Τα πάθη του Χριστού και οι μυθικές διηγήσεις για άλλα ιστορικά πρόσωπα

Αφού αναφερθήκαμε στα γεγονότα των γεννήσεων, περνάμε να δούμε τώρα και τα σχετικά με τους θανάτους. Λέει ο Ψευδοκαλλισθένης για τον Μ. Αλέξανδρο, πως πριν τον θάνατό του υπήρξε ομίχλη, εμφανίστηκε ένας μεγάλος αετός, ότι κινήθηκε το χρυσό άγαλμα του Δία στην Βαβυλώνα, σημειώθηκε πτώση ενός μεγάλου αστέρος και αφού το άστρο ανέβηκε πάλι στον ουρανό ο βασιλιάς πέθανε. Επίσης, για τον Ιούλιο Καίσαρα λέγεται πως στον θάνατό του ένας κομήτης εμφανίστηκε στην Ρώμη, ο οποίος ήταν η ψυχή του, για τον φιλόσοφο Καρνεάδη αναφέρεται από τον Διογένη Λαέρτιο πως έγινε έκλειψη σελήνης, για να δείξει το φεγγάρι τον σεβασμό του προς αυτόν, όπως και για τον φιλόσοφο Πελεγρίνο ότι την ώρα του θανάτου του έγινε σεισμός και ένας γύπας βγήκε από την φωτιά.
Ακόμα, για τον Μωάμεθ σημειώνεται από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νεκτάριο τον Κρήτα, ότι στο νότιο μέρος του ουρανού υπήρξε μεγάλη φωτιά και ένας κομήτης απλωνόταν για 30 ημέρες από τον νότο έως τον βορρά. Ακόμα, γι’ αυτόν λέγεται πως ανέβηκε στους ουρανούς. Τέλος, γίνεται συσχέτιση και με μυθικές μεταστάσεις, όπως αυτή του Ρωμύλου, με αυτές της Παναγίας, του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και του προφήτη Ηλία, μόνο που ο Ρωμύλος είναι μυθικό πρόσωπο, ενώ στην περίπτωση της Θεοτόκου και του αγαπημένου μαθητή του Χριστού, που ήταν αναμφισβήτητα ιστορικά, παρ’ όλο που έχουν βρεθεί οι τάφοι Τους, δεν έχει βρεθεί ίχνος από τα Σώματά Τους ή κάτι που να Τους καταδεικνύει, και ούτε πρόκειται άλλωστε.

Όπως και προηγουμένως, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση φαίνεται πως τα υπερφυσικά γεγονότα αναφέρονται σε μύθους ή σε ιστορικά πρόσωπα για να προσδώσουν κύρος, και πως δεν είναι αληθινά, κατά συνέπεια αυτό θα συμβαίνει και με τα γεγονότα του Ευαγγελίου. Αλλά και πάλι υπάρχουν στοιχειώδεις διαφορές, ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια, και σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητη μια διευκρίνιση. Σε περιπτώσεις θανάτων είναι σύνηθες φαινόμενο να εξυμνείται ο νεκρός, αυτό συμβαίνει τηρουμένων των αναλογιών και σε επικήδειους λόγους, όπως και σε μοιρολόγια, γεγονός που υπήρξε σε πολλούς λαούς της γης πολλά χρόνια πριν τον Χριστό, αλλά και μετά, γεγονός που επεκτείνεται μέχρι και σήμερα. Οι άνθρωποι δημιουργούσαν θρύλους για μεγάλες προσωπικότητες, με σκοπό να μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό των μεταγενεστέρων με θετικό αντίκτυπο. Αυτό ισχύει και για τις γεννήσεις, αφού για παράδειγμα η παρθενία ήταν η μεγαλύτερη αρετή για μια γυναίκα, αλλά βλέπουμε και περιπτώσεις Αυτοκρατόρων, όπως του Μαρκιανού και του Βασιλείου Α’, όπου λέγεται πως ένας αετός σκίαζε τον ύπνο τους ή ότι στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι ένα γεράκι του άνοιξε το στόμα και τον χτύπησε δύο φορές στο πρόσωπο. Είναι φανερό ότι όλα αυτά είναι μεταγενέστερες προσθήκες για να προσδώσουν έναν θρυλικό τόνο σε εξέχουσες προσωπικότητες. Άλλωστε ήταν σύνηθες στους βυζαντινούς χρόνους να εξυμνούνται Βασιλείς και πολεμιστές, για πολλούς λόγους, είτε χάριν προσδόσεως ηρωισμού όπως στον Διγενή Ακρίτα είτε ένεκα δημιουργίας μιας καλύτερης εικόνας του εκάστοτε προσώπου, όπως στην περίπτωση του Βασιλείου Α’.
Όμως, στην περίπτωση των θανάτων άλλων ατόμων σε σχέση με αυτόν του Χριστού η αναίρεση είναι πιο εύκολη από ό,τι στην γέννηση, κι αυτό γιατί όλες οι περιπτώσεις αυτές είναι κατοπινές δοξασίες, από μη έγκυρες πηγές, όπως ο Ψευδοκαλλισθένης, αφού στην εξιστόρηση αυτήν δεν γνωρίζουμε τον συγγραφέα, και τα γεγονότα που περιγράφονται δεν αναφέρονται σε έγκυρους ιστορικούς, ενώ για τα γεγονότα της Σταύρωσης υπάρχουν αποδείξεις. Πρώτον, για το σκότος στην γη ο Ευσέβιος Καισαρείας λέει ότι ο χρονογράφος Φλέγων στο έργο του «Χρονικά» περιγράφει το γεγονός λέγοντας, «τώ έτει ΣΒ΄ Ολυμπιάδος (δηλαδή το 33 μ.Χ.), εγένετο έκλειψις ηλίου μεγίστη των εγνωσμένων πρότερον, και νύξ ώρα Πέμπτη της ημέρας εγένετο, ώστε και αστέρες εν ουρανώ φανήναι, σεισμός τε μέγας κατά Βιθυνίαν γενόμενος, τά πολλά Νικαίας κατέστρεψε». Επίσης, ο ιστορικός Ιούλιος Αφρικανός (221 μ.Χ.) αναφερόμενος στον ειδωλολάτρη ιστορικό Θαλλό (52 μ.Χ.), τον οποίον αναφέρει και ο Ιώσηπος, γράφει, «Τούτο το σκότος έκλειψη ηλίου Θαλλός αποκαλεί εν Τρίτη των Ιστοριών του, ως εμοί δοκεί αλόγως (καθώς εμένα μού φαίνεται, δηλαδή, παραλόγως ότι είναι φυσική μόνο έκλειψη, προσθέτει ο Ιουλιανός)».
Η τελευταία αναφορά ανήκει στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, ο οποίος την στιγμή της Σταυρώσεως βρισκόταν στην Αίγυπτο μαζί με τον σοφιστή Απολλοφάνη, και βλέποντας το παράδοξο σκοτάδι είχε πει, «ή Θεός πάσχει, ή το πάν απόλλυται…». Αργότερα, στην Αθήνα όταν άκουσε το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, σίγουρα θα θυμήθηκε την στιγμή εκείνη. Επίσης, σχετικά με το σκότος της Σταυρώσεως, υπήρξε και μια προφητεία από τον προφήτη Αμώς, 8 αιώνες πριν τον Χριστό, η οποία ανέφερε, «και έσται εν τη ημέρα εκείνη, λέγει Κύριος ο Θεός, και δύσεται ο ήλιος μεσημβρίας, και συσκοτάσει επί της γης εν ημέρα το φως» (Αμ. Η’, 9). Μάλιστα το γεγονός αυτό δεν μπορεί να είναι έκλειψη ηλίου, όπως το ερμήνευσαν οι ιστορικοί, προφανώς γιατί δεν είχαν κάποια άλλη εξήγηση, διότι μία ολική έκλειψη ηλίου διαρκεί 7 λεπτά, και όχι 3 ώρες, είναι εμφανής μόνο στην περιοχή της και όχι σε όλη την γη, και τέλος κάτι τέτοιο είναι αδύνατον και για τον λόγο ότι το εβραικό Πάσχα γίνεται πάντα με πανσέληνο, και όποτε υπάρχει πανσέληνος δεν μπορεί να γίνει έκλειψη ηλίου.[9]
Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

 
Παραπομπές:
9. http://www.kivotoshelp.gr/index.php/apories/32-treis-ores-pagkosmio-skotadi

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Μυστικό δείπνο

Η Ελένη με τον άντρα της και τα πέντε παιδιά τους πήγανε μια μικρή εκδρομή, λίγες μέρες πριν την Μεγάλη Εβδομάδα. Είχανε υποσχεθεί στα παιδιά παιχνίδι, και φαγητό στην … [...]