Το πτωχό μας σχολείο είναι η ελπίδα και η ζωή μας (ΦΩΤΟ)

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου | Romfea.gr

Ασχολήθηκα και σε προηγούμενα άρθρα μου για ένα θέμα διαχρονικό και ταυτόχρονα επίκαιρο, ιδιαίτερα εδώ, στον χώρο της ιεραποστολής του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. 
Ένα θέμα που ενισχύει πραγματικά το έργο του Ευαγγελισμού των φυλών χωρίς προσηλυτισμό, αλλά μέσα από την παιδεία και τη σωστή κατεύθυνση, ακαδημαϊκή και πνευματική.
Συνήθως, όταν ανοίγουμε ένα σχολείο – και εδώ ο αριθμός είναι μεγάλος νηπιαγωγείων, δημοτικών και γυμνασίων – δεν κάνουμε καμιά απολύτως διάκριση όσον αφορά το θέμα της θρησκείας.
Αφήνουμε τους ανθρώπους να επιλέξουν μόνοι τους και να ακολουθήσουν όποιο θρήσκευμα επιθυμούν · καμιά ειδική μεταχείριση σ’ αυτούς που πιστεύουν στον Χριστό.
Έρχονται και ζητούν βοήθεια για τον λόγο ότι έχουμε τα επισιτιστικά μας προγράμματα, δηλ. τα παιδάκια, συνήθως, τρώνε πρωινό και γεύμα δωρεάν.
Αυτό γίνεται στα σχολεία που λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια σ’ όλη την επικράτεια της Κένυας, ιδιαίτερα στις πιο απομακρυσμένες και απομονωμένες περιοχές. 
Μπορεί κανείς να φανταστεί το ξεκίνημα αυτών των σχολείων. Πώς μας ήλθε η ιδέα και πώς αποφασίσαμε να εμπλακούμε τόσο έντονα.
Έλεγαν σχολεία και εννοούσαν ένα υπέρογκο δέντρο, όπου ένας εθελοντής δάσκαλος, από αγάπη και δέος προς την παιδεία, άρχιζε δειλά – δειλά μια τάξη κάτω από τη σκιά αυτού του πανύψηλου δέντρου.
Εκεί, συγκέντρωνε τα παιδάκια κι εκεί γινόταν το μεγάλο μυστικό της μάθησης και της παιδείας. Από τις περιοδείες μας διαπιστώσαμε αυτή την έλλειψη. Οι άνθρωποι διψούσαν για μάθηση.
Οι δάσκαλοι, πιστοί και ζηλωτές σ’ αυτή την τόσο ξεχασμένη περιοχή που ζούσαν, αποφάσιζαν μόνοι τους να ξεκινήσουν μια τέτοια προσπάθεια.
Και η Ορθόδοξη Εκκλησία, διαβλέποντας τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η σωστή παιδεία στις αθώες και αγνές ψυχές των παιδιών έρχεται δειλά – δειλά να δημιουργήσει μια νέα κατάσταση, όταν έβλεπε ότι ο ζήλος και η όρεξη των αφοσιωμένων αυτών φτωχών ανθρώπων ήταν έτοιμοι για ανιδιοτελή προσφορά και συμβολή στην προαγωγή του έργου της παιδείας.
Στην αρχή δεν ήταν εύκολο. Αρχίζαμε με μια αίθουσα ταπεινή, όχι μόνιμη, με λαμαρίνες. Τουλάχιστον τα παιδάκια θα έβρισκαν μια προστασία από το κρύο ή τη ζέστη, αφού οι κλιματολογικές συνθήκες άλλαζαν και οπωσδήποτε δημιουργούσαν κάποιο μικρό πρόβλημα.
Ο δάσκαλος όμως εκεί! Επέμενε, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, έπρεπε οπωσδήποτε να εκπληρώσει την ιερή αυτή αποστολή του. Πόσοι αφανείς ήρωες αφοσιωμένοι από βαθιά αγάπη προς την παιδεία ήλθαν κι έφυγαν και κανείς δεν τους αναγνώρισε.
Έτσι ξεκινήσαμε για να καταλήξουμε σήμερα να λέμε ότι κτίστηκαν μόνιμες εγκαταστάσεις σχολείων δημοτικών και γυμνασίων που οπωσδήποτε φτάνουν τον αριθμό, ίσως μεγαλύτερο των πενήντα.
Σχολεία με όνομα που τιμούν την Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί εκεί που έπρεπε το κράτος να ενδιαφερθεί για την παιδεία των αδικημένων αυτών παιδικών ψυχών, τελικά έρχεται η Εκκλησία μας να συμπληρώσει αυτό το τόσο σημαντικό κενό.
Φοιτούν στην αυλή της Μητροπόλεως 350 παιδάκια όλων των ηλικιών από νηπιαγωγείο μέχρι την όγδοη τάξη του δημοτικού, βάσει του προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας της Κένυας. 
Όλα αυτά τα χρόνια καταλαβαίνει κανείς για πόσες χιλιάδες φτωχών και ορφανών παιδιών γίναμε οι γονείς και οι προστάτες του. Όλα είναι δωρεάν. Μόρφωση, πρόγευμα και γεύμα, στολές, παπούτσια, ιατρική περίθαλψη κ.τ.λ.
Έρχονται το πρωί στις 6 και φεύγουν στις 6 το απόγευμα. Δεν με ξυπνούν οι φωνές τους, αφού ήδη έχω συμπληρώσει δύο ώρες στο γραφείο μου και στις 6.30 οπωσδήποτε θα πάω στην ακολουθία μας της Πατριαρχικής Σχολής. Αυτό θα αποτελέσει ξεχωριστό κεφάλαιο στο εγγύς μέλλον. 
Πάμε τώρα στο εδώ δημοτικό και νηπιαγωγείο μας που φοιτούν, όπως και στα άλλα, παιδάκια φυλών με διαφορετική κουλτούρα, θρησκεία, εθνικότητα, οπωσδήποτε λόγω των πολέμων στην περιοχή μας γύρω είναι προσφυγόπουλα κ.τ.λ.
Τα δεχόμαστε όλα. Δεν υποχρεώνουμε κανένα ούτε επιβάλλουμε κανένα όρο. Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τις δικές του επιλογές.
Επειδή όμως οι ακολουθίες γίνονται δίπλα από κάθε σχολείο υπάρχει ο ορθόδοξος ναός, τα παιδάκια εκκλησιάζονται, ακόμα και τα μουσουλμανάκια. Αυτές τις μέρες επισκέπτομαι τα γύρω σχολεία μας. Μιλώ και προσεύχομαι μαζί με όλους: παιδιά, δασκάλους, ακόμα και γονείς. 
Στη μακρόχρονή μας αυτή πορεία είχαμε περιπτώσεις μικρών παιδιών που ήλθαν και φοίτησαν στα σχολεία μας, άνευ οποιασδήποτε ταυτότητας. Με το πέρασμα του χρόνου και τις εμπειρίες που είχαν με τις καθημερινές ακολουθίες ζήτησαν να βαπτιστούν.
Το κάναμε χωρίς καμιά προκατάληψη. Ε, λοιπόν, από αυτά τα παιδιά, μετά την αποφοίτησή τους από το Δημοτικό και Γυμνάσιο, φοίτησαν στην Πατριαρχική μας Σχολή ή στο Ακαδημαϊκό μας Κολλέγιο.
Απ’ αυτούς, ο μεγαλύτερος αριθμός έγιναν ορθόδοξοι ιερείς και εξυπηρετούν σήμερα τους χριστιανούς μας σε διάφορες περιοχές. Είναι υποδείγματα ενάρετων και αφοσιωμένων κληρικών. 
Δεν θέλω να μακρηγορήσω άλλο. Απ’ όλα αυτά τα σχολεία μας που είναι πρότυπα και μοναδικά, συναντώ, κατά τις περιοδείες μου, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, επιχειρηματίες και άλλους που μου λένε με εγνωσμένη αναγνώριση ότι φοίτησαν σ’ ένα από τα σχολεία μας κι εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους για την ευκαιρία που τους έδωσε η Ορθόδοξη Εκκλησία. 
Αυτές τις μέρες με την έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς όλοι μας δεχθήκαμε ακόμα μια ευλογία και χάρη. Πριν μερικά χρόνια τέλεσα την κηδεία μιας νεαρής πρεσβυτέρας, η οποία πέθανε όταν γεννούσε το όγδοο παιδάκι της.
Ο π. Βασίλειος ήταν αδύνατο να τα αναθρέψει όλα αυτά τα παιδάκια. Το ένα απ’ αυτά – αγόρι – το έφερε εδώ στο δημοτικό μας. Φοίτησε κοντά μας. Ήταν υπόδειγμα. Αγαπούσε τις ακολουθίες.
Τέλειωσε το δημοτικό και έφυγε. Φοίτησε μετά σ’ ένα από τα καλύτερα Γυμνάσιά μας. Πάντοτε υπηρετούσε στο ιερό. Τώρα ο Διονύσιος είναι στο πρώτο έτος στην Πατριαρχική μας Σχολή!
Φαίνεται ξεκάθαρα ότι κάποιο σχέδιο έχει ο Θεός που εμείς δεν το βλέπουμε και δεν το ξέρουμε. 
Αυτές τις μέρες αναχώρησαν 31 παιδάκια μετά από τις τελικές εξετάσεις τους στην όγδοη και από τον ερχόμενο Ιανουάριο θα φοιτήσουν σ’ ένα από τα Γυμνάσιά μας.
Οκτώ με δέκα χρόνια ήταν μαζί μας. Την ημέρα που θα αναχωρούσαν, μού ζήτησαν να είμαι μαζί τους, αφού ήταν η τελευταία τους μέρα.
Ήμουν πράγματι εκεί παρών και με συγκίνηση άκουσα τα λόγια τους, λόγια που έβγαιναν από την καρδιά τους και εκπροσωπούσαν όλο τον εσωτερικό τους κόσμο.
Μου μίλησαν εξομολογητικά και μου απεκάλυψαν πόσο ωφελήθηκαν από την παραμονή τους μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια.
Τους μίλησαν κι εγώ, τους εξομολογήθηκα ότι θα παραμείνω πάντα σαν πατέρα τους όλ’ αυτά τα χρόνια μέσα μου και θα συνεχίσω να τους βοηθώ όπου κι αν βρίσκονται. 
Έτσι, με τη Χάρη του Θεού, τέλειωσε ακόμα μια σχολική χρονιά. Τώρα ετοιμαζόμαστε για την επόμενη. Ο Θεός βοηθός και οι προσευχές όλων ας μας συνοδεύουν.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ἡ προδοσία τῆς Όρθοδοξίας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς Ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ διευθυντῆ τῆς ΜΚΟ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς «Ἀποστολὴ» Κων. Δήμτσα ὡς Πολιτικοῦ Διοικητῆ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρὰ … [...]

Ἡ προδοσία τῆς Όρθοδοξίας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς Ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ διευθυντῆ τῆς ΜΚΟ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς «Ἀποστολὴ» Κων. Δήμτσα ὡς Πολιτικοῦ Διοικητῆ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρὰ … [...]

Ἡ προδοσία τῆς Όρθοδοξίας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς Ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ διευθυντῆ τῆς ΜΚΟ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς «Ἀποστολὴ» Κων. Δήμτσα ὡς Πολιτικοῦ Διοικητῆ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρὰ … [...]

Ἡ προδοσία τῆς Όρθοδοξίας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς Ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ διευθυντῆ τῆς ΜΚΟ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς «Ἀποστολὴ» Κων. Δήμτσα ὡς Πολιτικοῦ Διοικητῆ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρὰ … [...]

Ἡ προδοσία τῆς Όρθοδοξίας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς Ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ διευθυντῆ τῆς ΜΚΟ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς «Ἀποστολὴ» Κων. Δήμτσα ὡς Πολιτικοῦ Διοικητῆ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρὰ … [...]

Ἡ προδοσία τῆς Όρθοδοξίας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς Ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ διευθυντῆ τῆς ΜΚΟ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς «Ἀποστολὴ» Κων. Δήμτσα ὡς Πολιτικοῦ Διοικητῆ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρὰ … [...]

Η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής

  Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, αναλύοντας την Α΄ Προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, τονίζει ότι η αγάπη που ζητεί τα εαυτής παύει να είναι αγάπη … [...]