«Μέσα στην αίρεση του φθόνου και του φόνου»

Άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πτολεμαϊδος κ. Εμμανουήλ στην Romfea.gr

«Ει δε αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε βλέπετε μη υπ’ αλλήλων αναλωθήτε ..» ( Γαλ. Ε’ 15. )
Ίσως αυτή η επιστολή του Παύλου να είναι το καλύτερο καθρέπτισμα στο δικό μας σήμερα. Στο σήμερα της αμφισβήτησης και όχι μόνο. Στο σήμερα της παγκόσμιας άρνησης και ανατροπής των αξιών της ζωής.
Σ’ ένα σήμερα που ”φανερά εστί τα έργα της σαρκός”, τα οποία ο Παύλειος λόγος τα κατονομάζει ένα προς ένα άνευ ηθικισμού και τυπολατρείας. 
Με λόγο τόλμης. Με λόγο έμπονης αγάπης σκιαγραφεί την τότε κοινωνική πραγματικότητα με ”ρεαλισμό” και νηφαλιότητα.
Και τα έργα της σαρκός; ”μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθεία, διχοστασία, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι μέθαι, κώμοι και τα όμοια τούτοις…”.
Μια κοινωνία μέσα στην αίρεση του φθόνου και φόνου. Μια κοινωνία βουτηγμένη μέσα στην έχθρα της ζηλοτυπίας, του θυμού και της διχοστασίας. Κι αυτό ένας γυμνός οφθαλμός κάλλιστα το αποκαλεί ηθικισμό.
Κι όμως συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Ο Παύλος δεν εκπροσωπεί κανένα ηθικιστικό κίνημα. Δεν ανήκει σε αίρεση οργανωμένων ηθικιστών, που άλλα λένε κι άλλα πράττουν. Κι αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι ο Παύλος αυτοκατηγορεί τον εαυτό του.
Δεν αυτοδιαφημίζεται. Αντίθετα προσδιορίζεται κατηγορούμενος ως διώκτης, ως ο έσχατος πάντων, ως το έκτρωμα, που όμως τα ”στίγματα του Κυρίου Ιησού εν τω σώματι αυτού βαστάζει…”.
Γι’ αυτό και δεν αναγκάζει κανένα να υποστεί της περιτομής την διαδικασία. Γι’ αυτό και η αυτό-μεμψία του δεν υπακούει στα της ταπεινοσχημίας όρια.
Είναι γνήσια καθαρή και ατόφια αυτογνωσία, ότι ”εδίωξε την εκκλησία του Χριστού”. Και αυτό τον κάνει να πονά δια βίου. Να συνθλίβεται και να συντρίβεται ενώπιον πάντων.
Έτσι ο λόγος γίνεται καθάριος και απαλλαγμένος ιουδαϊκών στοιχείων με μείγματα άκρατου ηθικισμού.
Περιγράφει το κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής του που δυστυχέστατα από τον πρώτο χριστιανικό αιώνα μέχρι τον εικοστό πρώτο χριστιανικό αιώνα, είναι πανομοιότυπος με μικρές παραλλαγές και διαφορές.
Τώρα το κακό τρέχει με διαδυκτιακή ταχύτητα…. Τώρα οι έριδες και οι ακαταστασίες σε χρόνο μηδέν εικονοποιούνται παρασύροντας εκατοντάδες ανθρώπους και ιδιαίτερα νέους.
Η αίρεση κάθε μορφή ζωής ”ότι ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού εκ της σαρκός θερίσει φθοράν…”. Λόγια σκληρά – ”σκληρός ο λόγος”, αλλά γεμάτος δύναμη αλήθειας και πραγματικότητας ”εν πνεύματι πραότητος”. 
Χωρίς μίσος προς κάθε εγωκεντρικό και Θεοκτόνο… Με πίκρα, με λύπη, με πόνο κάποτε, ίσως και εν ”θυμώ” αγανακτήσεως, αλλά ποτέ με πνεύμα επιβολής, στιγματισμού και αυτοδικίας. 
Κι αν ακόμη ο κόσμος που παράγεται και η επιθυμία αυτού, μας παγιδεύει στην παγίδα του ”θανάτου του Θεού”, ένα είναι σίγουρο, έλεγε σύγχρονος γέροντας: ”υπάρχουν οι πνευματικοί νόμοι”. 
Και αυτοί δεν υπολειτουργούν – λειτουργούν – όταν και όποτε ο νικητής της ζωής και του θανάτου Χριστός ο Κύριος, δώσει το έναυσμα της παιδαγωγικής και σωτήριας για τον άνθρωπο και τον κόσμο λειτουργικής του κίνησης.
Έτσι, όταν η Εκκλησία μιλά, ο λόγος της κάποτε μεταφράζεται ως λόγος φανατισμού, συντήρησης και οπισθοδρόμησης.
Τότε αμέσως οι κονδυλοφόροι του ευρωπροοδευτισμού, θυμούνται ότι εδώ είναι Ευρώπη και ο θρησκευτικός φανατισμός, εν είδη τζιχαντισμού δεν ”επιτρέπεται”. 
Ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι ο λόγος ο εκκλησιαστικός, λόγος διχαστικός ”εν ομοιώματι” Θεοκρατικών αντιλήψεων. Ο λόγος της Εκκλησίας είναι ως ”αύρα λεπτή” που ζητάει να εισέλθει σε καρδιές που μόνο ν’ αγαπούν ξέρουν. 
”Ειρήνη πάσι” !!! Είναι το κεντρικό μήνυμα κάθε λατρευτικής σύναξης. ”Αγαπήσωμεν αλλήλους”!!! είναι το επίσημο δυναμικό μήνυμα σ’ όλους τους ήχους!…
Μάλιστα ένας μακάριος και μακαριστός δάσκαλός μας, μας έλεγε όταν ειρηνεύεται τον κόσμο, το χέρι σας να πηγαίνει κυκλικά σ’ όλα τα σημεία του ορίζοντος… Για να πάει παντού σε κάθε ”καρδιακή γωνιά” η ειρήνη του Θεού!! Διχοστασίες και αιρέσεις στην ημερήσια διάταξη όλων των δελτίων ειδήσεων πρωτοστατούν.
Ο καρπός του Πνεύματος όμως θα παραμένει η αγάπη, μια αγάπη που πάντα θα πονά, θα υποφέρει, θα κλαίει με τους κλαίοντας όπου γης και θα ικετεύει τον Κύριο του ελέους στις διχοστασίες του κόσμου να φέρνει ομόνοια, στις αιρέσεις που διαλύουν τον ιστό κάθε κοινωνίας, να φέρει το φως της γνώσεως του αληθινού Θεού. 
Όλα η αγάπη των ανυπόκριτων του Χριστού παιδιών τα κάνει προσευχή –τα μοιράζεται με το Θεό και τους αγίους κάθε εποχής, με την ελπίδα και την πίστη, ότι ο κόσμος που ζει μέσα στο ”αλλήλοις φθονούντες”, κάποτε θα μάθει να ζει μέσα στο αλλήλους αγαπώντες!…
Κάθε φορά που μιλά η εκκλησία, ο λόγος της ας μη μεταφράζεται ως ο αντίποδας μιας στρατικοποιημένης λογικής, που θέλει να βάλει σε στρατιωτικά σχήματα πειθαρχίας τον κόσμο, να ειρηνεύει με το Θεό μέσα στον πόνο της αδικίας και της ανισότητας. 
Η Εκκλησία δεν είναι θρησκευτικός παραγοντισμός, που επιθυμεί την θρησκειοποίηση της κοινωνίας μέσα από κανόνες ενός στείρου ηθικισμού.
Η Εκκλησία δεν είναι θρησκευτική οργάνωση με νόμους και κανόνες πειθαρχικού ψυχαναγκασμού. Είναι ελευθερία, είναι χάρις, είναι άνοιγμα στο κόσμο που θέλει να ζει μέσα στην αγκαλιά της αγάπης του Θεού.
Στον κόσμο που θέλει να λέει ”σ’ ευχαριστώ Θεέ μου για ότι μου δίνεις, αλλά και για ότι μου ”στερείς”.
Δίδαξέ με τα δικαιώματά Σου!.. Σ’ αυτό τον κόσμο θα μιλά πάντοτε η Εκκλησία. Στον κόσμο που από καρδιάς θ’ αναφωνεί πάντοτε το ”γεννηθήτω το θέλημά Σου Κύριε”.
Σ’ αυτούς δε που από διάφορες αγκυλώσεις ιδεοληπτικού τύπου, υποδύονται ρόλους ”διώκτου” της πίστεως, που εκφράζεται και μέσα από σύμβολα και συμβολισμούς, η Εκκλησία θα εκκλησιάζει εν αγάπη και τους διώκτες της και θα τους θυμίζει πάντοτε το ”σκληρόν προς κέντρα λακτίζει!..”.
Προσευχόμενοι από καρδιάς και υπέρ των επηρεαζόντων και διωκόντων της ”πίστεως την άγκυρα”, από το κέντρο της καρδιάς του κόσμου!.. 
Η ασθένεια της προτεσταντικοποίησης του Ορθοδόξου τρόπου ζωής, εισήλθε στα σύνορα της Εκκλησιαστικής πραγματικότητας τον περασμένο αιώνα και ήλθε και εγκαταστάθηκε για να αλλοιώσει στ’ όνομα του να βοηθήσει τον Ορθόδοξο ήθος και ύφος ζωής, ένα ήθος κι ένα ύφος που θέλει να εκκλησιάζει την όλη ύπαρξη του ανθρώπου από την τεσσαρακοστή ημέρα της γέννησής του μέχρι την τελευταία ημέρα της εδώ και της ”επέκεινα” ζωής.
Ορθοδοξοποιώ τον Προτεσταντισμό και προτεσταντικοποιώ την Ορθοδοξία, σημαίνει την μετατρέπω σε θρησκευτική κοινότητα συνεχώς διαμαρτυρομένων, καταργώντας κάθε έννοια Εκκλησίας.
Και Εκκλησία σημαίνει οικογένεια του Θεού που μέσα της ”χίλιοι” καλοί χωράνε κι άλλοι τόσοι και περισσότεροι ”κακοί”… που καλούνται και οι μεν και οι δε ελεύθερα και μη ψυχαναγκαστικά να γίνουν άγιοι… μέσα στην αγιότητα του μόνου αναμάρτητου Χριστού.
”ο δε ταράσσων υμάς βαστάζει το κρίμα όστις αν η”!!
Ο αεί διωκόμενος Χριστός, ας ευλογεί τον ταπεινό αγώνα κάθε αγωνιζόμενου πιστού, άνευ υποκρισίας και λόγων άκρατης ηθικιστικής τάσης. 
Για τους πιστούς το όνομα Κυρίου, θα είναι ευλογημένον από του νυν και έως τους αιώνας.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ο νεομάρτυρας Νικόλαος ο παντοπώλης

Πολλοί έφηβοι μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού. Πολλοί έφηβοι βασανίστηκαν προκειμένου να αλλαξοπιστήσουν. Πολλοί έφηβοι έγιναν άγιοι, γιατί αντιστάθηκαν στους … [...]