνη είχαμε γνωρίσει προσωπικά πριν από δεκαεπτά έτη, όταν μετοικίζοντας από την Καβάλα στην Αλεξανδρούπολη μάς είχε συμπαρασταθεί στην εγκατάστασή μας στην πόλη, όπου εξακολουθήσαμε να ασκούμε το ιερό λειτούργημα του πρεσβυτέρου-Αρχιμανδρίτου.
Και δεν είναι απλώς το ότι με τη βοήθειά της εγκατασταθήκαμε στην πρώτη μας κατοικία την εποχή εκείνη στην Αλεξανδρούπολη, αλλά το γεγονός ότι έκτοτε, σε κάθε μας συνάντηση, είχαμε κάθε ευκαιρία να διαπιστώνουμε ότι στο πρόσωπό μας η γυναίκα αυτή βίωνε συναισθήματα αγάπης, σεβασμού και εκτίμησης.
Αισθανόμενοι ως ένα από τα πνευματικά παιδιά της δεν έχουμε παρά να της ευχηθούμε να είναι αιωνία η μνήμη της και να ακολουθήσουμε πάντοτε, όπως μας έμαθε εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες να κάνουμε, το παράδειγμα της ταπεινότητας που εκείνη άσκησε.
Αλλά όπως όλοι ομολογούν, η Αλεξανδρούπολη οφείλει την αμέριστη ευγνωμοσύνη της στην Αικατερίνη, διότι χάρισε στην πόλη τον πνευματικό της καθοδηγητή.
Τον από την 6η Οκτωβρίου 2004 εκλεγμένο από τη Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτη μας.
Και εδώ ακριβώς έρχεται το χαρούμενο εκείνο γεγονός το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα της θλιβερής εκδημίας της μητέρας του Ανθίμου. Πρόκειται για τα ονομαστήριά του, που πολύ σύντομα, την Κυριακή, στις 3 Σεπτεμβρίου θα εορτάσει ο Σεβάσμιος Μητροπολίτης μας, αν και είναι βέβαιο ότι κάθε ευχάριστη πτυχή του γεγονότος θα καταπνίγεται από το βαρύτατο πένθος και τη διαρκή οδύνη.
«Πνευματικός καθοδηγητής» είπαμε: Ακριβώς. Ένας πνευματικός καθοδηγητής που σέβεται κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
Αυτό είναι ένα από τα σπουδαία χαρακτηριστικά του Ανθίμου, ο οποίος με τις δημόσιες δηλώσεις του έχει δείξει ότι αποδέχεται το δικαίωμα του κάθε συνανθρώπου μας στη θρησκευτική πίστη, ακόμα και αν αυτή δεν στρέφεται προς τον ιερό και καθαγιασμένο στην εκκλησιαστική μας παράδοση δρόμο της Ορθοδοξίας.
Διότι όπως έχει εξομολογηθεί, ξέρει τι είναι να πονά κάποιος και γνωρίζει ότι όποιος πονά έχει ανάγκη να στραφεί στον θεό του.
Ο σεβασμός της ετερότητας, όπως λέει, είναι ζήτημα πολιτιστικού σεβασμού και κάθε άλλο παρά ένα εφαλτήριο καταπίεσης του συνανθρώπου μας.
Ο σεβασμός της διαφορετικότητας δεν καθιστά ένα ιερατικό πρόσωπο ενδοτικό. Αντιθέτως, το καθιστά ικανό να βλέπει μακριά στο μέλλον.
Ο εναγκαλισμός της ετερότητας με αγάπη είναι ο επιτυχέστερος τρόπος για να μην επιβληθεί αυτή η ετερότητα αργότερα με ανάρμοστη οξύτητα. Αυτά είναι όλα δικά του σοφά λόγια.
Εξάλλου, επάνω από όλα τοποθετεί την Ορθοδοξία. Αναγνωρίζει όμως ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη παρουσιάζουν αποκλίσεις μεταξύ τους, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την αδυναμία της ένωσης υπό την ορθόδοξη πίστη.
Οι Χριστιανοί πρέπει να μιλήσουν μεταξύ τους για τις κόκκινες γραμμές τους, να αποφασίσουν τι είναι ορθόδοξο και πρέπει να παραμείνει, τι δεν είναι και πρέπει να απεμπολήσουν οι πιστοί, τι πρέπει από όσα έχουν παραμερισθεί να επανέλθει.
Μόνο γεγονότα όπως η διεξαγωγή της Αγίας και Μεγάλης Ιεράς Συνόδου είναι δυνατόν να οδηγήσουν τους πιστούς προς μια τέτοια συνεννόηση.
Διότι παρά τον σεβασμό στις διαφορές που έχουν ήδη δημιουργηθεί, οι Ορθόδοξοι πρέπει να μάθουμε να μιλούμε μεταξύ μας.
Μόνο έτσι τα εξόκειλα ποτάμια που έχουν απομακρυνθεί από το κύριο ρεύμα της Ορθοδοξίας είναι δυνατόν να ξαναγυρίσουν σε αυτή, χωρίς όμως το αιτούμενο να είναι η ένωση των Εκκλησιών, κάτι που δεν μπορεί να αποτελεί ζήτημα του καιρού μας.
«Αν κάποιος έφυγε και διαφοροποίησε το βήμα του, να φτιάξει τον συντονισμό του βηματισμού του».
Τον σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη έχει εκφράσει ο Σεβασμιότατος και με τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές απόψεις του για το ζήτημα της κάρτας του πολίτη.
Πολύ λιγότερο, δήλωσε, πρέπει να μας απασχολεί εάν αναγράφεται σε αυτή ο αριθμός του Αντίχριστου 666, πολύ δε περισσότερο όμως αν τα προσωπικά μας δεδομένα γίνονται κτήμα του καθενός.
Αν περάσαμε ασθένεια, διαπράξαμε μια νεανική αμαρτία ή βιώσαμε μια κατάσταση στη ζωή μας η οποία θα εμπεριέχεται στην κάρτα, τότε όλα αυτά θα είναι στη διάθεση κάθε δεινού υποκλοπέα.
Και αν η Εκκλησία ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους ζητήματα, που ίσως σε κάποιους φαίνονται αποκλειστικά κοινωνικά και όχι θρησκευτικά, απαντά πως «οτιδήποτε είναι κοινωνικό και στερεί τον άνθρωπο από την ελεύθερη βούληση που του έδωσε ο Θεός είναι και εκκλησιαστικό».
Με τα λίγα που αναφέρθηκαν θέλουμε να τονίσουμε ότι είμαστε υπερήφανοι που πνευματικός μας καθοδηγητής στην Αλεξανδρούπολη είναι ο Άνθιμος.
Ένας ιεράρχης που σέβεται τις ανθρώπινες ιδιαιτερότητες σε μια τόσο ευαίσθητη γεωγραφικά περιοχή, αλλά που δεν εκχωρεί την κυριαρχία της Ορθοδοξίας σε κανένα αίτημα και συμφέρον, ένας ιεράρχης που πρεσβεύει την ελευθερία και ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, αλλά που δεν λησμονά την πνευματική σύνδεση των δικαιωμάτων αυτών με τη χορηγία του ενός και μοναδικού Θεού.
Του ευχόμαστε για τα ονομαστήριά του μέσα από την καρδιά μας και τον συλλυπούμαστε για το πρόσφατο πλήγμα που δέχθηκε στη ζωή του, το οποίο είμαστε βέβαιοι πως θα αναπληρώσει με τη συνεχή και αξεθώριαστη ανάμνηση της μητέρας του Αικατερίνης, εξακολουθώντας το θεάρεστο έργο του, όπως θα ήταν, είμαστε βέβαιοι, και η δική της επιθυμία.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

9635 – Καισάριος Δαπόντες, Περί της ημετέρας σεβασμίας και βασιλικής μονής του Ξηροποτάμου, παρά τινων κτητόρων εκτίσθη, και μία σημείωση

Ζαχαρίας μοναχός Ξηροποταμηνός, Καισάριος Δαπόντες, Περί της ημετέρας σεβασμίας και βασιλικής μονής του Ξηροποτάμου, παρά τινων κτητόρων εκτίσθη, και μία σημείωση: Δύο … [...]

9634 – Αγαθές αναμνήσεις από τους Μικραγιαννανίτες πατέρες, Γέροντα Γεράσιμο τον Υμνογράφο και Γέροντα Σπυρίδωνα

Ο Γέροντας του Ιερού Καθίσματος Αγίου Ευσταθίου Μυλοποτάμου Μοναχός Επιφάνιος καταθέτει στο φακό της Πεμπτουσίας τις αναμνήσεις του από τους μακαριστούς Μικραγιαννανίτες … [...]

Εάν είμασταν απλοί σαν τα παιδιά…

Εάν είμασταν απλοί σαν τα παιδιά, ο Κύριος θα έδειχνε σε εμάς τον Παράδεισο, θα εβλέπαμεν Αυτόν εν τη δόξῃ των Χερουβείμ και των Σεραφείμ και πασών των Επουρανίων … [...]