Τετάρτη εν δόμω τιμάται Γεώργιος μεγαλήτωρ

Του Παντελεήμονος Χούλη, Αρχιμανδρίτου της Ι.Μ. Χαλκίδος | Romfea.gr

Στίχοι
Τῆς Κρήνης γεραίρομεν ῥεῖθρον ἀγάπης
ἀρδεῦον Ἐκκλησίας ἄρουραν θείαν.
Τετάρτῃ ἐν δόμῳ τιμᾶται Γεώργιος μεγαλήτωρ.
Ένα από τα πολλά για τα οποία καυχάται η εκκλησία του Χριστού είναι οι άγιοι νεομάρτυρες, οι άνδρες ,οι γυναίκες και παιδία που έως τις ημέρες μας προσφέρουν τη ζωή τους εκούσια στον εσταυρωμένο.
Σε μια εποχή ευτελισμού των πάντων, απαξίωσης των χριστιανικών αρχών και ιδανικών η προβολή μαρτυρικών μορφών είναι η καλύτερη απάντηση προς όλους όσους κοπιάζουν να αποτρέψουν ειδικότερα τους νέους στο να διατηρήσουν την κληρονομιά των πατέρων τους.
Λαμπρά παραδείγματα και πρότυπα οι νεομάρτυρες της εκκλησίας μας ως φάροι μέσα στο φουρτουνιασμένο πέλαγος καθοδηγούν τα σκαριά της ζωής μας που χτυπιούνται από τα πελώρια κύματα του αποκαλούμενου προοδευτισμού.
Ένας από τους εκατοντάδες νεομάρτυρες είναι και πατήρ Γεώργιος Καρασταμάτης, γόνος μιας εκ των σημαντικότερων αρχοντικών οικογενειών του χωριού Αγία Παρασκευή της Κρήνης (Τσεσμέ).
Έγγαμος κληρικός, εφημέριος των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων ,ενός εκ των τριών ενοριακών ναών του χωριού. Έτρεφε μεγάλη αγάπη για την Αρχαία Ελλάδα, ενώ ήταν γνώστης και λάτρης του ένδοξου Βυζαντινού Πολιτισμού.
Ο ζήλος και η ένθερμη αγάπη για τη διακονία που είχε αναλάβει τον έκανε να αργεί να τελειώσει τις ιερές ακολουθίες και τη Θεία Λειτουργία και οι συγχωριανοί, του είχαν προσάψει το παρατσούκλι «Οψιμάκι» λόγω αργοπορίας.
Στον πρώτο διωγμό του ελληνικού στοιχείου κατά τα έτη 1914 – 1919 αναγκάστηκε και αυτός να διαφύγει μαζί με την οικογένεια του στην Ελλάδα, ίσως Χίο όπως και οι περισσότεροι της περιοχής.
Η βιαιότητα των Τούρκων τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1922 επιφέρει το οριστικό και βαρύ πλήγμα στον ελληνισμό, οι πληγές αυτές ως σήμερα παραμένουν ανοιχτές στις μνήμες όλων.
Τα χωριά που αποτελούν τη Κρήνη της Μικράς Ασίας ερημώνουν, οι οικογένειες τα εγκαταλείπουν με ότι μπορούν να διασώσουν από τους ναούς τους, τα υπάρχοντα τους, από το νοικοκυριό τους που έστησαν με δουλειά αιώνες στη πατρίδα τους, στη γη της Ιωνίας. Χίος, Βόρεια Ελλάδα και φυσικά Σκιάθος το καταφύγιο των περισσοτέρων.
Οι συγγενείς του παπά Γιώργη με τρόμο τον εκλιπαρούν να τους ακολουθήσει, ξέρουν καλά πως αυτή τη φορά όλα τελείωσαν, αυτή τη φορά η οργή των Τούρκων θα είναι σαρωτική.
Ο παπά Γιώργης ο Καρασταμάτης ανένδοτος, η κατάλευκη πυκνή γενειάδα του λαμπερή σαν ερμίνα, έτοιμη να βαφτεί με πορφυρό χρώμα από το αίμα του, έτοιμος να δεχθεί το στεφάνι του μαρτυρίου.
Οι ορδές των άτακτων, που επέφεραν και τις μεγαλύτερες καταστροφές στο ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με ειδική διαταγή του Κεμάλ, πλησίαζαν και το Τσεσμέ.
Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 1922, ένα φθινοπωρινό πρωινό, η σιγή που πριν λίγες ώρες κάλυπτε το χωριό διασαλεύεται από τον ήχο της καμπάνας.
Ηχεί για τελευταία φορά το σταυροαναστάσιμο μήνυμα για το σεβάσμιο εφημέριο των Αγίων Τεσσαράκοντα.
Ο παπά Γιώργης εκεί, παρών στη θέση του, δε θα άφηνε αλειτούργητη την ενορία του έστω και υπό αυτές τις τρομερές συνθήκες.
Από τη νύχτα ήδη είχε καταφτάσει στην περιοχή μια ομάδα από Τσέτες, ατάκτους Τούρκους, που ήταν η εμπροσθοφυλακή, η άτυπη στρατιωτική μονάδα του Κεμάλ, για την εξόντωση των Ελλήνων.
Φορώντας τα ιερά του άρχισε να τελεί κανονικά ατάραχος τη Θεία Ευχαριστία σηκώνοντας στις γερασμένες του πλάτες το σταυρό του επερχόμενου μαρτυρίου.
Οι Τσέτες εισβάλουν στο ναό των Αγίων Τεσσαράκοντα και τον εκτελούν με χτύπημα στο κεφάλι μπροστά στην Ωραία Πύλη.
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Γεώργιος ο Καρασταμάτης – λες και έλειπε ακόμη ένας αθλητής από την ομήγυρη των Αγίων Τεσσαράκοντα – βαπτισμένος στη δική του «Σεβαστεία» λίμνη από το αίμα του, εκεί, πεσμένος στην Ωραία Πύλη με ανοιγμένο το κρανίο παραδίδει τη ψυχή σε Αυτόν που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε.
Ένας ακόμη νεομάρτυς που προβάλει σαν ήλιος μέσα στο ζόφο της εποχής μας. Ακοίμητος μεσίτης και ικέτης στον ουρανό, βοηθός και υπερασπιστής.
Όταν καλείσαι να εγκωμιάσεις ένα μάρτυρα του Χριστού που το αίμα του κυλά μέσα στο δικό σου έχοντας την ευλογία της εξ αίματος συγγένειας, το χρέος βαρύ και τα λόγια φτωχά μπρος στο μεγαλείο του μαρτυρίου και την ουράνια αποκατάσταση του.
Αυτόν τιμούμε και εορτάζουμε σήμερα και εμείς οι απόγονοι των Μικρασιατών που στ’ αυτιά μας αντηχεί ο μοιρολόι τους για τις πατρίδες τους που έχασαν αλλά ποτέ τους δε λησμόνησαν.
ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΕΓΚΩΜΙΟ
Tου π. Παντελήμονος Χούλη​
Στις πέτρες αυτές τις ιερέςπου καθαγίασε ο θρήνος των μαρτύρων,αφήνει τα σημάδια του ο ήλιος.Κιτρινισμένες σελίδες ιστορίας που παρασέρνει ο άνεμος του Αιγαίου πελάγους,σελίδες γεμάτες στίγματα από δάκρυ.
Λείψανα μαρτυρικάλιπαίνουν της πίστεως τον αμπελώνα.Μνήμες μορφώνπου έγιναν φως και εύοσμο θυμίαμα.Μικράς Ασίας γη θυσιαστήριο, Αγία Τράπεζα.
Ζεστό το αίμα και μέσα τουβουτηγμένα μαντήλια,οικογενειακά κειμήλια,φυλαχτά της γενιάς της δικής μας.
Η αυγή στεφανωμένητης Κυριακής εκείνης, ακόμη μιαατέλειωτη λειτουργία ,ένα άψαλτο χερουβικό.Τα ιερά προσκύνησαν το γενναίο μάρτυρα,κείνος έδωκε ότι είχε απομείνειαπ’ το λαό αυτό.Έδωσε ψυχή και σώμα.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ο νεομάρτυρας Νικόλαος ο παντοπώλης

Πολλοί έφηβοι μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού. Πολλοί έφηβοι βασανίστηκαν προκειμένου να αλλαξοπιστήσουν. Πολλοί έφηβοι έγιναν άγιοι, γιατί αντιστάθηκαν στους … [...]