Η μόνη λύση είναι το πνεύμα της ενότητας

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Μέσα σε ατμόσφαιρα οξύτατης κρίσης στις σχέσεις μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, χθες Παρασκευή 5 Οκτωβρίου, έγινε η εκλογή ενός λαμπρού κληρικού της Εκκλησίας, του Αρχιμ. Ιερωνύμου Νικολόπουλου στο θρόνο της Μητροπόλεως Λαρίσης.
Η χαρά της Εκκλησίας για την εκλογή είναι μεγάλη, αλλά και η θλίψη για το διχασμό και τη σύγκρουση τεράστια.
Πως να δικαιολογήσει μέσα του ο πιστός λαός που διαρκώς βομβαρδίζεται με κηρύγματα συμφιλίωσης και συγχώρησης ότι ο Πατριάρχης και ο Αρχιεπίσκοπος όχι μόνο δεν μιλιούνται αλλά αποφεύγουν και να συναντηθούν ή πολύ περισσότερο να τηρήσουν τα προσχήματα.
Αυθόρμητα η σκέψη μας πηγαίνει στις 30 Απριλίου 2004.
Ήταν η μέρα που κορυφώθηκε μια ανάλογη κρίση και που η διευρυμένη Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε τη διακοπή της κοινωνίας και μνημόνευσης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου για το τίποτα.
Την ίδια μέρα, στις 30 Απριλίου 2004, έγινε και η χειροτονία εις επίσκοπον του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου.
Στον μνημειώδη θα λέγαμε εκείνον χειροτονητήριο λόγο του που ξένισε πολλούς, νομίζουμε ότι ο Σεβασμιώτατος δείχνει τον ευαγγελικό δρόμο των διεκκλησιαστικών σχέσεων.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε ένα και αδελφοί. Αυτό το εκκλησιαστικά προφανές τόνισε. Αυτό που κατανοούν όλοι εκτός από τους αρμόδιους.
Δυστυχώς στις μέρες μας κυοφορείται ένα άλλο μεγαλύτερο σχίσμα. Με αφορμή την Ουκρανία οι σχέσεις Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας έχουν φτάσει στο ναδίρ της ιστορίας τους.
Οι ως τώρα «περιπόθητοι αδελφοί» σήμερα σφάζονται μεταξύ τους.
Οι υπόλοιπες εκκλησίες παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα και αμηχανία.
Ο πιστός λαός θλίβεται, σκανδαλίζεται και απορεί. Οι εχθροί της Εκκλησίας γελούν και επιχαίρονται.
Σίγουρα ο δρόμος των δικαιωμάτων και των διεκδικήσεων δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνον στον γκρεμό.
Η μόνη λύση είναι το πνεύμα της ενότητας, όπως το διαβάζουμε στα ευαγγέλια, όπως το ακούμε στα κηρύγματα και όπως το εκφράζει στον χειροτονητήριο λόγο του ο Σεβ. Μεσογαίας κ. Νικόλαος.
Πάντως επειδή αναφέρθηκα στον Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικόλαο, καλό θα ήταν να είχαμε και την δική του θέση στην παρούσα εκκλησιαστική κρίση, διότι μέχρι σήμερα έχει επιλέξει την σιωπή….
Ακολουθεί το αντίστοιχο απόσπασμα από τον χειροτονητήριο λόγο του Σεβασμιωτάτου κ. Νικολάου:
Η ὣς τώρα ἐκκλησιολογικὴ σχέση μου – μνημόνευση
Ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ κάνω μία μικρὴ ἀναφορὰ στὴ λειτουργικὴ ταυτότητά μου.
Ὡς τώρα, ἐνῶ εἶμαι ἴσως ὁ μόνος κληρικὸς τοῦ λεκανοπεδίου ᾿Αττικῆς ποὺ καθημερινὰ στὶς ἀκολουθίες, γιὰ 15 χρόνια, μνημονεύω τοῦ σεπτοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου, παράλληλα διακονοῦσα ἀπὸ ὑπεύθυνη θέση τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐκπροσωπώντας ταυτόχρονα καὶ τὸν ἁγιορείτικο μοναχισμό.
Ἡ καρδιά μου γιὰ νὰ καταλήξει στὸ ὑπερουράνιο θυσιαστήριο περνοῦσε ἀπὸ τὸν Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Αὐτὴ ἡ καθημερινὴ συνεχὴς μνημόνευση τοῦ Πατριαρχικοῦ ὀνόματος δὲν ἦταν γιὰ μένα ἕνας τύπος, μιὰ πράξη ἁβροφροσύνης, κάτι τὸ ὑποχρεωτικὸ καὶ μηχανικό, ἀλλὰ μία σαφὴς αἰτία ποὺ μοῦ δημιούργησε ἕναν ἰσχυρὸ καὶ ἀκατάλυτο λειτουργικὸ σύνδεσμο μαζί του, τέτοιον ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε μὲ κανένα τρόπο νὰ δια¬σαλευθεῖ, ἀκόμη καὶ ἂν κάποτε βρισκόμουν σὲ μία Ἐκκλησία ποὺ δὲν θὰ προϋπέθετε τὴ μνημόνευσή του, ἀκόμη κι ἂν αἰσθανόμουν κάποια ἐσωτερικὴ διαφοροποίηση μαζί του, ἀκόμη κι ἂν μὲ σκανδάλιζαν συγκεκριμένες ἐνέργειες ἢ ἐπιλογές του.
Σὲ κάθε περίπτωση θὰ προτιμοῦσα νὰ δεχθῶ ὅτι ἐγὼ σφάλλω παρὰ τὸ Πατριαρχεῖο μας.
Μέσα ἀπὸ τὸν λειτουργικὸ σύνδεσμο μαζί του, κατενόησα τὴ μαρτυρικότητα τῆς διαχρονικῆς πορείας του, τὴ συνεκτικότητα ποὺ δημιουργεῖ ὁ οἰκουμενικός χαρακτήρας του, τὴν ἐκκλησιολογικὴ ἀνάγκη τῆς ὑπάρξεώς του. Εἶναι τόσο μεγάλο ποὺ τὴν ἐξουσία του τὴν ἔχει, δὲν τὴν διεκδικεῖ.
Στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὀφείλουμε τὴν ἱστορικὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία μας εἶναι «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική».
Τὸ Πατριαρχεῖο μας ἀποτελεῖ κομμάτι τῆς ὑποστάσεώς μας καὶ ὡς Ἑλλήνων καὶ ὡς Ὀρθοδόξων.
Ἔχει ἱστορία ποὺ τὸ αἷμα του περνάει ἀπὸ τοῦ καθενός μας τὴν καρδιά. Στηρίζει τὸ γένος ὄχι ἐθνικὰ ἀλλὰ πνευματικά.
Πέρασε ἀπὸ μακροχρόνιους διωγμοὺς καὶ μαρτύρια ὅσο καμία ἴσως ἄλλη Ἐκκλησία καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ὄρθιο. Ὁ Θεὸς τὸ κράτησε. Εἶναι τὸ καλύτερο δῶρο Του σὲ μᾶς.
Ἡ πορεία του ἀποτελεῖ ἕνα θαῦμα ποὺ γιὰ αἰῶνες τροφοδοτεῖ τὴν πίστη. Ἡ οἰκουμενικότητά του τὸ ἴδιο.
Καὶ σήμερα αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν πιὸ σίγουρη, τὴν πιὸ ἐγγυημένη, τὴν πιὸ ἐμπειρικὰ ἐπαλη¬θευμένη καὶ δοκιμα¬σμένη, τὴν πιὸ ἀληθινὴ Ὀρθόδοξη ἀπάντηση στὴν πρόκληση τῆς παγκοσμιοποίησης τῶν κοινωνιῶν καὶ τὸν κίνδυνο τῆς βατικανοποίησης τῶν ἐκκλη¬σιῶν μας.
Ὅσο πιὸ Οἰκουμενικὸ εἶναι τὸ Πατριαρχεῖο μας, ὅσο πιὸ ἔξω ἀπὸ τὰ μέτρα, τὶς πολιτικὲς καὶ τὶς ἀντιλήψεις μας, τόσο πιὸ συνοδικὴ γίνεται ἡ ᾿Εκκλησία μας, τόσο πιὸ μέσα στὴν πίστη καὶ στὴν ἴδια μας τὴν ὑπόσταση ἀνακαλύπτουμε τὴν ἐν Χριστῷ δόξα του.
Τὸ Πατριαρχεῖο μας εἶναι Οἰκουμενικὸ γιὰ νὰ ἀγκαλιάζει ὅλους, νὰ συγχωρεῖ ὅλα, νὰ ἑνώνει τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα.
Αὐτὰ τὰ βιώματα πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μας αὐτὴ τὴ στιγμὴ καταθέτω ὡς ὁμολογία, ὡς βεβαιωμένη μαρτυρία καὶ ὡς τὸ καλύτερο δῶρο μου καθώς, ἀπὸ δῶ κι ἐμπρός, ἡ λειτουργικὴ ἀναφορά μου περνάει μέσα ἀπὸ τὴν πολυαγαπημένη μου Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Στὴ δική της ἀγκαλιά, στὴ δική της πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα καὶ εὐθύνη κι ἐγὼ καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς γεννηθήκαμε καὶ μεγαλώσαμε ἐν Χριστῷ.
Αὐτῆς τὴν παράδοση γευθήκαμε, στὰ δικά της πρόσωπα ὀφείλουμε τὴν εὐγνωμοσύνη, αὐτὴν αἰσθανόμαστε ὡς μάννα μας. Αὐτὴ καὶ σὲ μένα ἔδωσε τὴ χάρι τῆς ἱερωσύνης. Καὶ τώρα Αὐτῆς ἡ Σύνοδος μὲ ἐξέλεξε.
Αὐτῆς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ ἱεράρχες αὐτὴν τὴν στιγμὴ ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νὰ ἐμπιστευθοῦν τὴ χάρι τῆς ἀρχιερωσύνης ἐπάνω μου.
Η καρδιά μου πλέον καλεῖται νὰ ζήσει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητος. Οἱ δύο ᾿Εκκλησίες εἶναι μία. Καλεῖται νὰ μεταβεῖ ἀπὸ τὸν ἐμπαθῆ ὀρθολογισμὸ τοῦ ἀνήκειν στὴν πνευματικὴ λογικὴ τοῦ κοινωνεῖν, ἀπὸ τὴν στενοκαρδία τῶν δικαιωμάτων, τῶν διεκδικήσεων, τῶν διαμαρτυριῶν, τῶν συμφωνιῶν καὶ διαφωνιῶν στὴ φωτεινὴ ἐμπειρία τοῦ «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ «τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι».
Μοῦ εἶναι ἀδύνατον αὐτὴν τὴν στιγμὴ μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως καὶ στὸ φόντο τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου, τῆς συγκαταβάσεως καὶ κενώσεώς Του, πάνω στὸ ἐπίπεδο τοῦ μυστηρίου, τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ πόνου, τῆς δίψας καὶ τῶν ἀναγκῶν τῶν συνανθρώπων μας καὶ τῶν ἐπιταγῶν τῆς ἐποχῆς μας νὰ διακρίνω τὴ διαφορὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, νὰ αἰσθανθῶ τὴν ψύχρα τοῦ ἐμεῖς κι ἐσεῖς, νὰ διακρίνω τὴν κατὰ Χριστὸν ἀλήθεια πίσω ἀπὸ λογικές, ἐπιχειρήματα, ἀγῶνες ἢ καὶ ἐγκόσμιες συμφωνίες, νὰ ἀντιληφθῶ τὴν ἀπόσταση κάποιων ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, νὰ πιστέψω πὼς κάποιοι ἔχουν περισσότερο δίκιο ἀπὸ κάποιους ἄλλους ποὺ δυσκολεύονται νὰ τὸ ὁμολογήσουν. Αἰσθάνομαι πὼς ἂν ἡ ἀγωνία μας εἶναι νὰ τὰ βροῦμε μὲ τὸν Θεό, τότε πολὺ εὔκολα τὰ βρίσκουμε καὶ μεταξύ μας.
Στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ μὲν ἀδελφοὶ ἀλλὰ ἀμοιβαίως ἐμπιστευόμενοι. Καὶ τὰ προβλή¬ματα τὰ λύνουν ἡ δική μας ταπείνωση, ἡ ἀνωτερότητα τοῦ ἄλλου καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη ἀμφοτέρων.
Μὲ γνώμονα αὐτὴ τὴ λογική, διακρίνω τὴ μεγάλη εὐθύνη μου νὰ ἀγωνι¬σθῶ γιὰ τὴν εἰρήνευση τῆς ᾿Εκκλησίας.
Νὰ βγοῦμε κερδισμένοι ὅλοι. Ὄχι νὰ βρεῖ τὸ δίκιο του αὐτὸς ποὺ τὸ ἔχει. Ἀλλὰ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἀδικία αὐτὸς ποὺ ἴσως δὲν εὐθύνεται γιὰ κάτι.
Στὴν Ἐκκλησία ἐγὼ ἔμαθα νὰ λατρεύω ἕναν Θεὸ ποὺ ἡ ἀγάπη Του Τὸν κάνει περισσότερο νὰ ἡττᾶται καὶ νὰ ὑποχωρεῖ παρὰ νὰ νικάει καὶ νὰ διεκδικεῖ.
Αὐτὴ ἡ λογικὴ καὶ μόνον ἀποτελεῖ τὸν λόγο τῆς ἀγάπης μου στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ θεμέλιο τῆς ὣς τώρα καὶ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα διακονίας μου.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Κάποιο λάθος πρέπει να έγινε…

Ο προσκυνητής της Ιεράς Μονής μας [Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου], Ίκαρος Πετρίδης, περιγράφει σε επιστολή του, με ημερομηνία 19 Ιουλίου 2006, –στήν οποία επισυνάπτει και την … [...]

Γιατί ζούμε;

Ομιλία του Ιερομονάχου Μύρωνος Σιμωνοπετρίτου στην πρώτη φετινή σύναξη των νέων στο Μετόχι της Αναλήψεως της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Βύρωνα Αττικής. Σε αυτή του την … [...]

Η τραγουδίστρια της νίκης

– Σήμερα, παιδιά, καθώς πλησιάζει και η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου θα μιλήσουμε για τη Σοφία Βέμπο, την «τραγουδίστρια της νίκης, δήλωσε η δασκάλα της μουσικής καθώς … [...]