Δύο Μάρτυρες, 18 και 20 ετών, φτωχά παιδιά, τους κρέμασαν μαζί σ' έναν πλάτανο

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Πόσοι θυμόμαστε, χωρίς να το δούμε στο ημερολόγιο, ότι στις 11 Αυγούστου, εορτάζουν δύο Μάρτυρες, φτωχά παιδιά, το επάγγελμα του καλαθά έκαναν στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας για να ζήσουν, ο Αναστάσιος Πανέρας (20 ετών) από τον Ασώματο της Λέσβου και ο Δημήτριος Μπεγιάζης (18 ετών) από την Αγιάσο; Λίγοι.
Και όμως, τα δύο αυτά παλληκάρια, κυριευμένα από τον πόθο και το πύρωμα της πίστης, αρνήθηκαν, παρά την ασφυκτική και αφόρητη πίεση, να εξισλασμιστούν.
Η στάση τους αυτή ήταν κίνδυνος για τη ζωή τους, μα ο ισχυρός εσωτερικός κραδασμός, που αισθάνθηκαν, το απότομο ψυχικό τράνταγμα, δεν ήταν από δειλία, αλλά από το θάρρος να υπερασπιστούν την Αλήθεια.
Τους δίκασαν, προσπαθώντας να τους παρασύρουν στον Ισλαμισμό.
Πρώτα με την υπόσχεση αξιωμάτων, που δεν τους συγκίνησαν. Και μετά με την απειλή βασανιστηρίων, που δεν τα λογάριασαν.
Όσο τους πίεζαν, τόσο αυτοί έσφιγγαν στενότερα τους δεσμούς τους με το Θεό. Το πάθος της πίστης τους ήταν λυτρωτικό.
«Έξω έδιωχνε τον φόβο», τον οποιονδήποτε φόβο. Έτσι και στο βαθύτερο σκοτάδι έβλεπαν φως και ουρανό.
Αυτό εξόργισε ακόμη περισσότερο τους διώκτες τους και τους κρέμασαν και τους δύο μαζί σ’ έναν πλάτανο στις 11 Αυγούστου 1816.
Οι δύο αυτοί μικροί σε σωματική ηλικία, αλλά μεγάλοι, σε πνευματική ηλικία, νεομάρτυρες μας ξυπνούν από το λήθαργο και μας κάνουν να προσυπογράψουμε τη διαπίστωση ότι και σήμερα ζούμε σ’ ένα περιβάλλον, στο οποίο η Ορθοδοξία αποτελεί επείγουσα ανάγκη.
Φωνάζουν στο φοβισμένο κόσμο κάτι, που λησμόνησε: Δεν μπορούμε να ζήσουμε σ’ αυτούς τους κρίσιμους καιρούς, που αιωρούμαστε στο κενό, χωρίς το Χριστό και τον Ευαγγελικό Του νόμο.
Σε κάθε στιγμή της ζωής των αγίων Αναστασίου και Δημητρίου μπορούμε και οφείλουμε να ανακαλύπτουμε τον ίδιο το Θεό.
Μας προσφέρουν, δηλαδή, το Πρότυπο και μας λένε: Αντίγραψέ το και γίνου ό,τι σε έκαμε ο Θεός σου και είσαι, γίνου όμοιος στις αρετές μ’ Εκείνον, γιατί από το Θεό ξεκίνησες και το Θεό σου έχεις χρέος να φτάσεις.
Ευτυχείς οι άνθρωποι εκείνοι, οι οποίοι, καλλιεργώντας με ολόκληρο το βίο τους το φωτισμό της πίστης, δεν θα βρεθούν ποτέ, στην τωρινή μάταιη ζωή, κυκλωμένοι από την απόγνωση και την απέλπιδα πικρία, αλλά πάντοτε θα έχουν το νου τους πλήρη μεγάλων σκέψεων και προσδοκιών και την καρδιά τους γεμάτη από αισθήματα και γλυκές ελπίδες.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Απλές ερωτήσεις κατανόησης κειμένου Β'

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Κ. ΓκοτσόπουλοςΚληρικός Ι.Μ. Πατρών Κείμενο Α' Πατριαρχικὸ Γράμμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πρὸς τὸν Πατριάρχη … [...]

12410 – Περί νοεράς προσευχής

Προς νέον ερωτήσαντα περί προσευχής(Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού)Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτό σου να λες συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως. … [...]

Συναξάρι Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

Διαβαίνουν κάποιοι άνθρωποι από την γήν με τον ουρανόν εις τα μάτια των και με τον Ποιητήν του ουρανού και της γής εις την καρδίαν των. Και με το διάβα των αφήνουν κάτι … [...]