Οι αλλόθρησκοι μετανάστες και πρόσφυγες είναι κίνδυνος για την Ορθόδοξη πίστη;

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος για τη Romfea.gr

Πολλοί εκφράζουν την άποψη ότι οι αλλόθρησκοι μετανάστες και πρόσφυγες, που έχουν κατακλύσει την Ελλάδα, και έχει δημιουργηθεί ένα ασφυκτικό κλίμα από την πολυπληθή παρουσία τους, σε επίπεδα, που μάλλον έχουν ξεπεράσει τα όρια αντοχής της χώρας και αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες, αποτελούν κίνδυνο για την Ορθόδοξη πίστη.
Κατά την εκτίμησή μας, η Ορθόδοξη πίστη κινδυνεύει περισσότερο από εμάς τους ίδιους τους πιστούς και λιγότερο έως καθόλου από τους αλλόθρησκους πρόσφυγες και μετανάστες.
Και εξηγούμαστε: Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έχουν τα δικά τους πιστεύω και τις δικές τους λατρευτικές εκδηλώσεις. Και είναι κατανοητό και ανεκτό αυτό.
Ψυχές είναι και αυτοί, συνάνθρωποί μας και μάλιστα ταλαιπωρημένοι, που ψάχνουν στον ήλιο μοίρα και έχουν τα δικά τους βιώματα.
Άλλωστε πλάσματα του Θεού είναι και αυτοί.
Και τους συμπονάμε και τους αγαπάμε, όταν, βέβαια, συμπεριφέρονται με τον ανάλογο σεβασμό και δεν παρανομούν.
Μάλιστα αν κάποιοι από αυτούς με νόμιμες διαδικασίες ενσωματωθούν στην Ελληνική κοινωνία, είτε οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους μπορεί να διακρίνουν την ανωτερότητα της Ορθοδοξίας και να τους αγγίξει το πνευματικό της περιεχόμενο και να την ασπαστούν. Έχει συμβεί άλλωστε και αυτό.
Στο σημείο, που δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να παρέμβουν και να αλλοιώσουν τις παραδόσεις της πατρίδας μας, δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο η Ορθόδοξη πίστη.
Συνήθως τα κάστρα πέφτουν από μέσα.
Άρα χρέος μας των Ελλήνων, σε μια πολυπολιτισμική, με τα θετικά και τα αρνητικά αυτής της εξέλιξης, Ελλάδα είναι να μην υποχωρήσει το Ορθόδοξο συναίσθημα και να μην παγώσει η πίστη μας.
Αν υποτιμήσουμε τον πνευματικό παράγοντα στη ζωή μας και οδηγήσουμε σε μεγαλύτερη καθίζηση τις ηθικές αξίες και δημιουργήσουμε μέσα μας ένα νέο τύπο ανθρώπου, που θέλει το «θάνατο του Θεού», ναι, τότε κινδυνεύει όχι μόνο η Ορθόδοξη πίστη, αλλά και η ύπαρξή μας.
Και δεν θα ευθύνονται γι’ αυτό οι αλλόθρησκοι μετανάστες και πρόσφυγες , αλλά η δική μας στάση, που θα αποδειχθεί μοιραία, αυτοκτονική, αν μας αποξενώσει από ένα πολύτιμο στοιχείο αυτοσυνειδησίας, την Ορθόδοξη πίστη, και παραδοθούμε χωρίς όρους και χωρίς δύναμη αντίστασης στη φορά και στη φθορά των πραγμάτων.
Αν εξαφανιστούν από μέσα μας οι όμορφες ψυχικές ανατάσεις και παρασυρθούμε σε ανερμάτιστους δρόμους, δεν θα φταίνε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, αλλά ο δικός μας ανούσιος αρνητισμός στη χρησιμότητα και την αξία και την υπεραξία της Ορθόδοξης πίστης.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ο φύλακας Άγγελος κάθε ανθρώπου

Στην αρχή του Συμβόλου της Πίστεως ομολογούμε πίστη στον Θεό «ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων». Μεταξύ αυτών των αοράτων … [...]

Ο λαγός και η χελώνα

– Ποιος θα τρέξει μαζί μου σήμερα; ……………… – Κανείς λοιπόν… Μα βέβαια, ποιος μπορεί να τα βάλει με τα πιο γρήγορα πόδια του κόσμου! Ο κυρ λαγός καθημερινά … [...]