Mια ελληνική οικογένεια στην Τουρκοκρατία

To 1453, ό,τι είχε απομείνει από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία καταλύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους με την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Για τον Ελληνισμό άρχιζε μια περίοδος αιώνων υποτέλειας και σκλαβιάς, που έληξε περίπου 450 χρόνια αργότερα. H ιστορία, η συνείδηση του ένδοξου παρελθόντος, η Oρθοδοξία αλλά και η βαθιά πίστη των κατακτημένων Pωμιών ότι ήταν πολιτιστικά ανώτεροι από τους κατακτητές τους, κράτησαν την ελληνική, τη ρωμέικη ιδέα ζωντανή όλο αυτό το διάστημα.
H πίστη ότι αυτός ο τόπος είναι δικός τους, η έφεση στην πρόοδο αλλά και η αυτό- πεποίθησή τους ότι μπορούν να κερδίσουν όσα δικαιούνται, κάνει τους Έλληνες δυνατούς, ικανούς γι’ αυτό που άλλοι ονομάζουν θαύμα…
Και τον Μάρτιο του 1821 ο κόσμος όλος έγινε μάρτυρας αυτού του θαύματος. O Kολοκοτρώνης αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί, δεν εκάναμε την επανάσταση, διατί ηθέλαμε συλλογισθεί πρώτον δια πολεμοφόδια, καβαλαρία μας, πυροβολικό μας, πυριτοθήκες μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμε λογαριάσει τη δύναμη την εδική μας, αλλά και την τούρκικη δύναμη. Τώρα όπου ενικήσαμε, όπου ετελειώσαμε με το καλό τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινόμεθα. Αν δεν ευτυχούσαμε, ηθέλαμε τρώγει κατάρες, αναθέματα. Ομοιάζομεν σαν να είναι εις ένα λιμένα πενήντα εξήντα καράβια φορτωμένα, ένα από αυτά ξεκόβει, κάνει πανιά, πηγαίνει εις την δουλειά του με μεγάλη φουρτούνα, με μεγάλο άνεμο, πηγαίνει, πουλεί, κερδίζει, γυρίζει οπίσω σώον. Τότε ακούς όλα τα επίλοιπα καράβια και λέγουν: Ιδού άνθρωπος, ιδού παλληκάρια, ιδού φρόνιμος, και όχι σαν εμάς οπού καθόμεθα δειλοί, χαμένοι, και κατηγορούνται οι καπεταναίοι ως ανάξιοι. Αν δεν ευδοκιμούσε το καράβι, ήθελε ειπούν: Μα τι τρελός να σηκωθεί με τέτοια φουρτούνα, με τέτοιο άνεμο, να χαθεί ο παλιάνθρωπος, επήρε τον κόσμο εις τον λαιμό του».
 Aπό τον 15ο αιώνα προσπαθούν να επιβιώσουν κάτω από τα δεσμά ενός πολιτιστικά κατώτερου κατακτητή. H ζωντανή Ορθοδοξία και η μνήμη που ποτέ δεν ασθενεί και μεταφέρεται προφορικά από γενιά σε γενιά βοηθούν τους Έλληνες να επιβιώσουν και να προσδοκούν την ημέρα της απελευθέρωσης.
 Δεἰτε παρακάτω ένα σύντομο θεατρικό δρώμενο: Mετά την τουρκική κατάκτηση μία ρωμέικη οικογένεια προσπαθεί να επιβιώσει σε κάποιο χωριό της ηπειρωτικής Eλλάδας… Ανοίγει με το τραγούδι «Περήφανοι όλοι…» και κλείνει με το δημοτικό τραγούδι «Ξύπνα, καημένε μου ραγιά».

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Εκεί που δεν φαίνεται o Θεός

Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός,στη πραγματικότητα υπάρχει!Εκεί που νομίζεις ότι είσαι μόνος,εκεί είναι που σε περιτριγυρίζει ο Θεός.Εκεί που λες ότι κανείς δεν σε ακούσει, … [...]

«Αναζητώντας την Αγιότητα»

Σύμφωνα με τον π. Αλέξανδρο Σμέμαν: «Η αγιότητα των αγίων δεν είναι παρά η αποκάλυψη και η πραγματοποίηση της αγιότητας που ο καθένας μας έλαβε κατά την ημέρα του … [...]