Το θαύμα μέσα στην σιγή…

Γράφει ο Γεώργιος Τρυφωνόπουλος, Θεολόγος Α.Π.Θ. | Romfea.gr

Το θαύμα συνοδεύεται από την έκπληξη, λειτουργεί εκθαμβώνει όσους το βιώνουν, ή βρίσκονται κοντά σ’ αυτό. Το ίδιο ενισχύει την πίστη, γεμίζει με βεβαιότητα κάθε αμφιβολία, στ’ αλήθεια πάντοτε γοητεύει ένα θαυμαστό σημείο κι άνθρωπος το κυνηγά, επιδιώκει να το ζήσει, ίσως το θεωρεί ως καταξίωση με βάση το επίπεδο που έχει φθάσει και τους αγώνες που έχει υποβληθεί στο πνευματικό κομμάτι. 
Αποζητούμε το θαύμα, δεν είναι λίγες οι φορές που το προσδωκούμε, όχι απαραίτητα όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα υγείας κι όντως προσκαρτερούμε την επίσκεψη, την γιατρεία, αλλά μέσα στην εν Χριστώ ζωή.
Ένας ανταγωνισμός, ποίος θα διηγηθεί το μεγαλύτερο θαύμα, τις ενοράσεις και τα σημεία με σκοπό να εξυπηρετηθεί ο πνευματικός εγωκεντρισμός μας. Σαν η πίστη κι ο Χριστός να είναι κάτι το μαγικό που φανερώνεται μέσα από εντυπωσιακά γεγονότα. 
Αλλά, ο Ιάειρος κι η αιμοροούσα θα μας διαψεύδουν συνεχώς, η στάση του Χριστό και στις δυο περιπτώσεις μας αποκαλύπτει έναν άλλον τρόπο εκδήλωσης της παρουσία Του μέσα στον κόσμο, χωρίς την ανάγκη εντυπωσιασμού και τυμπανοκρουσιών, βλέποντας απευθείας το πρόσωπο, διακονώντας για μια ακόμη φορά, μέσα στην σιγή, το μυστήριο της σωτηρίας.
Χαμένη στο πλήθος η πάσχουσα γυναίκα δεν θέλει να φανεί, να προκαλέσει το ενδιαφέρον, αρκεί ένα άγγιγμα των ενδυμάτων του Διδασκάλου, γι αυτό κάνει ακουμπά την ακρή των ιματίων του και ευθύς, γίνεται εντελώς καλά.
Ωστόσο, ο Χριστός ως Καρδιογνώστης κάθε σκέψης, έχει καταλάβει, ξέρει ποιά το έκανε, μα θέλει να δείξει την μεγάλη πίστη, τον πόθο της ν’ αγγίξει ακόμα και το ρούχο του που κυλιέται στο χώμα να γίνει ένα μ’ αυτό.
Η αγάπη και η τεράστια εμπιστοσύνη σ’ Εκείνον την εγγράφουν στο ευαγγέλιο, για να την μνημονεύουν απ’ εδώ και πέρα όλες οι γενιές που θα περάσουν. 
Το ίδιο συμβαίνει και με τον Ιάρειο, αφοσιωμένος στον Κύριο, κρέμεται απ’ Αυτόν, πάνω Του ακουμπά την αγωνία και τον πόνο του, Αυτός έχει την δυνατότητα να του προσφέρει την λύτρωση, να χαρίσει ακόμα και την ίδια την ζωή, την στιγμή που όλα έχουν τελείωσει για την μικρή μονάκριβη κόρη του.
Στην σιωπή, την χωρίς καμία αμφιβολία πίστη, έρχεται ο Χριστός να δώσει λύση, ν’ ανασηκώσει την κόρη, να την φέρει και πάλι στην ζωή κρατώντας της το χέρι, αρπάζοντας την από το βασίλειο του Άδου, προεικονίζοντας την απελευθέρωση του ανθρωπίνου γένους μετά τον δικό Του θάνατο. 
Σ’ ενάν κόσμο που γυρεύει το θαύμα, έρχεται ο Χριστό κι αναζητά το πρόσωπο, διακονεί το μυστήριο της Ζωής, τόσο αθόρυβα, χωρίς να προκαλέσει, χωρίς να παραβιάσει την ελευθερία του ανθρώπου.
Στέκεται και περιμένει την ανταπόκριση του καθενός μας, τον πόθο της καρδιά μας για να έρθει και να ενεργήσει μέσα σ’ αυτήν, να θρονιαστεί γενόμενος κέντρο κι αναφορά της ύπαρξης μας. 
Κι ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο θαύμα, το πιο εκκωφαντικό μέσα στην πιο μεγάλη σιγή, η στιγμή που άνθρωπος έρχεται στον Θεό μέσα στην απελπισία, βλέποντας ότι τίποτα πια δεν μπορεί να τον σώσει, προδωμένος από παντού, ψάχνει Ανάσταση σαν τον Ιάειρο. 
Έτσι, ακολουθεί τον Χριστό, χωρίς σκέψεις, ακόμα κι όταν ο διάβολος σπέρνει μέσα του την απελπισία, προσπαθώντας να τον πείσει πως είναι αργά και δεν χρείαζεται να ενοχλεί τον Διδάσκαλο, έχει πια πεθάνει μέσα στις αμαρτίες και τα λάθη του, τότε εκείνος αντικρύζει τον Χριστο, βλέπει την αγάπη του και συνεχίζει μαζί Του τ’ αναστάσιμο οδοιπορικό της καρδιάς του.
Και δεν τον νοιάζει αν θα είναι πρώτος, ή δεύτερος,ή τι θα πει ο κόσμος, αρκεί και μόνο ν’ ακουμπήσει την άκρη των ρούχων Του που πέφτει στην γη.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ο άφρων πλουσιος

1. Σας είπα και άλλοτε, αδελφοί μου χριστιανοί, ότι η Εκκλησία μας σαν φιλεύσπλαγχνος μητέρα που είναι, αυτήν την χειμερινή περίοδο, που από παλαιά οι συνθήκες της ζωής … [...]

Η ολέθρια αφροσύνη (Λουκ. ιβ΄ 16-21)

«Κάποιος από το πλήθος είπε στον Ιησού: «Διδάσκαλε, πες στον αδερφό μου να μοιράσουμε την κληρονομιά μας». Κι ο Ιησούς του απάντησε: «’Ανθρωπέ μου, εγώ δεν είμαι … [...]