Η αποχώρηση ενός ακούραστου Ποιμενάρχη

Του Αρχιμ. Απόστολου Καβαλιώτη, Δρ. ΠΤΔΕ του ΕΚΠΑ στην Romfea.gr

Η συγκίνηση για τον αιφνίδιο θάνατο εκκλησιαστικών προσώπων είναι πάντοτε μεγάλη, μερικές όμως φορές ένα είδος προσωπικών δεσμών με ορισμένα από τα πρόσωπα που χάθηκαν πρόωρα την καθιστά πραγματικά ανείπωτη.
Ο απρόσμενος θάνατος του μακαριστού Μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κυρού Προκοπίου αντηχεί στην καρδιά μας ως ένα τέλος εποχής για τη σχέση δασκάλου και μαθητή μεταξύ του εκλιπόντος και ημών.
Μια σχέση που ξεκίνησε το 1984, όταν εκείνος, διαβλέποντας τη ζέση με την οποία ο γράφων επιθυμούσε να ακολουθήσει εμπράκτως τον δρόμο της υπηρεσίας του Θεού, φρόντισε να του εξασφαλίσει μια εξάμηνη ιπποτροφία για σύντομες σπουδές στο εξωτερικό, με την οποία είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει κύκλο μαθημάτων γύρω από ζητήματα οργάνωσης και διοίκησης της Εκκλησίας.
Αν πρέπει να θυμηθούμε κάτι από τα διδάγματα του εκλιπόντος, ίσως η αντιπροσωπευτικότερη θέση του, η οποία συνάδει με το πολυδιάστατο έργο της Εκκλησίας, είναι αυτή που υποστήριζε ότι η καθημερινότητα τελεί σήμερα υπό έκτακτες και πρωτοφανείς συνθήκες.
Αυτή η διαπίστωση επιβάλει αυτομάτως στους Διακόνους της Εκκλησίας του Θεού, όπως σοφά ο ίδιος συνέστησε, να επαγρυπνούν και να συμπαρίστανται αμέριστα και έμπρακτα στον πονεμένο και διαρκώς δοκιμαζόμενο άνθρωπο.
Αυτή την έμπρακτη και αμέριστη συμπαράσταση είχε μάλιστα φροντίσει πριν από μερικά χρόνια να υπογραμμίσει, όταν μετά από μια περιπέτεια υγείας κατόπιν ιατρικής επέμβασης, έσπευσε, παρά τις συστάσεις των θεραπόντων του για ξεκούραση, να επιστρέψει στα ιερατικά του καθήκοντα και μάλιστα να συνδράμει με την παρουσία του στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας.
Ειδικά η πόλη και η ευρύτερη περιοχή της Καβάλας δεν μπορεί παρά να αισθάνεται σήμερα βαθύτατη λύπη που οι περιστάσεις πένθους στις οποίες έχει τη θλιβερή φυσική παρόρμηση να βυθιστεί αφορούν στον από το 1974 ενθρονιζόμενο στην πόλη Ποιμενάρχη της, ο οποίος μετά από σαράντα ολόκληρα χρόνια ποιμαντορίας διένυε την πρώιμη πέμπτη δεκαετία του σε αυτή την ιδιαίτερη θέση.
Από εκεί ενήργησε αδιαλείπτως με περισσό εκκλησιαστικό ήθος όχι μόνο υπέρ του έργου αλλά και υπέρ της υπόληψης της Εκκλησίας, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων και την υποχρέωση να φέρει εις πέρας έρευνα σχετικά με τη διαχείριση των οικονομικών της, μεταξύ δε άλλων και της περιουσίας της.
Και αν κάποτε είχε δηλώσει ότι το κράτος ασχολείται με τις υποθέσεις του κόσμου αυτού ενώ η Εκκλησία με τις υποθέσεις του κόσμου πέρα από αυτόν, δεν έπαψε να τονίζει την ύπαρξη συνδετικών κρίκων ανάμεσα σε πολιτική και θρησκευτική ηγεσία, πάντοτε προς όφελος του πάσχοντος ανθρώπου.
Η Καβάλα ας μην ξεχάσει ποτέ τον αείμνηστο εκκλησιαστικό άνδρα της, που διαλάλησε την ιστορική σημασία της, ειδικά μετά την ίδρυση της πρώτης εκκλησίας υπό την ευλογία του Αποστόλου Παύλου στην επικράτειά της, αλλά και επεσήμανε την υποβάθμισή της από το δυναμικό κέντρο που κάποτε υπήρξε –και το οποίο ο ίδιος γνώρισε– σε περιοχή η οποία τείνει να κρατήσει ως κληρονομιά της τίποτα περισσότερο από τη φυσική της ομορφιά.
Ας αποχαιρετήσουμε αυτόν τον ιεράρχη με την εσωτερική ωραιότητα, ο οποίος πραγματικά αισθανόταν μερικές φορές, όπως ομολογούσε, ότι αγωνίζεται ολομόναχος.
Οι πραγματικές αξίες ίσως προϋποθέτουν αυτή τη μοναχική πορεία απέναντι σε επίγεια εμπόδια και υστερόβουλα κατασκευασμένες αντιξοότητες.
Αιωνία του η μνήμη!

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Άλλα λες και άλλα κάνεις

Ώρες έτρεχε η αλεπού μέσα στο δάσος. Οι κυνηγοί είχαν βρει τη φωλιά της και την είχαν πάρει στο κατόπι. Οπότε, να τη τώρα η κυρα-Μαριώ μας λαχανιασμένη να προσπαθεί να … [...]

Ο Αγιος Κοσμας ο Αιτωλος

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, γεννήθηκε στὸ Μονοδένδρι τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, ποὺ τοῦ ἔμαθαν τὰ πάντα … [...]