Απάντηση σε καίρια ερωτήματα των ημερών, σχετικά με την Ορθόδοξη πίστη

Τό κλείσιμο τῶν ἱερῶν Ναῶν, ἡ ἀπαγόρευση τῆς δημόσιας λατρείας, τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῆς Θείας Κοινωνίας, ἀλλά καί τῶν ἄλλων ἱερῶν Μυστηρίων, πού ἐπέβαλε μέ νόμους ἡ Πολιτεία, λόγω τῆς ἐπιδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, τήν περίοδο τοῦ Πάσχα, καί δέχθηκε ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας, δημιούργησε σύγχυση καί βασικά ἐρωτήματα στίς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, ὅπως: α) Τί εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη, πού πιστεύουμε; β) Ποιες εἶναι οἱ βασικές ἀρχές πού τήν ὁρίζουν; γ) Ποιά εἶναι τά κριτήρια, μέ τά ὁποῖα φανερώνεται στήν κοινωνία;
1. Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη δέν εἶναι μία ἐπινόηση, ἕνα δημιούργημα τῆς φαντασίας ἤ τῆς λογικῆς τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ὅλες οἱ θρησκεῖες. Δέν εἶναι οὔτε εἰδωλολατρία οὔτε φιλοσοφία. Δέν εἶναι θρησκεία. Εἶναι τό τέλος τῆς θρησκείας. Εἶναι μία φανερωμένη στόν κόσμο ἀλήθεια ἀπό τόν Ἴδιο, τόν πανάγιο και ζωντανό Τριαδικό Θεό: τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. «Εἶναι, σύμφωνα μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο, τό λυτρωτικό σχέδιο τοῦ Πατέρα Θεοῦ, τό μυστήριο, πού ἦταν κρυμμένο γιά αἰῶνες καί γενιές ὁλόκληρες καί ἐφανερώθηκε τώρα στούς πιστούς, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἄλλο παρά ὁ Χριστός, πού ἀποτελεῖ τήν ἐλπίδα συμμετοχῆς στή μελλοντική δόξα» (Κολ.1,25-2). Εἶναι, μέ ἄλλα λόγια ἡ πρόταση τοῦ Πατέρα Θεοῦ στήν ἀνθρωπότητα γιά νά Τόν γνωρίσει, νά ἑνωθεῖ μαζί Του, νά ἀναγεννηθεῖ, νά θεωθεῖ, νά ἀναστηθεῖ καί νά ζήσει αἰώνια στή μακάρια καί ἀθάνατη ζωή στή Βασιλεία Του, στόν Παράδεισο.
2. «Ἀρχηγός τῆς πίστης καί Σωτήρας» εἶναι ὁ σαρκωμένος Υἱός τοῦ Πατέρα Θεοῦ καί Θεός, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός (Ἑβρ. 12,2. Πράξ. 5,31 πρλ). Οἱ ῥίζες τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς πίστης εἶναι στήν Ἁγία Γραφή καί τό θησαυροφυλάκιό της εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού ἵδρυσε ὁ Χριστός μέ θεμέλια τούς Ἀποστόλους καί τούς Προφῆτες, καί σταθερό, γωνιακό ἀγκωνάρι τόν Ἴδιο (Ἐφ. 2,20). Ἡ πίστη αὐτή δέν συγκρίνεται μέ καμμία θρησκεία κοσμική, ἀφοῦ εἶναι ἀποκάλυψη Θεοῦ. Κυβερνήτης τῆς Ἐκκλησίας καί ἀσφαλής ὁδηγός τῆς ἀλήθειας τῆς Χριστιανικῆς πίστης εἶναι ὁ Θεός Ἅγιο Πνεῦμα, πού ὁ Πατέρας Θεός διά τοῦ Υἱοῦ Του καί Θεοῦ Ἰησοῦ ἔστειλε στήν Ἐκκλησία Του στά Ἰεροσόλυμα, δέκα ἡμέρες μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, κατά τήν ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Στό βιβλίο «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων», στήν Καινή Διαθήκη, καταγράφεται καθαρά ἡ παρουσία καί τό ἔργο τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Πράξ. 2, 1-4 πρλ).
3. Ἡ Ἐκκλησία πού ἵδρυσε ὁ Χριστός εἶναι «ὁ νέος λαός τοῦ Θεοῦ» (Α’Πέτρ. 2,9). Στή ζωή αὐτοῦ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὁ Ὁδηγός του – τό Ἅγιο Πνεῦμα – ἔθεσε ὡς σταθερό καί ἀσάλευτο κανόνα τήν ἀρχή τῆς συνοδικότητας μέ τή δική Του παρουσία καί ἔγκριση, γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν διάφορων προβλημάτων. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐνεργοῦσαν συνοδικά -ὅλοι μαζί- ὄχι αὐταρχικά, πάντα κάτω ἀπό τήν ὁδηγία καί τό φῶς τῆς ἑνότητας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τόν τρόπο αὐτό ἔθεσαν ὡς ἀλάνθαστο κανόνα ζωῆς, στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι οἱ πιστοί εἶναι «τό πνευματικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 12,27 πρλ) καί πρέπει νά λειτουργοῦν ἑνιαία, ὅπως ἕνα σῶμα, μέ ἑνότητα, «μέ μιά ψυχή καί ἕνα φρόνημα» (Φιλιπ. 2,2 πρλ). Ἡ ἑνότητα βεβαιώνει τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐνῶ οἱ διχασμοί καί οἱ ἀντιθέσεις τήν ἀπουσία Του καί τη λαθεμένη πορεία.
4. Τήν ἐφαρμογή τοῦ κανόνα τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι συνοδικότητας ἔκαναν πράξη οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι στήν Ἀποστολική Σύνοδο, πού συνεκάλεσαν στά Ἱεροσόλυμα, τό ἔτος 49, γιά νά λύσουν προβλήματα πού εἶχαν δημιουργηθεῖ στήν Ἐκκλησία, ὅπως φαίνεται καθαρά στήν ἀρχή τοῦ σκεπτικοῦ τῆς ἀπόφασης, πού λέγει: «Ἐφάνη καλό στό Ἅγιο Πνεῦμα καί σ’ ἐμᾶς…» (Πράξ. 15,1-31). Μέ αὐτόν τόν κανόνα ἀντιμετώπισε ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅλα τά σοβαρά θέματα πού παρουσιάστηκαν στήν ἱστορική της πορεία στούς κόλπους της, σέ τοπικό καί γενικό ἐπίπεδο. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, μαζί μέ εὐσεβεῖς Κληρικούς, Μοναχούς καί λαϊκούς Θεολόγους, σέ «συνδιάσκεψη μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα» ἀναζητοῦσαν τό consensus patrum, τή συμφωνία τῆς γνώμης ὅλων τῶν Πατέρων γιά μία κοινή ἀπόφαση ἑνότητας τοῦ «σώματος τοῦ Χριστοῦ», τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά εἶναι ἀληθινή καί ἀποδεκτή ἀπό τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι «ὁ φύλακας τῆς πίστεως» καί «ὑπέγραφε» – ἐνέκρινε καί ἐπεκύρωνε – κάθε ἀπόφαση ἤ, ἀντίθετα, τήν ἀπέῤῥιπτε, ἐάν ἦταν ἔξω ἀπό τόν Ἁγιοπνευματικό κανόνα, προϊόν αὐταρχισμοῦ, βίας καί ἐγωϊσμοῦ. Τά παραδείγματα εἶναι πολλά…
5. Εἶναι ὀδυνηρή καί θλιβερή ἡ διαπίστωση, ὅτι, αὐτή τήν περίοδο, ἔγινε παραμερισμός τοῦ ἀλάνθαστου κριτηρίου ἀλήθειας ἀπό τήν πλευρά τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας στό πρόβλημα πού ἀνέκυψε στό πλήρωμά της, λόγῳ τῶν αὐστηρῶν μέτρων πού ἀποφάσισε καί διά νόμου ἐπέβαλε ἡ πολιτεία, λόγῳ τῆς ἐπιδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, πού ἔφτασαν στό ἀπαράδεκτο σημεῖο νά κλείσουν οἱ ἱεροί Ναοί, νά ἀπαγορευτεῖ ἡ λατρεία καί ἡ τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, νά ἀπαγορευθεῖ ἡ Θεία Λειτουργία καί ἡ Θεία Κοινωνία, γιά νά μή γίνει μετάδοση τοῦ ἰοῦ, νά μή γίνει ὁ κανονικός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα, σύμφωνα μέ τίς ἀποφάσεις τῶν ἐπιστημόνων, συνεργατῶν τῆς Πολιτείας. Στό σοβαρό αὐτό πρόβλημα ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας ἐνήργησε χωρίς ὁδηγό τόν κανόνα τῆς συνοδικότητας, ἀλλά ἀκολούθησε τήν ἀρχή «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα», τοῦ Μοναχικοῦ τάγματος τῶν Ἰησουϊτῶν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Δέν πρόβαλε, σθεναρά, στόν, κατ’ εὐφημισμόν διάλογο μέ τήν Πολιτεία, ἐναλλακτικά μέτρα, μέ βάση τήν ἀρχή τῆς ἀναλογικότητας, πού ἐπιτάσσει τό Σύνταγμα καί τό διεθνές δίκαιο ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ἐφαρμόστηκαν ἀλλοῦ (Σοῦπερ μάρκετ κ.ἄ.), σύμφωνα μέ ἀποφάσεις ἔγκριτων νομικῶν. Συμβιβάστηκε καί συμφώνησε μέ τά ἀντιεκκλησιαστικά μέτρα, ὡς ἕνα σωματεῖο ἤ ὀργανισμός, ἤ κοινωνικός θεσμός κ.τ.ὅ. Ἀρνήθηκε, ἔτσι, τή θεοΐδρυτη ὑπόσταση καί λειτουργία της. Ὑποτάχθηκε, ἀμαχητί, στόν ἐπιστημονικό ὀρθολογισμό καί πρόδωσε τόν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι φωτισμό. Δέν ἀγωνίστηκε γιά νά ὑπερασπίσει τήν ὑπόστασή της, ὅπως ἔκαναν οἱ Πνευματοφόροι Ἅγιοι και Πατέρες… Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος διδάσκει ὅτι «κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος, εἰρήνης χωριζούσης Θεῷ». Δηλαδή «εἶναι καλύτερη μία ἀξιέπαινη ἀντιπαράθεση γιά τήν ἐπικράτηση τοῦ δικαίου καί τῆς ἀλήθειας, παρά ἡ εἰρήνη, πού χωρίζει ἀπό τό Θεό».
6. Ὅπως πιστεύουμε καί ὁμολογοῦμε, μετά τήν Πεντηκοστή ζοῦμε «στόν αἰώνα τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Πνεύματος», πού εἶναι Ὁδηγός καί Κυβερνήτης τῆς Ἐκκλησίας. Τό Ἅγιο Πνεῦμα «σαρκώνεται καί ὁμιλεῖ» μέσα ἀπό εὐσεβεῖς πιστούς: Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς. Ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας ἔπρεπε, πρίν πάρει ἀπόφαση γιά τό σημαντικό αὐτό θέμα, νά ζητήσει καί νά ἀφουγκραστεῖ τή «φωνή» τους, ὥστε νά εἶναι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι σωστή καί ἀποδεκτή ἀπό τό σύνολο τῶν πιστῶν ἡ ἀπόφασή της. Δυστυχῶς, ὅμως, αὐτό δέν ἔγινε. Ἐπεκράτησε ἕνα εἶδος κληρικαλισμοῦ Παπικοῦ τύπου, ἀντί τῆς ἀρχῆς τῆς συνοδικότητας. Δέν ἔγινε, ὅπως ἔπρεπε, σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας γιά τό θέμα. Δέν ζητήθηκε ἡ γνώμη ἁγίων Γερόντων στό Ἅγιον Ὄρος καί ὅπου ἀλλοῦ, οὔτε εὐσεβῶν Θεολόγων, οὔτε εὐσεβῶν πιστῶν, πού ζοῦν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἔχουν θεία γνώση, ὥστε «νά ἀκούσει τί τό Πνεῦμα λέγει» (Ἀποκ. 2,7 πρλ). Ἀκούστηκαν πολλές τέτοιες «φωνές» ἀλλά δέν εἰσακούστηκαν!!! Ἔτσι, πῆρε λάθος ἀπόφαση. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν τραγικό: Ἀμφισβητήθηκε καί ἀποδοκιμάστηκε ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Ἡ πλειοψηφία τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας -Κληρικῶν καί Λαϊκῶν- ἀποστρέφονται τούς περισσότερους Ἀρχιερεῖς καί καταφέρονται ἐναντίον τους, ὡς μειοδότες καί προδότες, ἐνῶ μερικοί πιστοί κατέφυγαν στούς σχισματικούς Παλαιοημερολογίτες. Διχάστηκε ἡ Ἐκκλησία, «τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 12,27) !!!
7. Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη εἶναι «ὁδός» -πνευματικός δρόμος- θέωσης τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος μετασχηματίστηκε, ἀπό τό Δυτικό, εὐρωπαϊκό Χριστιανισμό, σέ ἠθική, κοσμική διδασκαλία, μέ τήν ἐπιῤῥοή καί ἐπικράτηση τῆς λογικῆς, τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί τοῦ ἠθικισμοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη δέν εἶναι μία ἠθική, σχολαστική διδασκαλία κοσμικῶν προφεσόρων -καθηγητῶν- ἀγαπολογικοῦ τύπου, γιά δημιουργία καλῶν ἀνθρώπων, ἀλλά «ὁδός» ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι θεούμενων Πατέρων, γιά δημιουργία ἁγίων ἀνθρώπων. «Ἄλλο καλός ἄνθρωπος καί ἄλλο Χριστιανός ἄνθρωπος». Ἡ ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἀπάτη καί πλάνη. Ἡ ἀληθινή ἀγάπη δέν ἔχει γνωσιολογικά, ἐπιστημονικά, ἠθικολογικά καί κοσμικά κριτήρια, ἀλλά Ἁγιοπνευματικά, χαρισματικά. Δέν ὑπάρχει ἀλήθεια, ὅπου δέν ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὁ κυβερνήτης τῆς Ἐκκλησίας. Τό Ἅγιο Πνεῦμα πρέπει νά ἀναζητοῦμε στούς θεούμενους Πατέρες. Αὐτός εἶναι ὁ ἀκριβής καί ἀσφαλής κανόνας ζωῆς τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς πίστης.
8. Εἶναι ἐκ βάθους ψυχῆς καί γοερή ἡ «κραυγή» τοῦ εὐσεβοῦς καί πιστοῦ λαοῦ: «Στῶμεν καλῶς…». Εἶναι καιρός αὐτογνωσίας, μετανοίας καί ἐπιστροφῆς στίς ῥίζες τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς καί ἅγιας πίστης μας. Ὅλοι, Κληρικοί καί πιστοί, νά κατανοήσουμε καί νά ζήσουμε μέ γνησιότητα τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι πορεία καί ὁμολογία τοῦ Ὀρθόδοξου «δρόμου» τῆς πίστης μας, πού ὅρισε ὁ Κύριος, δίδαξαν οἱ Ἀπόστολοι, κράτησαν οἱ Ἅγιοι καί ἄφησαν στήν Ἐκκλησία -σέ ὅλους τούς πιστούς- μέ τή ζωή καί τίς διδαχές τους, ὡς πολύτιμη «παρακαταθήκη ζωῆς» (Β’Τιμ. 1,14 πρλ), γιά νά κερδήσουμε «τό στεφάνι τῆς δικαιοσύνης, μέ τό ὁποῖο ὁ Κύριος, ἐκείνη τήν ἡμέρα τῆς Κρίσης, θά ἀνταμείψει ὅλους ἐκείνους πού φύλαξαν καί ἐφάρμοσαν τήν πίστη πού ὅρισε» (Β’Τιμ. 3.7-8), πού τήν κράτησαν καθαρή ἀπό «τή σοφία τοῦ κόσμου» (Α’Κορ. 3,19). Αὐτή τήν ἅγια Ὀρθόδοξη πίστη πού σώζει πολεμάει, ἐξ ἀρχῆς, ὁ Διάβολος νά ἐξαφανίσει μέ κάθε τρόπο, ὥστε νά ἐπικρατήσει (αἱρέσεις, σχίσματα)…
9. Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική μας πίστη εἶναι ὁ μόνος πολύτιμος καί ἀτίμητος θησαυρός μας˙ τό θεμέλιο τῆς σωτηρίας μας˙ τό πνευματικό «ὄχημά» μας γιά τόν Παράδεισο. Ἄς τήν κρατᾶμε στά βάθη τῆς καρδιᾶς μας, ὡς μοναδική πηγή ἀληθινῆς χαρᾶς καί εὐτυχίας, ὡς ασφαλή ὁδηγό στή ζωή μας. Ἄς ἀκολουθοῦμε τήν πίστη τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων καί τή σωτήρια διδασκαλία τους, «νά πειθαρχοῦμε στόν Τρισάγιο Θεό μας, παρά στούς ἀνθρώπους» ὅπως ἐκεῖνοι, γιά νά φθάσουμε ὅπου εἶναι ἐκεῖνοι, στή δόξα τῆς Βασιλείας Του (Πράξ. 5,29). Ἡ εὐθύνη τῶν ἡγετῶν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά «στερεώνουν τούς πιστούς στήν εὐσέβεια», στήν ἀληθινή Ὀρθόδοξη πίστη, ὅπως ἔκαναν οἱ Πνευματοφόροι Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (Α’Τιμ. 4,1-16 πρλ). Τά μέτρα τῆς Πολιτείας γιά τήν Ἐκκλησία δέν ἦταν ἕνα ἁπλό, τρέχον θέμα πού ἀντιμετωπίζει ἡ μικρή Σύνοδος, ἀλλά ἕνα μεῖζον θέμα, πού ἀπαιτοῦσε εὑρύτερη συναίνεση ἀπό ὅλο τό «σῶμα» τῆς Ἐκκλησίας, μέσα στό πνεῦμα τῆς ἀρχῆς τῆς συνοδικότητας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού «συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας».
Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Κολλᾶς, δ.Χ. ἐλάχιστος Ἱεροκήρυκας – τ.Καθηγητής Βόλος 29 – 6 – 2020

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ο πρώτος Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος Στις 2 Ιουλίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του πρώτου Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιουβεναλίου. Σώζεται το σπήλαιο - τάφος του Αγίου Ιουβεναλίου στα … [...]

Οι Νεοπαγανιστές και ο Απόστολος Παύλος

Βασικό στοιχείο στις διάφορες νεοπαγανιστικές ομάδες αποτελεί η εμπαθής, απαξιωτική, φανατισμένη και μέχρις ακροτήτων τοποθέτησή τους, απέναντι στο πρόσωπο του Κυρίου, … [...]