Ο Ερμής και ο γλύπτης

Κάποτε ο θεός Ερμής θέλησε να μάθει τι γνώμη είχαν οι άνθρωποι γι΄ αυτόν. Έτσι, άφησε πίσω του τον Όλυμπο για λίγο, και, μεταμορφωμένος σε ταξιδιώτη, βρέθηκε στο κέντρο μιας πόλης, στην πολύβουη αγορά. Οι άνθρωποι γύρω του πολυάσχολοι, τον προσπερνούσαν βιαστικοί, ενώ οι μαγαζάτορες διαλαλούσαν το εμπόρευμά τους.
Τυχαία, λοιπόν, ο Ερμής, μπήκε στο μαγαζί ενός γλύπτη. Πανέμορφα αγάλματα, μεγάλα και μικρά ήταν τοποθετημένα στο δάπεδο του μαγαζιού. Άλλα αναπαρίσταναν μνημεία, άλλα απλά αντικείμενα και άλλα διάσημους ήρωες. Όμως το μάτι του Ερμή έπεσε στα αγάλματα που αναπαρίσταναν τους θεούς του Ολύμπου. Χωρίς να χάσει καιρό λοιπόν ρώτησε το γλύπτη:
– Πόσο κάνει αυτό το άγαλμα του Δία;
Ο γλύπτης αφού σκέφτηκε λίγο του αποκρίθηκε:
– Μια δραχμή.
Ο Ερμής προχώρησε παρακάτω.
– Αυτό το άγαλμα της θεάς Ήρας, πόσο έχει; ρώτησε ξανά.
– Αυτό είναι ακριβότερό από το προηγούμενο, απάντησε ο γλύπτης.
Τότε ο Ερμής, είδε ένα άγαλμα που αναπαριστούσε αυτόν τον ίδιο. Χαμογέλασε. Ήταν σίγουρος πως ως αγγελιοφόρο του Δία και ως θεό του εμπορίου, θα τον είχαν οι άνθρωποι και ειδικά οι έμποροι σαν αυτόν το γλύπτη, σε μεγάλη εκτίμηση. Έτσι, γεμάτος αυτοπεποίθηση, ρώτησε ακόμα μια φορά:
– Αυτό το άγαλμα του θεού Ερμή, πόσο έχει;
Ο γλύπτης αποκρίθηκε:
– Α, μην ανησυχείς γι΄ αυτό εδώ. Αν αγοράσεις τα άλλα δυο αγάλματα, του Δία και της Ήρας, αυτό θα σ΄το χαρίσω!
Ο Ερμής στην αρχή ξαφνιάστηκε. Εκνευρισμένος και απογοητευμένος με την απάντηση του γλύπτη, μουρμούρισε ένα αντίο και χωρίς να πει άλλη κουβέντα, βγήκε από το μαγαζί. Επιστρέφοντας στον Όλυμπο, σκεφτότανε ότι το πιο σωστό και σώφρον είναι να μην έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας αλλά να είμαστε ταπεινοί. Γιατί, όποιος περιμένει να ακούσει κολακείες και επαίνους συχνά απογοητεύεται, όπως συνέβη σε αυτή την ιστορία με τον αγγελιοφόρο των θεών.
Α.Η.Σ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Πάσης αρετής καταγώγιον γέγονεν!

Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Κυδωνίας και Αποκορώνου Αρχιμ. Δαμασκηνού Λιονάκη Τρία χρόνια ἔχουν περάσει ἀπό τήν ὑπερφυῆ γέννησή Της, μία ἀκόμη ἀπόδειξη ὅτι τά ἀδύνατα … [...]