Η κατάρριψη ενός μυθικού κόσμου

Του Αρχιμανδρίτη Κοσμά Θασίτη, Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Κατάγκας

Καθώς διανύουμε την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και όλοι περιμένουμε με πολύ πόθο να εορτάσουμε την Ανάσταση του Κυρίου μας, μια νέα δοκιμασία μας επιφύλαξε ο Θεός, την οποία υφίσταται το ανθρώπινο γένος λόγω του μεταναστευτικού προβλήματος και της οικονομικής παγκόσμιας κρίσης.
Παρακολουθούμε όλοι με αγωνία αυτό που συμβαίνει σε παγκόσμια κλίμακα, δηλαδή τη ραγδαία εξάπλωση του νέου φονικού ιού (κορωναΐού ), ο οποίος έχει προκαλέσει το θάνατο χιλιάδων συνανθρώπων μας κυρίως στην Ευρώπη, αλλά και σε άλλες χώρες του πλανήτη.
Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα μετά το άλλο. Καθημερινά ακούμε από τα ΜΜΕ τους Προέδρους και τους Πρωθυπουργούς των περισσοτέρων κρατών να ανακοινώνουν συνεχώς νέα μέτρα και απαγορεύσεις για την προστασία των ανθρώπων από την μεταδοτικότητα του ιού και για το κλείσιμο των συνόρων τους, εξασφαλίζοντας, όσο είναι δυνατόν, τη μη εξάπλωση του ιού από διερχόμενους πολίτες άλλων κρατών.
Ένας φόβος δικαιολογημένος επικρατεί σε όλους μας για το αν θα είμαστε τα επόμενα θύματα αυτού του φονικού ιού και η αγωνία μας για το αύριο. Ένα αύριο άγνωστο για όλους μας, αλλά γνωστό για το Θεό. Άλλαξαν ξαφνικά οι ζωές μας.
Από δω και πέρα, η καθημερινότητά μας θα είναι διαφορετική. Η φιλοσοφία μας θα αναζητάει να ψάχνει νέα γιατί. Θα αναζητούμε νέες περγαμηνές λύσεων μέσα σε μία μέρα. Μέσα σε λίγα λεπτά. Μέσα σε μία στιγμή.
Έχουμε μάθει οι άνθρωποι να είμαστε της στιγμής και όχι της υπομονής. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας έκανε να ξεχάσουμε ότι έχουμε ψυχή πρωτίστως και έπειτα σώμα και ότι αυτή η ψυχή μας σχετίζεται με την ύπαρξη του Θεού.
«Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γεν. 2, 7).
Αυτόν τον Θεό ερχόμαστε οι άνθρωποι και αμφισβητούμε. Ερχόμαστε να ακυρώσουμε. Ερχόμαστε να αντικαταστήσουμε και να τοποθετήσουμε στη θέση Του το εγώ μας. Να πούμε στο Θεό «Θεέ μου, φτάνει, δεν σε χρειάζομαι άλλο. Μπορώ να τα καταφέρω πλέον όλα μόνος μου».
Και με αυτό το σκεπτικό προχωράμε και συνεχίζουμε να προχωράμε στη ζωή μας. Δημιουργήσαμε ένα πολιτισμό άτρωτο με μία ισχυρή οικονομία που μπορεί και διαχωρίζει τους ανθρώπους σε δύο τάξεις. Σε πλούσιους και φτωχούς.
Αξιοποιήσαμε την τεχνολογία ως μέσον πληροφόρησης, σχεδιασμού, αλλά και ελέγχου της ανθρώπινης ζωής.
Φτιάξαμε σύγχρονες πόλεις, για να μπορούμε οι άνθρωποι να είμαστε ο ένας κοντά στον άλλον και να εξυπηρετούμαστε με ιδιαίτερα μέσα επικοινωνίας για μία πιο άνετη ζωή.
Ζούμε σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία με εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά με πολλά προσωπεία.
Δημιουργήσαμε ένα μυθικό κόσμο, όχι όμως αγγελικά πλασμένο, γιατί αυτός ο κόσμος που φτιάξαμε δεν έχει τα κατάλληλα φτερά, για να πετάξει.
Έτσι, συνεχίζουμε την ξέφρενη πορεία μας σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Σε ένα ταξίδι χωρίς πυξίδα, χωρίς όρους και όρια. Σε ένα ταξίδι άκρως επικίνδυνο, αφού ο προορισμός μας είναι η θεοποίηση του ΕΓΩ μας.
Σε αυτήν την ξέφρενη πορεία μας, έρχεται ο Θεός να μας βάλει ένα φρένο, για να μας υπενθυμίσει ότι η ζωή είναι αλλού.
Έρχεται να μας υπενθυμίσει την τραγικότητα του ΕΓΩ μας και τα αποτελέσματά του. Αυτά τα αποτελέσματα διαδέχονται το ένα πλήγμα μετά το άλλο υπενθυμίζοντάς μας ότι η υστεροφημία μας έφερε την καταστροφή μας.
Αυτή η υστεροφημία μας έρχεται αυτή τη στιγμή να θερίσει θύελλες και τρικυμίες, σκεπάζοντας τις ελπίδες και τα όνειρά μας με το πέπλο του θανάτου.
Αυτός ο άτρωτος πολιτισμός που φτιάξαμε οι άνθρωποι, όπου η τεχνολογία μέσα σε 100 χρόνια εξελίχθηκε ραγδαία και συνεχίζει να εξελίσσεται, ξαφνικά μέσα σε λίγες μέρες βλέπουμε να καταρρέει.
Βλέπουμε να γκρεμίζεται, γιατί δεν βάλαμε γερά θεμέλια. Τα θεμέλια αυτά είναι τοποθετημένα με υποκρισία και ψέμα.
Δεν είναι φτιαγμένα με ανθρωπιά, γιατί οι άνθρωποι ξεχάσαμε να αγαπάμε. Ξεχάσαμε να σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον. Ξεχάσαμε να δίνουμε ένα χέρι βοηθείας στον πόνο του άλλου.
Ξεχάσαμε να αγαπάμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί, όταν αδιαφορούμε για τον εαυτό μας, τότε αδιαφορούμε και για τον διπλανό μας.
Γιατί αυτή η αδιαφορία μας εκφράζει έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει προορισμό, δεν έχει συνείδηση, δεν έχει σκοπό στη ζωή του.
Εκφράζουμε την αλήθεια του εαυτού μας, όσο και να προσπαθούμε να φοράμε το προσωπείο μας. Την αλήθεια της πνευματικής μας αποτυχίας που μας οδήγησε να αμφισβητούμε το Θεό.
Αυτή η αμφισβήτησή μας έφερε την αποστασία και την διάσπαση αυτής της ενότητάς μας με το Θεό.
Από τότε που έγινε η πτώση του ανθρώπου, μόνον διαιρέσεις και διασπάσεις μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος.
Γι’ αυτό και ο Απ. Παύλος λόγω του τρόπου της ζωής τους στρέφεται εναντίον όλων αυτών, οι οποίοι «περί την πίστην εναυάγησαν» και απέρριψαν την «αγαθήν συνείδησιν» (Ά Τιμ. α, 19).
Ξαφνικά, σ’ αυτήν την ξέφρενη πορεία μας, έρχεται ο Θεός να καταρρίψει τη ματαιότητα του μυθικού κόσμου που φτιάξαμε.
Ενός κόσμου χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς περιορισμούς, με απόλυτη ελευθερία, στο βαθμό όμως της ασυδοσίας, χωρίς αγάπη, χωρίς Θεό.
Και αυτός ο κόσμος που φτιάξαμε χωρίς Θεό, διψάει μόνο για εξουσία και κατάργηση της ελευθερίας μας.
Αυτή η δίψα για εξουσία δεν έχει όμως τη δύναμη να σταματήσει την πορεία ενός αόρατου φονικού ιού, ο οποίος κατέρριψε και συνεχίζει να καταρρίπτει επιστήμονες, γιατρούς, ερευνητές αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Όμως, τρομαγμένοι και απελπισμένοι, ερχόμαστε να επιρρίψουμε τις ευθύνες για την εξάπλωση του νέου φονικού ιού στο Θεό, στην Εκκλησία και στη Θεία Κοινωνία.
Ποτέ δεν αναλογιστήκαμε ότι αυτά είναι τα αποτελέσματα της αμαρτίας. Της νομιμοποίησης των αμβλώσεων.
Της νομιμοποίησης των σαρκικών αμαρτημάτων και πάσης φύσεως αμαρτίας. Ποτέ δεν είδαμε καθαρά την αλήθεια.
Ξέρουμε ποια είναι η αλήθεια, αλλά δεν θέλουμε να σηκώσουμε το βάρος της ενοχής μας, γι’ αυτό και με θράσος επιρρίπτουμε τις ευθύνες μας όλες στο Θεό και κατ’ επέκταση στην Εκκλησία.
Ας αναλογιστούμε τελικά όλοι μας, κληρικοί και λαΐκοί, μήπως αυτή η πορεία του φονικού ιού που ξέσπασε σε όλο το κόσμο είναι η επίσκεψη του Θεού και όχι η οργή Του.
Ένα μήνυμα αγάπης και επιστροφής μας στέλνει ο Θεός.
– Ας μην αδιαφορήσουμε.
– Ας ξαναβρούμε το χαμένο μας εαυτό.
– Ας μη χάνουμε την ελπίδα μας στο Θεό.
– Ας ξαναβρούμε την αγάπη που χάσαμε στη διαδρομή μας.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Οι έρημοι ναοί…

Πολλές οἱ προφητεῖες τρέχουν ἀπό παντοῦ φυλλάδες τίς προβάλλουν σύγχυση μές στό νοῦ Τά τελευταῖα χρόνια  οἱ σύγχρονοι μιλοῦν,  τά μέλλοντα νά γίνουν, αὐτά θά … [...]