ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΩΝ ΚΑΡΠΟΥ, ΠΑΠΥΛΟΥ, ΑΓΑΘΟΔΩΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΑΘΟΝΙΚΗΣ

Η καταγωγή των αγίων
Ο Κάρπος, ο Πάπυλος, ο Αγαθόνικος κ αϊ η Αγαθονίκη, οι ένδοξοι Άγιοι Μάρτυρες, είναι οι άσειστοί θεμέλιοι. Και στερεοί στύλοι της Εκκλησίας. Κατάγονταν από την Πέργαμον, πού ήταν περίφημη πάλι της Μικράς Ασίας. Τότε, κατά το έτος 250, βασιλεύς ήταν ο μισόχριστος Δέκιος, και ανθύπατος της Ανατολής, ήταν ο σκληρός Βαλεριανός. Ο Άγιος Κάρπος και ο Άγιος Πάπυλος ήσαν γιατροί. Η Αγία Αγαθονίκη ήταν αδελφή του Άγιου Παπύλου. Ο δε Άγιος Αγαθόνικος ήταν υποτακτικός των Αγίων Κάρπου και Παπύλου.
Η ομολογία της πίστεως τους στον Χριστό
Ο Άγιος Κάρπος ήταν Επίσκοπος Θυατείρων. Ο Πάπυλος ήταν διάκονος και τον είχε χειροτονήσει ο ίδιος ο Άγιος Κάρπος. Κατηγορήθηκαν όμως μια μέρα, ότι ήσαν Χριστιανοί με δράση, και τούς έπιασαν. Όταν λοιπόν παρουσιάστηκαν στον άρχοντα των Θυατείρων, και τους ερώτησε, ομολόγησαν ενώπιον όλων το όνομα, του Χριστού.
Αρχίζει ο τύραννος τα βασανιστήρια
Με την έμπνευση του δαίμονος, διατάσσει να βάλουν σιδερένιους χαλκάδες στους λαιμούς των Αγίων και να τούς σύρουν στη μέση της αγοράς, σαν άλογα ζώα.
Έγιναν λοιπόν αυτοί οι εντιμότατοι Άγιοι, περίγελοι και καταφρονεμένοι σε όλη την αγορά. Οι κοροϊδίες και τα γέλια του όχλου έφθαναν στον Ουρανό και γίνονταν γι’ αυτούς εγκώμια και έπαινοι. Έπειτα ο δικαστής τους παρακινούσε με κολακευτικά λόγια, να θυσιάσουν στους Θεούς. Αυτοί όμως με παρρησία ομολογούσαν τον Χριστό και αποστρέφονταν τα είδωλα και τα ονόμαζαν ψυχρά και αναίσθητα.
Οι Άγιοι υπέμειναν δύο ημέρες να τούς τραβούν τα άλογα και να τούς σέρνουν σε σκληρές πέτρες. Την νύκτα ήλθαν από τον ουρανό Άγιοι Άγγελοι και θεράπευσαν τις πληγές τους. Έτσι έγιναν πιο πρόθυμοι για άλλα βασανιστήρια. Πήραν θάρρος.
Κατόπιν ήλθε και ο δικαστής στις Σάρδεις. Όταν τούς είδε χαριέστατους και χαρούμενους, προσπάθησε με κολακείες να τούς διαστρέψει ο δόλιος. Αλλά ήταν σαν να πολέμα αλεπού με λιοντάρι. Τι αυτό βαρέθηκε και τούς άφησε προς το παρόν. Διέταξε όμως να τούς φυλάττουν ασφαλώς.
Σύλληψη και θάνατος του Αγαθοδώρου
Εν τω μεταξύ μαθαίνει ο τύραννος, ότι οι Άγιοι έχουν υποτακτικό τον Άγιο Αγαθόδωρο, ο οποίος τούς υπηρετούσε με επιμέλεια. Τον πιάνουν λοιπόν αμέσως,, και διατάζει ο τύραννος να τον ραβδίσουν άσπλαχνα,. Άρχισαν λοιπόν οι ραβδισμοί αλύπητα να πέφτουν στο μαρτυρικό εκείνο σώμα επί ώρα πολλή. Τα αίματα του Αγίου έτρεχαν σαν αυλάκια στη γη. Οι κλειδώσεις άρχισαν να ξεκολλούν. Τα σπλάχνα σχεδόν φαίνονταν. Ο αθλητής του Χριστού αισθανόταν τούς δριμύτατους τόνους ως την καρδιά. Και όμως υπέμενε ανδρείως.
Είχε τον Δεσπότη Χριστό παρηγοριά. Υπέμενε τούς ραβδισμούς με πρόσωπο γελαστό και ευχαριστημένο, έως ότου οι δήμιοι κουράστηκαν δέρνοντας. Τότε και ο Μάρτυς χάριτι Θεία, παρέδωσε την άγια του ψυχή στα χέρια Θεού, και επήρε άξια το στεφάνι της αθλήσεως. Άμα είδαν το τέλος τού Αγίου οι τύραννοι, διέταξαν να ρίξουν το Άγιο και τίμιο Λείψανο του, να το φάγουν τα θηρία. Αλλά τα μεσάνυκτα φίλοι Χριστιανοί, το επήραν κρυφά. Το έκρυψαν σε ένα σπήλαιο έως ότου πάψει ο διωγμός, για να το ενταφιάσουν, όπως έπρεπε.
Νέα μαρτύρια υφίστανται οι Άγιοι
Ο διχαστής εκείνες τις ήμερες έπρεπε να ταξιδεύψει για υπηρεσιακούς λογούς από τις Σάρδεις στην Πέργαμο. Το μεταφορικό μέσον τότε ήταν η άμαξα πού την έσυραν άλογα. Διέταξε λοιπόν να τον ακολουθούν οι Άγιοι τρέχοντας μήπως ο κόπος αυτός τούς κάμει να υποχωρήσουν. Όταν έφθασαν σε μια πόλη, τούς φυλάκισαν. Την νύκτα, ήλθε εξ ουρανού Θεία δύναμις, η οποία θεράπευσε τις πληγές τους από την φοβερή εκείνη οδοιπορία, και τούς έδωσε περισσότερη προθυμία για τον αγώνα.
Το πρωί διάταξε πάλιν ο τύραννος να τον ακολουθούν όπως την προηγούμενη ημέρα. Όταν έφθασαν στη Πέργαμο. Εκεί ο Ουαλέριος πρόσταξε στον Κάρπο να θυσιάσει στους θεούς.
Βλέποντας τον Άγιο που δεν θυσίαζε αλλά ομολογούσε ότι ένα είναι ο Αληθινός Θεός ο Χριστός, έδωσε διαταγή για νέο μαρτύριο.
Πρόσταξε να δείρουν τον Άγιο με ραβδιά αγκαθωτά χωρίς έλεος. Τόσο οε αλύπητα, τον έδερναν, ώστε ξέσχιζαν τις σάρκες του και τα κομμάτια τους πετιόνταν στον αέρα. Άρχισαν μετά να καίνε τις πληγές με λαμπάδες, και να βάζουν αλάτι επάνω. Έτρεχαν κάτω στη γη τα αίματα και ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Εν τούτοις η αγάπη προς τον Χριστό, του έδινε τόση γενναιότητα, ώστε το πρόσωπο του ολόκληρο έλαμπε από χαρά και αγαλλίαση λες και απολάμβανε το ωραιότερο φαγητό.
Τέλος βαρέθηκε ο Ουαλέριος με τον Άγιο Κάρπο και τον φυλάκισε.
Αρχίζει το μαρτύριο του Παπύλου – Το θαύμα
Μετά ο Ουαλέριος εξέτασε τον Πάπυλο. Ο Πάπυλος του είπε ότι είναι γιατρός στο επάγγελμα και θεραπεύει όχι μόνο το σώμα αλλάες και της ψυχής τα παθήματα, με την Θεία βοήθεια. Και επειδή ο Ουαλέριος δεν πίστευε, του είπε ο Άγιος Πάπυλος:
-Εάν και δεν πιστεύεις όσα σου λέγω, κάμε την δοκιμή σ’ αυτό τον συνάδελφο σου, τον μονόφθαλμο, και εάν μπορέσουν να θεραπεύσουν το τυφλό μάτι του, τότε να πιστέψω και εγώ στους θεούς σου. Εάν όμως τον γιατρέψω εγώ, τότε να πιστέψετε και σεις στον Δεσπότη Χριστός ως Θεό Παντοδύναμο, ο οποίος θεραπεύει πάσαν νόσον και πάσαν ασθένειαν.
Ο Ουαλέριος δέχτηκε και φώναξε τους ιερείς του. Όσο αυτοί και επικαλέστηκαν τους άψυχους και ανόητους θεούς του, αυτοί σαν κωφοί που ήταν δεν έκαναν τίποτα. Όταν όμως ο Πάπυλος προσευχήθηκε στον Κύριο και έπιασε στα μάτια τον μονόφθαλμο τότε αυτός έγινε καλά και πίστεψε στον Χριστό μαζί με πολύ κόσμο. Όμως ο Ουαλέριος τυφλωμένος από μίσος έδωσε διαταγή και κρέμασαν τον Μάρτυρα και τους έσχιζαν το σώμα με ραβδισμούς, άλλοι του έκαιγαν τις πληγές και άλλοι τον λιθοβολούσαν. Αλλά η φωτιά και οι πέτρες δεν τον άγγιζαν. Τότε έδωσε διαταγή ο τύραννος και τον φυλάκισαν.
Οι Άγιοι ζουν παρ’ όλα τα σοβαρά βασανιστήρια και υπομένουν περισσότερα
Πέρασαν λοιπόν λίγες μέρες, και τούς έφεραν πάλιν για εξέταση. Κατόπιν ο τύραννος έδωσε εντολή για νέα βασανιστήρια. Πρώτα έστρωσαν τριβόλους σιδερένιους και έριξαν γυμνούς τους Αγίους επάνω τους, αλλά ο Θεός τους ελευθέρωσε και βγήκαν σώοι. Δεύτερον άρχισε να ξεσχίζει το σώμα τους με ξύστρες, και πάλι ο Θεός τους προστάτεψε. Τρίτον άφησε μια πεινασμένη αρκούδα για να τους φάει αλλά αυτή έπεσε και τους φιλούσε τα πόδια τους. Τέταρτον άφησε ένα πεινασμένο λιοντάρι για να τους φάει, αλλά αυτό έπεσε και φιλούσε τα πόδια τους και μιλούσε με ανθρώπινη φωνή και κατηγορούσε τους τυράννους.
Τότε αποφάσισε και έριξε τους Αγίους μέσα σε λάκκο με ασβέστη και να τους αφήσουν 3 μέρες πιστεύοντας ότι θα τους βρουν στάχτη. Όμως ο Κύριος τους προστάτεψε και μετά από 3 μέρες ήταν σώοι και αβλαβείς. Τους έβαλαν κατόπιν, σιδερένια παπούτσια με καρφιά μυτερά και τούς ανάγκαζε να τρέχουν. Αλλά και πάλιν μάταια προσπαθούσε και μάταια, κουραζόταν ο δύστυχος. Διότι όσον αυτός εύρισκε καινούργια βασανιστήρια, και τούς τιμωρούσε, τόσο η θεία δύναμη τούς σκέπαζε και τούς παρασκεύαζε προθυμότερους στον αγώνα και δεν τούς νικούσαν τα μαρτύρια. Μη έχοντας άλλο να κάμει ο πολυμήχανος, άναψε καμίνι και τούς έριξε μέσα αλλά και εκεί στέκονταν, σαν άλλοι τρεις παίδες, στη μέση, δροσιζόμενοι.
Η Αγία Αγαθονίκη ομολογεί τον Χριστό
Τότε η σεμνοτάτη Αγαθονίκη, η αδελφή τού Παπύλου, αφού ομολόγησε τον Χριστό και έβρισε τα είδωλα, μπήκε μέσα στο καμίνι. Όπως δε τούς ακολούθησε στον αγώνα, έτσι αξιώθηκε και τού στεφάνου της δόξης. Ο Θεός όμως τούς εφύλαξε όλους σώους και αβλαβείς.
Είδε ο τύραννος, ότι και της φωτιάς ακόμη έγιναν ανώτεροι γι’ αυτό τούς φυλάκισε πάλιν έως ότου συλλογιστεί ποιο θάνατο να τούς δώσει. Έπειτα σκέφτηκε, ότι όσα βασανιστήρια και αν τούς κάμει, δεν τούς νικά, αλλά μάλλον αυτός εξευτελιζόταν. Έδωκε λοιπόν εναντίον τους διά της βίας την απόφαση να τούς αποκεφαλίσουν.
Το τέλος των μαρτύρων δια του αποκεφαλισμού τους
Πήγαιναν στον τόπο της εκτελέσεως οι Άγιοι επιτέλους ευχαριστημένοι. Τούς ακολουθούσε και η σεμνή Αγαθονίκη, χαρούμενη, σαν να πήγαινε σε χαρά γάμου.
Στο δρόμο έκαναν ευχή οι μακάριοι γα του δημίους τους προς τον Κύριο, όπως τούς λυτρώσει από την πλάνη και τούς οδηγήσει προς την ευσέβεια.
Με τέτοια αμοιβή πλήρωναν τούς εχθρούς τους οι αμνησίκακοι υπήκοοι τού ανεξίκακου Χριστού. Αφού λοιπόν οι Άγιοι δεήθηκαν για την ψυχική σωτηρία οι Άγιοι δεήθηκαν για την ψυχική όλων έκλιναν τα κεφάλια, και οι δήμιοι τούς αποκεφάλισαν.
Τα Αγία λείψανά τους, τα επήραν με ευλάβεια οι Χριστιανοί και με λαμπάδες και ύμνους τα ενταφίσαν εις δόξαν Πατρός Υιού και Αγίου Πνεύματος.
Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Βίον ἔνθεον, διαδραμόντες, Χριστοῦ ὤφθητε, συγκληρονόμοι, δι’ ἀθλήσεως ἐχθρὸν τροπωσάμενοι, Καρπὲ σοφὲ καὶ κλεινὲ Ἀγαθόδωρε, Ἀγαθονίκη καὶ Πάπυλε ἔνδοξε. Θεῖοι Μάρτυρες, Χριστῷ τῷ Θεῷ πρεσβεύσατε, δωρήσασθαι ἤμιν τὸ μέγα ἔλεος
 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Έλεγα μια μέρα:

  Έλεγα μια μέρα: Ξέρεις τι είναι, ρε φίλε, να υπάρχει η αγάπη του Θεού, η ζεστασιά και η γαλήνη Του, η στοργή και το έλεός Του, κι εσύ να ξεπαγιάζειςκαι να μην … [...]

9725 – Η μεγαλύτερη συγκέντρωση ελληνικών χειρογράφων ανά τον κόσμο βρίσκεται στις βιβλιοθήκες μονών και σκητών του Αγίου Όρους

Η καταλογογράφηση χειρογράφων σε συλλογές ανά την Ελλάδα, είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η παλαιογραφική επιστήμη, μαζί με την … [...]