Το μυστήριο των Χριστουγέννων στον χώρο της εξωτερικής Ιεραποστολής (ΦΩΤΟ)

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου | Romfea.gr

Παρ’ όλο που έχω γράψε αρκετές φορές τις σκέψεις και τις εμπειρίες μου αυτών των γιορτινών ημερών, βρίσκω ότι κάθε χρόνο υπάρχει μια νέα επιπρόσθετη σημαντική έκφραση μέσα από τις καθημερινές δραστηριότητες που γίνονται στον χώρο μας που οπωσδήποτε συνοδεύονται πάντα από εκπλήξεις.
Εδώ, στον χώρο μας, από την αρχή διαπιστώσαμε, χωρίς να έχουμε ακόμα τις δυνατότητες και τα απαιτούμενα μέσα, ότι υπήρχε μεγάλη ανάγκη επισιτιστικού προγράμματος για τα μικρά παιδάκια, το οποίο μέχρι σήμερα συνεχίζουμε αθόρυβα και βλέπουμε τους καρπούς του τόσο πλούσιους και καρποφόρους.
Διαπιστώσαμε αυτή την ανάγκη από νωρίς και θέλαμε να συμβάλουμε ουσιαστικά, γιατί πραγματικά τα παιδάκια στερούνταν το λίγο, μα τόσο απαραίτητο, κομμάτι ψωμί για να επιβιώσουν.
Δειλά και λιτά το αρχίσαμε Τι είδαμε όλα αυτά τα χρόνια είναι δύσκολο να το περιγράψουμε στο άψυχο χαρτί. Θαυμάσαμε όμως το κουράγιο, την ελπίδα και τη μεγαλοψυχία των μικρών αυτών πλασμάτων του Θεού. 
Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσα παιδάκια ωφελήθηκαν από αυτό το ταπεινό πρόγραμμα. Τους δίναμε ό,τι μπορούσαμε. Ό,τι μας επέτρεπε ο Θεός και η αγάπη των άλλων πτωχών υποστηρικτών του έργου μας.
Πέρασαν διάφορα παιδάκια που είχαν αυτή τη σημαντική ανάγκη για να επιβιώσουν Όσο κι αν φαινόταν για μας μικρή η συμβολή μας, για τα παιδιά ήταν θέμα επιβίωσης και ζωής. Είδαμε ότι λειτουργούσε πάντα η άδολη αγάπη του Θεού.
Εκείνος ερχόταν και μας έσπρωχνε κυριολεκτικά να ανακουφίζουμε αυτά τα παιδάκια που ήλθαν στον κόσμο αυτό απροστάτευτα και είχαν ανάγκη μιας αληθινής αγάπης, έψαχναν να βρουν ένα στήριγμα, μια σταγόνα από τον απέραντο ωκεανό που τους καταπλημμύριζε για να μπορέσουν να ζήσουν, να αναπνεύσουν και να αισθανθούν ότι επιτέλους υπάρχει και σ’ αυτά η ζωή που χαμογελά και Εκείνος που φέρνει μια χαρά, μια γαλήνη, μια ελπίδα μέσα στη ζωή τους. 
Έχω ήδη γράψει αρκετά από τις εμπειρίες μου από την καθημερινή ζωή των αδελφών μας της Αφρικής, ιδιαίτερα των παιδιών, των αθώων αυτών δημιουργημάτων που ήλθαν στον κόσμο αυτό και τελικά δεν βρήκαν την αναμενόμενη αγάπη από τους ανθρώπους.
Η Εκκλησία μας όμως που έχει ακριβώς αυτή την αποστολή, κάνει ό,τι μπορεί για να επικρατήσει η αγάπη υπεράνω όλων και να δώσει μια διαχρονική αγάπη που τα καλύπτει όλα, διαλύει τις αμφιβολίες και διαλαλεί τις αλήθειες του Ευαγγελικού Λόγου και Θεού. 
Χριστούγεννα, λοιπόν! Πολλοί θα απορούν και θα ρωτούν πόσο δύσκολο θα ήταν για μας που ζούμε σ’ έναν ξένο χώρο, ιδιαίτερα στην ήπειρο της Αφρικής. Απαντώ χωρίς καμιά προκατάληψη.
Εδώ ακριβώς ζωντανεύει σ’ όλο το πλάτος και σ’ όλο το βάθος το μυστήριο αυτό που λέγεται Χριστούγεννα που σε μας, στον χώρο μας, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είναι μια οικογενειακή σύναξη με ωραία φαγητά, ποτά και πολλές φορές χορούς και πανηγύρια.
Φυσικά, δεν ξεχνούμε και την πιο σημαντική μας συμμετοχή στο μυστήριο της αυτό με την πνευματική μας παρουσία στην ακατάλυτη θρησκευτική μας τελετή, όπου πραγματικά βιώνουμε έντονα τον ερχομό του Λυτρωτή του κόσμου τούτου. Εδώ, φέτος σημάδεψαν τη μεγάλη αυτή γιορτή της ενανθρωπίσεως του Κυρίου μας.
Σ’ αυτό, λοιπόν, το πρόγραμμα που ανέφερα πιο πάνω, πέρασαν πολλά παιδάκια. Αναφέρω σήμερα ενδεικτικά το όνομα του Σαμψών, που γεννήθηκε τυφλός. Μικροκαμωμένος, αυτός ο μικρός, ερχόταν για το καθημερινό ρόφημα.
Χρόνια δύσκολα γι’ αυτόν και την οικογένειά του. Επειδή ήταν τυφλό το παιδάκι αυτό είχε ανάγκη από κάποιο οδηγό που θα τον έπαιρνε όπου ήθελε να πάει.
Στο σχολείο, στην εκκλησία που αγαπούσε υπερβολικά και οπωσδήποτε εδώ στον χώρο μας, την Πατριαρχική Σχολή, όπου συναντούσε τον Επίσκοπο, τον οποίο επίσης αγαπούσε υπερβολικά, αφού ήταν αυτός που τον φρόντιζε και έτσι μπορούσε να ξεχνά την αναπηρία του αφού όλα ήταν στα χέρια του. Δεν αισθάνθηκε ποτέ μόνος του και ξεχασμένος.
Όποια ώρα και στιγμή ήθελε ήταν ευπρόσδεκτος από τον Επίσκοπο. Είχε πάθος για μάθηση, αν και ήταν τυφλός. Στα ειδικά σχολεία που φοιτούσε, αν και μακριά, ο Επίσκοπος τον επισκεπτόταν και μαζί μοιραζόντουσαν τις χαρές της προόδου του στα γράμματα. 
Πολύ γρήγορα τα χρόνια πέρασαν. Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο με άριστα, τόσο που, παρ’ όλο που ήταν τυφλός, έγινε δεκτός για ανώτερες σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Ναϊρόμπης!
Και πάλι εδώ ο Επίσκοπος ήταν παρών και ενισχυτής του, συμμετέχοντας πάντα στις εκδηλώσεις που είχαν για τους τυφλούς. Είχα ιδιαίτερη ευαισθησία για όλα τα τυφλά παιδάκια, αγόρια και κορίτσια, που οσάκις με καλούσαν ήμουν εκεί για να απολαύσω μαζί τους τις διακρίσεις και τα ευγενικά κατορθώματά τους.
Σε άλλο κεφάλαιο των εμπειρικών μου, περιγράφω αυτά που έζησα όλα αυτά τα χρόνια μαζί με τους τυφλούς. Ωραία, φυσικά, χρόνια, αφού μέσα από την αναπηρία τους, μας έδιναν οι άνθρωποι αυτοί ελπιδοφόρα και ενισχυτικά μηνύματα.
Δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ μου πώς μπορούσαν και έβρισκαν τόση αφθονία αγάπης και ακόμα ελεημοσύνης, παρ’ όλο που οι ίδιοι υπέφεραν. Ο μικροκαμωμένος αυτός Σαμψών (φώτο) τελείωσε τις σπουδές του στον τομέα των πολιτικών επιστημών και την περασμένη εβδομάδα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ναϊρόμπης.
Ανήμερα των Χριστουγέννων, εδώ στον χώρο της Πατριαρχικής Σχολής έγινε ειδική τελετή από τους φίλους του και τους συγγενείς του για το ιστορικό αυτό γεγονός.
Ο Σαμψών τώρα ολοκληρωμένος επιστήμονας, μαζί με τον Επίσκοπό του και τους λοιπούς που έζησαν σ’ αυτή τη φτωχογειτονιά από το πρόγραμμα της Εκκλησίας ήλθαν να τον τιμήσουν και να τον συγχαρούν.
Στιγμές ανεπανάληπτες, μοναδικές, συγκλονιστικές. Ανάμεσά τους κι αυτός ο μικρός που τον κρατούσε από το χέρι μέρα – νύχτα και τον οδηγούσε όπου ήθελε να πάει (φώτο). Να σημειώσω ότι ο Σάμψων γεννήθηκε το 1991 – δεν γνώρισε ποτέ του τον πατέρα του μέχρι σήμερα.
Η αναξιότητά μου έγινα Επίσκοπος τον επόμενο χρόνο και από τότε μέχρι σήμερα, παρ’ όλο που δεν με είδε ποτέ του, νομίζει ότι είμαι ο πατέρας του όλα αυτά τα χρόνια αφού στάθηκα δίπλα του και μαζί του. Οι συγκλονιστικές στιγμές ήταν σαν να ζούσαμε ένα όνειρο, έναν μύθο. Κύριε ελέησον! 
Μαζεύτηκαν, λοιπόν, όλα τα μικρά παιδιά της τότε εποχής, άνδρες και γυναίκες σήμερα, μαζί με τα δικά τους τώρα παιδάκια για το γεγονός αυτό. Όλοι κάτι είχαν να πουν.
Θυμήθηκαν εκείνες τις μέρες που ερχόντουσαν, μικρά και πεινασμένα, να πάρουν ένα κομματάκι ψωμί μ’ έναν χυμό από σκόνη που ήταν αρκετά για να επιβιώσουν. Και φυσικά, έπρεπε να πω κάτι. Τι είπα;
Διαβεβαίωσα όλους ότι έγιναν όλα αυτά και τα άλλα που απολαμβάναμε μέσα από την άπειρη αγάπη του Θεού και οπωσδήποτε αυτό ήταν ένα θαύμα, που όλοι μας ζούσαμε και ένα μυστήριο τη μέρα των Χριστουγέννων.
Αυτό, τουλάχιστο, ζήσαμε και ήταν το καλύτερο δώρο των Χριστουγέννων. Το ζήσαμε πραγματικά έντονα αφού ο Θεός της αγάπης κατέβηκε και μας έδωσε δυναμικά και παραστατικά αυτό το μοναδικό, το εξαίρετο μυστήριο δώρο την ημέρα των Χριστουγέννων.
Φυσικά, δεν ήταν μόνο αυτό. Το βράδυ στον ιερό ναό του Αποστόλου Βαρνάβα, σ’ ένα απόμερο χωριό – περίχωρο της Ναϊρόμπης, μαζεύτηκαν εκατοντάδες νέοι και νέες, όπου τελέσαμε ολονύκτια ακολουθία – αγρυπνία, με επίκεντρο τη Θεία Λειτουργία.
Ήταν μια άλλη διάσταση της συνεχούς αγάπης και πολυευσπλαχνίας του Θεού μας. Να μαζευτούν τόσοι νέοι, Θεέ μου, έλεγα, αξίζουμε όλης αυτής της ευαρέσκειας του Θεού να ζούμε αυτές τις στιγμές που πραγματικά μας ενισχύουν και μας κρατούν τόσο κοντά στο θέλημα του Θεού;
Η αγρυπνία ήταν ακόμα μια ευλογία και ένδειξη της αγάπης του Θεού αλλά και της πίστης των νεών μας μας. Τόσοι νέοι με τόσο ζήλο και αφοσίωση.
Ήταν μια διαβεβαίωση ανάμεσα στις άλλες ότι η Ορθοδοξία μας έχει λαμπρό μέλλον. Και ήταν μόνο σε μια απομονωμένη περιοχή μέσα σ’ ένα δάσος. 
Συνεχίστηκαν οι ευλογίες την ημέρα τώρα των Χριστουγέννων. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος παραθέσαμε γεύμα για τα φτωχά και ορφανά παιδάκια της γειτονιάς μας. Χωρίς υπερβολή μαζεύτηκαν χίλια τόσα παιδάκια.
Ένα ζεστό πιάτο φαγητού με φρούτα και αναψυκτικά και στο τέλος ένα χριστουγεννιάτικο δώρο. Τι ευλογία και αυτή! Τα παιδάκια το χάρηκαν ιδιαίτερα αλλά και οι μάνες που τα συνόδευαν.
Έκαναν πραγματικά Χριστούγεννα και δοκίμασαν τόση χαρά που τα πρόσωπά τους έλαμπαν και χαμογελούσαν. Γευτήκαμε έτσι όλοι μας με αυτά τα θαυμαστά έργα την ουράνια και ζωντανή παρουσία του Θεού ανάμεσά μας.
Το στοργικό χέρι του Χριστού μας ευλόγησε όλα τα παιδιά του, τα ξεχωριστά, τα υπομονετικά που πρόθυμα και χωρίς παράπονο ή διαμαρτυρία ευχαριστούν τον Θεό που πάντα είναι εκεί δίπλα του και γύρω τους σκεπαστής και μαζί τους συνοδοιπόρος.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Πατριάρχης Βουλγαρίας: Το ζήτημα της Eκκλησίας της «Μακεδονίας» θα τεθεί μετά την επίλυση του ονοματολογικού

Για την Romfea.gr | Θάνος Χρυσανθόπουλος Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας θα εξετάσει το ζήτημα της λεγόμενης «Εκκλησίας της Μακεδονίας» μετά την ολοκλήρωση της … [...]

Τι μέλλει γενέσθαι…;

Τι μέλλει γενέσθαι...;   Η ραδιοφωνική εκπομπή του ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΑΚΡΗ "ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΜΠΑΝΑ" από το κανάλι του ΣΤΥΛΟΥ … [...]

Η ανατροπή του Ευαγγελίου

Του Καθηγουμένου Πορφυρίου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βεροίας Τα παλιά τα χρόνια, και τα πιό παλιά, ο πλούτος ήταν η ευλογία του Θεού. τα πολλά παιδιά ήταν η ευλογία … [...]