Μοναδική μου αξία και ελπίδα, η αγάπη και το έλεος Του Θεού

Γράφει ο Γεώργιος Τρυφωνόπουλος στην Romfea.grΘεολόγος

Ο Χριστός διδάσκει τα πλήθη, δεν είναι ένας τυχαίος ρήτορα, ούτε μια πολιτική φυσιογνωμία της εποχής.
Δεν ενδιαφέρεται να κερδίσει οπαδούς, μιλά στο καθένα ξεχωριστά, οι λόγοι που εκφέρει, ακούγονται στην καρδιά του καθενός ανάλογα με την προαίρεση του.
Επιθυμεί να πάει παραπέρα, λίγο πιο μέσα από την όχθη της λίμνης Γενησαρέτ.
Δυο πλοιά έχουν αγκυροβολήσει κι οι ψαράδες, ξεπλένουν τα δίχτυα, ήταν μια δύσκολη νύχτα, προσπαθούσαν μήπως και πιάσουν τίποτα, όμως μάταια. Η κούραση ζωγραφισμένη στα προσωπά τους.
Ο Ναζωραίος, απευθύνεται στον Σίμωνα, ζητά να μπει στο πλοιάριο του και να πάει παραπέρα.
Εκείνος, χωρίς δεύτερη σκέψη, πραγματοποιεί την επιθυμία Του κι απομακρύνεται λίγο πιο μέσα στην λίμνη κι από εκεί ομιλεί στον λαό.
Κάποια στιγμή σταμάτησε την ομιλία Του, άρχισαν να φεύγουν τα πλήθη και τότε γυρνά και λέγει στον Σίμωνα, βάλε τα δίχτυα σου βαθιά και θα πιάσεις ψάρια.
Όλη νύχτα δεν έπιασε τίποτα, τι θ’ αλλάξει τώρα, όμως δεν έχει δεύτερες σκέψεις, μόλις ήλθε ο Διδάσκαλος, άρχισαν να υποχωρούν οι λογισμοί, δεν υπάρχουν σταθερές και δεδομένα.
Για τον Πέτρο, αρκεί η παρουσία του Ιησού, ένας του λόγος είναι ικανός, να πάει κόντρα σ’ ότι μέχρι εκείνη την στιγμή φαινόνταν ως πραγματικό και να τολμήσει τ’ άνοιγμα πέρα από την λογική, από τους συμψηφισμούς και τα κρατούμενα.
Το λές Εσύ κι αυτό φτάνει κι αμέσως πέφτουν τα δίκτυα στον βυθό και τα ψάρια εγκλωβίζονται σ’ αυτά. Δεν μπορούν να τ’ ανασύρουν, έρχονται κι άλλοι ψαράδες, πέρα από τους αδελφούς Ζεβεδαίους, που ήταν συνέταιροι, του Σίμωνα και του αδελφού του Ανδρέα.
Όλοι συγκλονισμένοι από το γεγονός, κατάπληκτοι από το θαύμα. Και μόνον ο Σίμων σκεπτικός, στο πρόσωπο του Χριστού καθρεπτίζει τον εαυτό του, περνά η ζωή του σαν ταινία από μπροστά του, γυρεύει να δει τι καλό έκανε, ποια είναι η αξιότητα του, μα τίποτα δεν βρίσκει.
Αυτός είναι αμαρτωλός κι Εκείνος, ο Σαρκωθείς Θεός, ο Τέλειος, ο Δημιουργός, η προσωποποιημένη η αγάπη.
Τι δουλεία έχει μέσα στο πλοίο του, να φύγει, δεν είναι δυνατόν να παραμένει, το μόνο που έχει να του προσφέρει είναι ένας κακός εαυτός.
Πάθη κι αδυναμίες, πολλές αμαρτίες. Όλοι έκθαμβοι από το θαύμα κι ο Σίμων έκπληκτος από την αγάπη του Χριστού, από το μέγεθος της φιλανθρωπίας Του, ο Άγιος δέχεται να συναναστραφεί με τον αμαρτωλό, ο Δημιουργός με το πλάσμα Του.
Το θαύμα έχει περάσει σε δεύτερη θέση, στην σκέψη του κυριαρχεί μονάχα η παρουσία του Χριστού και η δική του αναξιότητα, η αδυναμία του ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτήν την μεγάλη επίσκεψη, στην καταπληκτική και μοναδική κένωση, ενός Θεού που έρχεται να συναντήσει τον άνθρωπο, ως Άνθρωπος όμοιος μ’ αυτόν.
Εκατοντάδες χρόνια πριν, ένα δειλινό, ο Ίδιος Θεός, θέλησε να συναντήσει τον άνθρωπο, όπως κάθε φορά έκανε στην Εδέμ, όμως εκείνος του κρύφτηκε, φοβήθηκε να πει τι έκανε, είδε την φωνή του σαν τιμωρία, την πρόσκληση του, σαν καταδίκη.
Ενώ σήμερα, ο Πέτρος δεν κρύφτηκε, δεν φοβήθηκε, απροκάλυπτα εντελώς, λέγει πως είναι αμαρτωλός, ανάξιος γι’ αυτήν την συνάντηση.
Κι ο Χριστός δεν του απαντά, απλά τον καθησυχάζει, να μην φοβάται από δω και πέρα μονάχα ανθρώπους θα ψαρεύει, θα τους ανασύρει από τον βυθό της αγνοίας, στην γνώση του αληθινού Θεού.
Όλα τ’ αφήνει στο καλέσμα του και Τον ακολουθεί, μα που πάει, τι θα συμβεί, που θα καταλήξει, δεν τον απασχολεί, μονάχα ακολουθεί, μαζί με τον αδερφό του Ανδρέα και τους αδελφούς Ιάκωβο και Ιωάννη τους υιούς Ζεβεδαίου συνεταίρους, μέχρι πρότινως, στην αλιευτική δραστηριότητα.
Στα πλήθη του λαού, που πριν λίγο άκουσαν τους λόγους του Ιησού, ήμουν κι ‘γω. Στον δρόμο για την επιστροφή, στέκομαι για λίγο στην σκηνή. Προσπαθώ να εξηγήσω την στάση του Πέτρου.
Μόλις μπήκε στο πλοίο της καρδιάς του ο Χριστός, άρχισαν να υποχωρούν οι λογισμοί, η ανάγκη για εξηγήσεις κι αναλύσεις.
Καιν οι άλλοι στην ίδια θέση μ’ αυτόν ήταν, αλλά δεν έβλεπε την αμαρτωλότητα τους, ούτε με στόμφο τους κατέκρινε.
Μονάχα την δική του μπορούσε να διακρίνει, κι αυτή είχε ν’ αντιπροσφέρει ως δώρο στον Μεγάλο Επσικέπτη. Για αυτό Τον παρακαλεί να φύγει, δεν είναι άξιος για να παραμείνει στην βάρκα του.
Είναι θαρρείς καθένας, που όταν έρθει και κατοικήσει μέσα του ο Χριστός, ειρηνεύει, παύει να βλέπει τα λάθη των άλλων, έρχεται στον εαυτό του και διαπιστώνει πως αν κάτι του δίνει αξία, δεν είναι ούτε τα έργα, ούτε οι αρετές, αλλά η υπέροχη αγάπη του Θεού, που παρά τις αμαρτίες και τα πάθη, δεν παύει στιγμή να τον αγαπά και να τον αναζητά, ως Δημιουργός για να κοινωνήσει σε μια σχέση ζωής μαζί του.
Τελικά, όταν εισέλθει στην καρδιά μου ο Χριστός, τότε βλέπω καθαρά τον εαυτό μου. Μπορώ να διακρίνω την αναξιότητα μου, ότι ανάμεσα στις αρετές μου και στην πνευματική μου κατάσταση, αυτό που μετρά, που αλλάζει τα δεδομένα είναι η αγάπη του Χριστού.
Το μόνο που μπορώ να του χαρίσω είναι οι αμαρτίες μου, αυτές άλλωστε ζητά για να τις μετατρέψει σε αρετές.
Τα πιο βαθιά μου σκοτάδια, σ’ ένα ανέσπερο κι αναστάσιμο φως. Τον παλαιό άνθρωπο που φωλιάζει μέσα μου, σε καινό, σε νέο εν Χριστώ. Την θανατηφόρο πορεία μου σε αναστάσιμη γιορτή.
Φτάνει χωρίςφοβό να δω το εαυτό μου, να μπορέσω να τον καθρεπτίσω στον πρόσωπο Του. Χωρίς ν’ απελπίζομαι από το πλήθος των αμαρτιών. Αλλά μ’ ελπίδα στο έλεος και την αγάπη Του.
Αυτή η επίσκεψη του Θεού, δεν προκαλεί θόρυβο και τυμπανοκρουσίες, μα ταπεινώνει τον άνθρωπο, εκδηλώνεται σε μια απέραντη σιγή της καρδιά του. Σ’ αυτήν συναντιέται πρόσωπο με πρόσωπο ο άνθρωπος.
Δεν κομπάζει κρίνοντας τους άλλους αυστηρά, ούτε υπερηφανεύεται ως τέλειος έναντι αυτών, αλλά γνωρίζει πως μοναδικός ανάξιος αυτής της επίσκεψης, της παρουσία του Θεού, είναι ο ίδιος.
Αυτή η συνειδητοποίηση, του πραγματικού εαυτού μου, φανερώνει ότι όντως εισήλθε μέσα στην καρδιά μου ο Θεός.
Η παρουσία του πλημμύρισε την ύπαρξη μου ολόκληρη και ‘γω δεν γυρεύω να δικαιωθώ, παρά μόνον να χαθώ μέσα στην αγάπη Του, κινούμενος αγαπητικά με συμπάθεια και συγχώρηση προς κάθε άνθρωπο.
Διότι αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε δεν έχει έλθει ο Χριστός μέσα μου, όσο δυνατά κι αν φωνάζω, όσο κι αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου.
Ζω μέσα στο ψέμα μου, κρίνοντας αυστηρά τους άλλους και παράλληλα αγωνιώντας ν’ αποδείξω ότι είμαι του Χριστού, απλά και μόνον στα λόγια.
Γυρεύω τότε θαυμαστά σημεία και γεγονότα για να επιβεβαιωθώ έναντι των άλλων, να νιώσω πνευματικά ανώτερος απ’ αυτούς.
Κι αντί να ψάχνω τον Χριστό, γυρεύω την ικανοποίηση του εγωισμού μου. Ο άνθρωπος που έχει δεχθεί την παρουσία του Χριστού συγκλονίζεται, βλέπει την αμαρτωλότητα του και παράλληλα εκπλήσσεται από το μεγαλείο της αγάπης του Θεού, που έρχεται για να τον συναντήσει.
Και γίνεται θεολόγος των μυστηρίων της αγάπης του Θεού, σαν όλους εκείνους τους αμαρτωλούς, τις πόρνες και τους τελώνες, που γνώρισαν τον Χριστό, στο μεγαλείο της συγνώμης που τους χάρισε, στην αγκαλιά του σταυρού που τους άνοιξε, στον παράδεισο της αγάπης Του που τους έβαλε.
Ναι Κύριε είμαι ανάξιος να έλθεις στην καρδιά μου, το μόνο που μπορώ να σου χαρίσω είναι οι αμαρτίες μου, αυτές έχω, όμως στην αγάπη και το έλεος Σου ελπίζω, έλα λοιπόν καθάρισε τις βρωμιές της αμαρτίας, φώτισε τα σκοτάδια μου, ανέστησε με από τον ζοφερό θάνατο.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ, ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 18 Οκτωβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Λουκά, του Ευαγγελιστού. Ο Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και η εθνικότητα του … [...]

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ

Λουκάς ο ιατρός Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς καταγότανε από την Αντιόχεια της Συρίας. Ήταν Έλληνας και από μικρός ασχολήθηκε με τα γράμματα. Γνώριζε πολύ καλά τα … [...]

Ο Αγιος Λουκας ο Ευαγγελιστης

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας. Ἦταν γιατρὸς στὸ ἐπάγγελμα, ὅμως γνώριζε πολὺ καλὰ τὴ ζωγραφικὴ τέχνη. Μάλιστα σὲ αὐτὸν ἀποδίδονται οἱ πρῶτες εἰκόνες τῆς … [...]