Το Τραπέζι και οι καλεσμένοι

Του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βεροίας Πορφυρίου στην Romfea.gr

 Χθες το τραπέζι και σήμερα οι καλεσμένοι, που κάθησαν και το γεύτηκαν, το απόλαυσαν και το απολαμβάνουν.
Τί παράξενοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι, ή έστω κάποιοι από εμάς;
Σε καλεί κάποιος στο τραπέζι και εσύ προβάλλεις προφάσεις γιά να μην πας. Πλούσιος σε καλεί σε τραπέζι και εσύ κοιτάς τα δικά σου.
Τις προάλλες, ένας άλλος πλούσιος καθόταν στο τραπέζι μόνο με τους δικούς του, και τον Λάζαρο στην εξώπορτα τον παρηγορούσαν μόνο τα σκυλιά, που τον έγλυφαν τις πληγές.
Ένας άλλος πλούσιος είχε μεγάλη παραγωγή και γκρέμισε τις αποθήκες του γιά να χτίσει καινούργιες.
Και τώρα; Τώρα βρέθηκε κάποιος που έστρωσε πλούσιο τραπέζι και σε καλεί. Και εσύ προβάλλεις δικαιολογίες.
Και τί δικαιολογίες; Μέριμνα και φροντίδα γιά το ζευγάρι, που είναι απαραίτητο βέβαια στον αγρότη, και γιά χωράφι φρεσκοαγορασμένο.
Ε, γιά την Τρίτη δικαιολογία, πάω πάσσο. Δύσκολα πράγματα.
«Όχι, σε παρακαλώ συγχώρησέ με. Αλλά παντρεύηκα και ξέχνα με». Έτσι είναι αυτά.
Αλλά το τραπέζι περιμένει. να μην ξεχνιόμαστε.
Βγήκαν και φώναξαν άλλους. Αλλά ααι πάλι δεν συμπληρώθηκαν οι θέσεις.
Και βγήκαν και φώναξαν τον κοσμάκη. Και τότε γέμισαν οι θέσεις.
Κουτσοί, στραβοί, χωλοί, ανάπηροι, γέμισε το τραπέζι.
Και εκλείσθη η θύρα.
Τέρμα. Άλλος δεν μπαίνει.
Προχθές, λοιπόν, την περασμένη Κυριακή, μάς έστρωσαν το Τραπέζι.
Και σήμερα, μάς φανέρωσε τους καλεσμένους. Όχι μόνο τους κλητούς, που είναι ο καθέας μας, αλλά τους εκλεκτούς, που δέχθηκαν το κάλεσμα.
Από Αδάμ, μέχρι Ιωσήφ του Μνήστορος. Προφήτες και Προφήτισσες.
Αιώωωνες φώναζαν όλοι αυτοί, και προσκαλούσαν κόσμο γιά το μεγάλο Δείπνο, διότι κέκλικεν η ημέρα. Πάντα η ημέρα πάει να δύσει. Και πριν κρυφτεί ο Ήλιος, μας στρώνει το τραπέζι.
Όλη μέρα κούραση με λίγο προσφάϊ. Και το βράδυ το πλούσιο δείπνο.
Και όμως, δεν πάμε.
Στην αρχαία Εκκλησία, μόλις τελείωνε η ημέρα, έδυε ο ήλιος και σκοτείνιαζε το φως, και τότε έβλεπες σκιές να ακολουθούν το ΙΧΘΥΣ και να χάνονται τις κατακόμβες και στις σπηλιές και στα σκοτάδια, που ήταν γεμάτα Φως.
Και σήμερα, χτυπάει η καμπάνα-γιά πόσο ακόμα, άραγε;- και τις περισσότερες φορές, στις καθημερινές, ούτε ο παπάς δεν πάει στο Μέγα Δείπνο να κοινωνήσει.
Και τις Κυριακές, η αγρύπνια στα σκοτάδια της αμαρτίας, τα Σαββατόβραδα, που κατακερματίζει και διασκεδάζει την ψυχή, την κατακομματιάζει, και την αφήνει νηστική και πεινασμένη.
Πού να ξυπνήσεις Κυριακή πρωΐ; Είσαι κομμάτια.
Ναι, αλλά το δείπνο είναι στρωμμένο και Σέ περιμένει.
Και σε λίγες ημέρες, μόνο δύο, ο μικρός Χριστός, ο Μέγας Εστιάτωρ, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος, Ο Δεσπότης της Κτίσεως, θα γίνει και πάλι βρέφος και νήπιος.
Αδελφοί, μένει καιρός, έστω και λίγος.
Αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα έργα του Φωτός. Ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν.
Να βρούμε τον δρόμο, να πάμε στον Δείπνο τον Μυστικό και φανερωμένο, και να μετάσχουμε ζωής επουρανίου και αθανάτου.
Σιγά σιγά γέμισε ο Παράδεισος και ακόμα έχει θέσεις.
Αδελφοί, Καλόν Παράδεισο.
Αδελφοί μου, Καλά Χριστούγεννα και Ευλογημένα.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Πνευματικά Αναγνώσματα • Re: Σήμερα είναι :Τη ΚΑ΄ (21η) του αυτού μηνός, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΜΑΞΙΜΟΥ του Ομολογητού.

Μάξιμος ο θαυμάσιος Πατήρ ημών έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Ηρακλείου εν έτει χμ΄ (640) έφθασε δε και μέχρι των ημερών των διαδόχων αυτού. Εγεννήθη εις την βασιλίδα … [...]