Η καταξίωση της ανθρωπινότητος από τους κηδευτές και τις Μυροφόρες (ΦΩΤΟ)

Μιά μικρή λειτουργική σύναξη πού ἀναμεταδόθηκε ραδιοφωνικά καί τηλεοπτικά (μέσῳ facebook) κυκλοφορεῖ διαδικτυακά σέ πολλές συνειδήσεις, συνδρομή στόν ἀποζητούμενο ἐκκλησιασμό τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος.
Προεστώς ὁ ἐπιχώριος Μητροπολίτης Γουμενίσσης κ. Δημήτριος, συλλειτουργοί δύο ἱερομόναχοι καί ἕνας διάκονος ἐκ τοῦ ἱερατικοῦ καταλόγου, μοναχοί καί δόκιμοι ἐκ τῆς ἀδελφότητος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Εἰρήνης Γουμενίσσης-Γρίβας.
Ἐπίκεντρο τό λειτουργικό μυστήριο “ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας”. Εἰς προσκύνησιν τῶν ἐλαχίστων συμπαρόντων ἀπότμημα ἱεροῦ λειψάνου (σαρκός) τῆς ἁγίας μυροφόρου, καλλιπαρθένου καί ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς.
Ὁ Γέροντάς μας ἀφ᾽ ἑσπέρας προέστη καί στόν ἀναμεταδοθέντα Ἑσπερινό. Στό ἑσπερινό του κήρυγμα ἑστίασε στό μεγαλεῖο τῆς χριστοφόρου τόλμης τῶν ἁγίων Κηδευτῶν καί τῶν ἁγίων Μυροφόρων τοῦ Χριστοῦ μας, ὡς ὑπόδειγμα σχέσης μέ τόν ἀληθινό Θεό.
Δέν παρέλειψε νά ἀναφερθεῖ καί στίς ἐπίσημες ἀπό τό 2018 δηλώσεις τῆς Καθηγήτριας τοῦ ΕΜΠ κας Ἀντωνίας Μοροπούλου (ἐπικεφαλῆς τῆς πολυμελοῦς ἐπιστημονικῆς ὁμάδας γιά τή συντήρηση τοῦ Παναγίου Τάφου) γιά τά “σημεῖα” τῆς θείας εὐλογίας πού ἀνέλπιστα ἔζησε ἡ ἐπιστημονική ὁμάδα.
Ἐπιπλέον ὅμως ἀνέφερε καί τήν πρόσφατη εὐθαρσή ὁμολογιακή δήλωση τῆς Καθηγήτριας Παθολογίας Λοιμώξεων του ΕΚΠΑ και Μέλους τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐπιστημόνων γιά τή διαχείριση τῆς πανδημίας κας Ἑλένης Γιαμαρέλλου ὅτι θά προσέλθει στό Μυστήριο τῆς θείας Κοινωνίας μόλις ἀνοίξουν οἱ ἐκκλησίες καί ὅτι ἡ θεία Μετάληψη εἶναι αὐτό τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ πού δέν μεταδίδει ὁποιαδήποτε ἀρρώστια.
Δέν παρέλειψε ἀκόμη νά τήν ἐπαινέσει γι᾽ αὐτήν τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς της, πού ἀψήφησε τά ἐνορχηστρωμένα πικρόχολα βέλη ὁρισμένων ὀρθολογιστῶν καί τόνωσε τό θρησκευτικό αἴσθημα τῶν δοκιμαζομένων πιστῶν πού βομβαρδίζονται καθημερινά ἀπό τήν μικροβιοφοβία τῶν ΜΜΕ.
Τήν ἑπομένη, στή λειτουργική μικρή Σύναξη, μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου ὁ Μητροπολίτης ἀπηύθυνε ἐπίκαιρο λόγο πρός τούς παρόντες καί τούς μακρόθεν οἱονεί παρόντες, ἑστιάζοντας στήν κοινωνικότητα τοῦ Ἑνός καί στή συμμετοχή τοῦ δικοῦ μας ρόλου.
Ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου περιλάμβανε περίπου τά ἑξῆς:
ΣΗΜΕΡΑ, τήν τρίτη Κυριακή τοῦ Πάσχα, “τήν προτεραιότητα ἀνθρώπινου ρόλου” τήν ἔχουν δύο ἅγιοι ἄνδρες (ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας καί ὁ Νικόδημος ὁ νυκτερινός μαθητής) καί ἑπτά ἅγιες γυναῖκες (Μαρία ἡ Μαγδαληνή, Μάρθα καί Μαρία ἀδελφές τοῦ Λαζάρου, Μαρία τοῦ Κλωπᾶ, Ἰωάννα τοῦ Χουζᾶ, Σαλώμη καί Σουσάννα).
Βεβαίως, ἡ θεοφώτιστη διδαχή τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ διαβλέπει στήν ἀναφορά τοῦ Εὐαγγελίου γιά “τήν ἄλλη Μαρία” (μαζί μέ τήν Μαρία τήν Μαγδαληνή) τό πρόσωπο τῆς Παναγίας μας, ἡ ὁποία πρώτη δέχθηκε τόν εὐαγγελισμό τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλά σκοπίμως ἀναγράφεται ὑπό τήν συμβολική αὐτή ἔκφραση, ὥστε οἱ μελετῶντες νά μήν παρασυρθοῦν σέ λογισμούς ἀμφιβολίας ἀποδίδοντας μητροπρεπή σκοπιμότητα.
Βεβαίως ἡ Ἐκκλησία ἐπί αἰῶνες ζεῖ καί πορεύεται μέ τήν ἐμπειρία τῆς κοινωνίας τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.
Ἡ Β΄ μετά τό Πάσχα Κυριακή (καί ὅλη ἡ ἑβδομάδα μέχρι τό Σάββατο τῆς ἀποδόσεως) εἶναι ἡ Κυριακή καί ἡ ἑβδομάδα τῶν Μυροφόρων (συλλήβδην), ἀλλά ἀκριβέστερα εἶναι ἡ Κυριακή τῶν ἁγίων Κηδευτῶν καί τῶν ἁγίων Μυροφόρων.
Τά κατεξοχήν τροπάρια τῆς Κυριακῆς αὐτῆς μιλοῦν γιά τό ρόλο τῶν Κηδευτῶν καί γιά τό ρόλο τῶν Μυροφόρων μέσα στό κλίμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ, τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ [ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ ἀπό τοῦ ξύλου καθελών…, ταῖς Μυροφόροις γυναιξί παρά τό μνῆμα ἐπιστάς ὁ Ἄγγελος ἐβόα…, καί Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον ἡ Ζωή ἡ ἀθάνατος…].
Κρατοῦμε ὅμως ὡς σύντομη ὁρολογία τό “Μυροφόρων”, γιατί αὐτό μᾶς συνδέει κατευθείαν μέ τήν Ἀνάσταση. Ὅμως, καί οἱ ἅγιοι Ἐνταφιαστές καί οἱ ἅγιες Μυροφόρες μέ τό ρόλο τους εἶναι “οἱ ἀνθρώπινοι προβολεῖς” πού πηγαίνουν νά φωταγωγήσουν τό Μνῆμα τῆς Ζωῆς, καί φωταγωγοῦνται ἐκεῖνοι ἀπό τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως καί μᾶς φωταγωγοῦν κι ἐμᾶς ἀπό τό Κενό Μνημεῖο τοῦ Ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν, φωταγωγοῦνται ἀπό τήν Ζωήν ἐν Τάφῳ, ἡ ὁποία Ζωή ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ Τάφου.
Σήμερα, λοιπόν, αὐτά τά ἐννέα πρόσωπα ἔχουν μιά προτεραιότητα ρόλου. Αὐτά τά δύο + ἑπτά πρόσωπα ἐξαιρέτως τιμοῦμε. Βλέπουμε τά μοναδικά τους ἐπίγεια καί οὐράνια, ἱστορικά καί αἰώνια παράσημα: οἱ δύο (δίπλα στήν Παναγία) ὑπηρέτησαν τόν ἐνταφιασμό τῆς Ἀθανάτου Ζωῆς καί οἱ ἑπτά ἔγιναν (μετά τήν Παναγία) οἱ εὐαγγελίστριες τῆς ἀναστάσεως τῆς Ἀθανάτου Ζωῆς.
***
ΕΧΟΥΝ σήμερα τήν προτεραιότητα ρόλου, ἀλλά δέν ἔχουν τήν ἀποκλειστικότητα. Ἔχουν, ἀλλά δέν εἶναι! Τό “ἔχειν” εἶναι δώρημα θεῖο.
Δέν εἴμαστε αὐθύπαρκτοι. Λέμε, εἶμαι ἄνθρωπος. Ὀρθά. Τί θά πεῖ “εἶμαι ἄνθρωπος”; Εἶμαι ἄνθρωπος σημαίνει “ἔχω ὡς δώρημα τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη”. Ὄχι γεννητικά καί γενετικά, ἀπό τούς γονεῖς μου, ἀλλά δημιουργικά ἀπό τό Θεό πού θέλησε νά ὑπάρχουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι. Τήν ὕπαρξη τήν ἔχουμε, δέν τήν φτιάχνουμε ἐμεῖς.
Τήν ὕπαρξη τήν ἔχουμε ὡς δῶρο Θεοῦ, τήν ἀνθρωπινότητα τήν ἔχουμε ἀπό τό Δημιουργό ὡς τρόπο ὑπάρξεως, τή ζωή τήν ἔχουμε ὡς θεῖο δῶρο. Ὅπως τελικά ἔχουμε τό πιό σπουδαῖο ὑπαρκτικό δικαίωμα, τό θεῖο δῶρο τῆς πίστεως καί τῆς σχέσεως μέ τόν ἀληθινό Θεό.
Ὅλα αὐτά εἶναι εἴτε φυσικά δωρήματα εἴτε πνευματικά χαρίσματα πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός. Τό “ἅπαν” τῆς ὕπαρξης τῆς πανανθρωπότητος εἶναι φυσικό συστατικό δώρημα-χάρισμα τοῦ Δημιουργοῦ μας Θεοῦ.
Τό “εἶναι” ὑπάρχει μόνο στόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό, τόν Ἕνα τῆς Τριάδος. “Ἐγώ εἰμι ὁ Ὤν”, ἔτσι φανερώθηκε στόν Ἀβραάμ, στό Μωυσή, στούς Προφῆτες τῆς Π.Δ.
“Ἐγώ εἰμι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος, ὁ ὤν καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ” ἔτσι φανερώθηκε στήν Κ.Δ.
Σήμερα λοιπόν τιμοῦμε ἑορταστικά τήν προτεραιότητα τοῦ “ἔχειν” ὅπως τήν ἄσκησαν οἱ Κηδευτές καί οἱ Μυροφόρες.
Τιμοῦμε κάτι παραπάνω ἀπό τόν τυπικό ἀνθρώπινο ρόλο τους (ἦταν ἄνθρωποι, εἶχαν τήν ἀνθρωπινότητα, καί αὐτό ἀξίζει νά τό τιμοῦμε σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους· οἱ κοινωνιολογικές ἐπιστῆμες μᾶς λένε στά λόγια ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει τό ἀποκλειστικό δικαίωμα στή ζωή καί στά ἀτομικά δικαιώματα· αὐτό τό λένε στά λόγια, διότι στή θεωρία μιλᾶμε γιά σχολική παρενόχληση τῶν παιδιῶν, ἀλλά καταφάσκουμε σέ χιλιάδες χιλιάδων ἐκτρώσεις, καταφάσκουμε στή διεθνή ἀδικία κατά τῶν παιδιῶν τοῦ Τρίτου Κόσμου κ.ο.κ.).
Τό ὅτι εἴμαστε ἀναλογικά μέ τόν πληθυσμό μας πρωταθλητές Εὐρώπης σέ πανάθλιες πρωτιές, δέν μᾶς πολυαπασχολεῖ, ἤ μᾶλλον ἀδιαφοροῦμε κυνικά.
Οἱ δηλώσεις τῶν ὑπευθύνων, πώς τό δημογραφικό πρόβλημα θά ἐπιλυθεῖ μέ τούς μικτούς γάμους μέ ἀλλοθρήσκους, δείχνουν τήν ἀποξένωση ἀπό τίς διαχρονικές ἀξίες τοῦ γένους μας.
Ἡ πρακτική τῆς Ἐκκλησίας νά ἀναλάβει τήν ἐπιδότηση τοῦ τρίτου παιδιοῦ στή Θράκη, εἶχε εὐεργετικά ἀποτελέσματα. Δυστυχῶς τό ἐπίσημο κράτος δέν προώθησε ἀνάλογες πρακτικές.
Σήμερα ὅμως τιμοῦμε ἑορταστικά τό ρόλο τόν ἀνθρώπινο ὅπως τόν ἔζησαν καί τόν χάρηκαν οἱ Κηδευτές τοῦ Χριστοῦ καί οἱ Μυροφόρες τοῦ Χριστοῦ.
Τιμοῦμε ὄχι μόνο τήν ἀνθρωπινότητά τους, ἀλλά πῶς ἔζησαν αὐτήν τήν ἀνθρωπινότητα, πῶς τήν καταξίωσαν αὐτήν τήν ἀνθρωπινότητα.
Σκεφτόμαστε τό ρόλο τους καί ζυγίζουμε τό ρόλο μας.
Ἀρχίζουμε πάλι (ὡς πλάσματα ἐν προσώποις καί σώσματα τοῦ ζῶντος Θεοῦ), ἀρχίζουμε καί προβληματιζόμαστε ὄχι γιά τόν κορωναϊό-covid 19 καί τή δική μας ζωντάνια, ἀλλά (πέραν αὐτοῦ) προβληματιζόμαστε γιά τό ρόλο τῆς ζωῆς μας, γιά τή ζωή μας ὡς ρόλο σχέσης μέ τήν Αὐτοζωή.
Αὐτό μᾶς διδάσκουν οἱ δύο Ἅγιοι καί οἱ ἑπτά Γυναῖκες πού σήμερα τιμοῦμε σέ ὅλη τήν Ὀρθοδοξία, πιάνοντας “γραμμή” ἤ μᾶλλον διατηρώντας γραμμή-σχέση μέ τήν ἄφθαρτη αἰωνιότητα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.***Ἡ προτεραιότητα καί τά πρωτεῖα βρίσκονται πάντοτε στό “Χριστός ἀνέστη”, στό “ἀληθῶς ἀνέστη ὁ Κύριος”. Ὡς πηγαῖος χαιρετισμός ὑποδηλώνει τήν ἄμεση σχέση μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο. Ἄν ὅμως ὑπάρχει δισταγμός στήν ἐκφώνησή του καί ἀντικαθίσταται ἀπό ἄλλους κοσμικούς χαιρετισμούς, τότε ἀποκαλύπτει τήν παθολογία τῆς ψυχῆς.
Πρῶτος καί ἀποκλειστικός εἶναι ὁ Ἕνας τῆς Τριάδος, ὁ ἐνανθρωπήσας ὑπέρ ἡμῶν, ὁ σταυρωμένος ὑπέρ ἡμῶν, ὁ ἐνταφιασμένος ὑπέρ ἡμῶν, ὁ ἀναστάς μέσα στή θεϊκή Του χάρη. Ὡς Θεός εἶναι ὁ Πρῶτος. Ὡς Θεός ἐνανθρωπήσας πάλι μένει ὁ Πρῶτος.
Ὅμως, αὐτό τό “Πρῶτος” τό ἐκ φύσεως δικό Του ―ἀπό ἀμέτρητη ἀγάπη― τό μοιράζεται μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους πού Τόν πιστεύουν, μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους πού θέλουν νά ἔχουν κοινωνία μαζί Του, μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους πού τόν πιστεύουμε, τόν λατρεύουμε καί τόν ἀγαπᾶμε.
Τήν αἰώνια καί ἀκατάληπτη θεϊκότητά Του ἦρθε ἀνάμεσά μας καί παραμένει ἀνάμεσά μας στό ἐκκλησιαστικό σῶμα καί τήν μοιράζεται μέ μᾶς.
Γι᾽ αὐτό ἔγινε ἄνθρωπος καί μᾶς φανέρωσε τό μοναδικό μυστικό τῆς ἀξίας μας: νά γίνουμε τέκνα Θεοῦ, νά γίνουμε “ἕνα” μέ τή ζωή τοῦ Θεοῦ, ἑνωμένοι μέ τό Χριστό, κοινωνώντας τό Σῶμα καί τό Αἷμά Του, κοινωνώντας τήν ἀναστάσιμη ζωή Του, κοινωνώντας τή θεϊκή Του χάρη καί ζωντάνια.
Θέλετε ἀποδείξεις; Ὅλοι οἱ Ἅγιοι πού ζοῦν στούς αἰῶνες καί θαυματουργοῦν.
Στήν Κύπρο π.χ. ὁ θαυμαστός ἅγιος Ἀνδρέας τῆς Καρπασίας καί ὁ ἅγιος Κενδέας ὁ θαυματουργός. Στήν Πρίγκηπο ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ Κουδουνᾶς ὁ θαυματουργός.
Στή Θεσσαλονίκη ὁ ἅγιος Δημήτριος ὁ μυροβλήτης καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, καί στή Σουρωτή ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Στήν Εὔβοια ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὀ Ρῶσος καί ὁ ἅγιος Δαβίδ μέ τόν ἅγιο Ἰάκωβο τόν Τσαλίκη.
Στά Φιλιατρά ὁ ἅγιος Χαράλαμπος, στήν Κατερίνη ὁ ἅγιος Διονύσιος τοῦ Ὀλύμπου. Στήν Αἴγινα ὁ ἅγιος Νεκτάριος τῆς ὑπομονῆς, στή Ζάκυνθο ὁ ἅγιος Διονύσιος, στήν Κεφαλονιά ὁ ἅγιος Γεράσιμος, στήν Κέρκυρα ὁ ἅγιος Σπυρίδων.
Στή Λέσβο ὁ ἅγιος Ραφαήλ μέ τήν ἁγία Συνοδεία του. Στήν Ἀθήνα ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανάς καί ὁ ἅγιος Νικηφόρος ὁ λεπρός, καί ὁ ἅγιος Πορφύριος ὁ θαυμαστός… Καί πόσοι ἄλλοι.
Ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ἅγιοι! Ἔζησαν κοινωνώντας τόν ἀληθινό Θεό καί Αὐτόν μᾶς εὐαγγελίζονται μέ τήν ζωντανή παρουσία τους. Μέ τόν ἀναστάντα Χριστό συνδέθηκαν διά βίου καί μᾶς συνδέουν ἀπό τήν θεία αἰωνιότητά τους. Αὐτόν τόν ἀναστάντα Χριστό μᾶς χαρίζουν μέ τά θαύματά τους.
***
Καί ἐδῶ βρίσκουμε κι ἐμεῖς ἀπάντηση: γιά τήν ὕπαρξή μας, γιά τό ρόλο μας, γιά τό νόημά μας, γιά τήν ἀνθρωπινότητά μας, γιά τήν ἀξία μας.
“Ἄνθρωπος” σημαίνει πλάσμα τοῦ Θεοῦ, σημαίνει σῶσμα τοῦ Χριστοῦ, σημαίνει μέλος τῆς Ἐκκλησίας, σημαίνει σχέση ζωντάνιας μέ τό Σωτήρα καί Θεό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.
Σέ κάθε ἐπιμέρους ἐπίγειο ρόλο μας, σέ κάθε ἐπιμέρους γήϊνο ρόλο μας, σέ κάθε ἐπιμέρους ἀνθρώπινη φυσική μας σχέση (μέ γονεῖς καί οἰκείους, μέ συνεργάτες καί φίλους), παντοῦ πρέπει νά σεβόμαστε καί νά ἐφαρμόζουμε τόν κατεξοχήν ρόλο μας, πού εἶναι ὁ ρόλος μας σέ σχέση ἄμεση μέ τό Χριστό.
Αὐτός ὁ ρόλος δέν εἶναι κάτι ξεκομμένο ἀπό τή ζωή.
Οἱ Μυροφόρες ἦταν οἱ γυναῖκες πού διακονοῦσαν τό Χριστό καί τούς Μαθητές του στά χρόνια τῆς ἐπίγειας πορείας του (ὅπως τώρα οἱ γυναῖκες ὑπηρετοῦν στά συσσίτια ἤ στά φιλανθρωπικά ἱδρύματα ἤ στήν ἱεραποστολή τῆς Ἐκκλησίας), μέ μία εἰδοποιό διαφορά τήν ὁποία εἶχαν ἐπισημάνει παλαιότερα οἱ ἑκάστοτε Ὑπουργοί Ὑγείας, ὅτι τά ἐκκλησιαστικά ἱδρύματα δέν ἔχουν τήν συνηθισμένη αἴσθηση τῶν ἱδρυμάτων.
Ὁ μακαριστός Ὑπουργός Ὑγείας Γ. Γεννηματᾶς ὁμολόγησε στό κρεββάτι τοῦ πόνου στόν ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ: “ἐγώ ἤμουν ἐκεῖνος πού μέ νόμο ἔπαυσα τίς ἀφιερωμένες ἐθελόντριες νοσηλεύτριες λόγῳ τῶν εἰσηγήσεων πού δεχόμουν.
Ἀλλά τό ἔχω χιλιομετανιώσει γιατί βλέπω τίς τωρινές νοσηλεύτριες νά τηροῦν αὐστηρά τό ὡράριο χωρίς νά διαθέτουν τό θυσιαστικό φρόνημα τῶν ἀφιερωμένων. Καί ὅμως αὐτές οἱ ἐθελόντριες μοῦ στέκονται στήν περιπέτεια τῆς ὑγείας μου”. Οἱ δύο Κηδευτές εἶχαν ἕναν ἐγκόσμιο ὑψηλό κοινωνικό ρόλο, ἀλλά ὁ μεγλύτερος ρόλος τους ἦταν ἡ σχέση τους μέ τό Χριστό, ἀκόμη καί ὅταν ἡ μανία τοῦ Συνεδρίου τόν σταύρωσε, ἀκόμη καί ὅταν φοβισμένοι οἱ Μαθητές ἔμειναν μακριά του (ἐκτός ἀπό τόν Ἰωάννη δίπλα στήν Παναγία μας).
Θέλω νά πῶ ὅτι εἶχαν ἕναν καθημερινό κοινωνικό ρόλο, μιά ἐνεργό κοινωνική θέση, μιά ἐπαγγελματική ἀπασχόληση, εἶχαν μιά καθημερινή γήϊνη πορεία…
Ὅμως σέ ὅλα αὐτά καί στόν ἑαυτό τους γύρευαν νά ἔχουν μιά ἐνεργό σχέση κοινωνίας μέ τό Χριστό.
Αὐτό μᾶς χρειάζεται σήμερα νά ξαναβροῦμε, νά τό κρατήσουμε, νά τό ὁμολογοῦμε, νά τό χαιρόμαστε στήν καθημερινή πράξη, νά τό ζοῦμε μέσα στό ἅγιο μυστήριο τῆς λειτουργίας τῆς Ἐκκλησίας.
Σᾶς τό εὔχομαι ὁλόψυχα.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αν και η Πόλη έπεσε, η Ρωμυοσύνη ζει

Του π. Παταπίου Καυσοκαλυβίτου Ἦταν Σάββατο, 9 Ἰουνίου τοῦ 1453, ὅταν τρία πλοῖα κατέπλεαν ὁρμητικά στό βενετσιάνικο λιμάνι τῶν Χανίων, κατεβάζοντας βιαστικά τά … [...]