Θρασύτητα και απραξία των δυνατών,αμάθεια και αποκτήνωση των αδυνάτων(Άντον Τσέχοφ)

«[…]Σ’ αυτήν εδώ τη ζωή θα παρατηρήσετε: θρασύτητα και απραξία των δυνατών,αμάθεια και αποκτήνωση των αδυνάτων,τριγύρω ανυπόφορη φτώχεια, συνωστισμός, παρακμή,οινοποσία, υποκρισία, ψευτιές… Όμως, σ’ όλα τα σπίτια υπάρχει ησυχία, γαλήνη.Από τους πενήντα χιλιάδες που ζουν στην πόλη,ούτε ένας να ξεφωνίσει, να αγανακτήσει.Βλέπουμε εκείνους που πηγαίνουν στην αγορά για προμήθειες,την ημέρα τρώνε,τη νύχτα κοιμούνται,λένε τις ανοησίες τους, παντρεύονται, γερνούν,κουβαλούν με μακαριότητα στο νεκροταφείο τους μακαρίτες τους, αλλά δεν βλέπουμε ούτε ακούμε εκείνους οι οποίοι υποφέρουν,κι αυτό, που είναι το φοβερό στη ζωή, ξετυλίγεται κάπου στα παρασκήνια. Όλα είναι ήρεμα, ήσυχα και η μόνη που διαμαρτύρεται είναι η άλαλη στατιστική: τόσοι άνθρωποι τρελάθηκαν, τόσα κανάτια ποτού καταναλώθηκαν,τόσα παιδιά πέθαναν από ασιτία…Κι αυτή η τάξη είναι φανερό ότι χρειάζεται. Προφανώς, ο ευτυχισμένος άνθρωπος αισθάνεται τον εαυτό του καλά μόνο επειδή οι δυστυχείς φέρουν το βάρος τους σιωπηρά, και χωρίς αυτή τη σιωπή, η ευτυχία δεν θα ήταν δυνατή.Πρόκειται για μια γενική ύπνωση. Πρέπει πίσω από την πόρτα του κάθε ευχαριστημένου,του κάθε ευτυχισμένου ανθρώπου να στέκεται κάποιος που να κρατάει ένα μικρό σφυρί και, μ’ ένα χτύπημα, να θυμίζει συνεχώς ότι υπάρχουν δυστυχισμένοι, ότι όσο και να είναι κανείς ευτυχής,αργά ή γρήγορα η ζωή θα του δείξει τα νύχια της… Αλλά άνθρωπος με σφυρί δεν υπάρχει, ο ευτυχής ζει τη ζωή του και ο καθημερινές φροντίδες της ζωής λίγο τον ενοχλούν όπως ο αέρας την αγριολεύκα – κι έτσι όλα πάνε καλά.”Εκείνη τη νύχτα κατάλαβα,πως κι εγώ επίσης ήμουν ευχαριστημένος κι ευτυχισμένος”συνέχισε ο Ιβάν Ιβάνιτς. “Κι εγώ […] εδίδασκα πως να ζει κανείς, πως να πιστεύει στο Θεό,πως να κατευθύνει το λαό. Έλεγα ότι η μάθηση είναι φως, ότι η μόρφωση είναι απαραίτητη,αλλά για τους απλοϊκούς ανθρώπους,η ανάγνωση μόνο και η γραφή είναι επί του παρόντος αρκετά.Η ελευθερία είναι αγαθό, χωρίς αυτή και χωρίς αέρα δεν γίνεται,χρειάζεται όμως υπομονή.Μάλιστα, έτσι έλεγα, αλλά τώρα ρωτάω.Στο όνομα τίνος να περιμένει κανείς;Στο όνομα ποιανών συλλογισμών; Μου λένε ότι όλα δεν γίνονται αμέσως,κάθε ιδέα πραγματοποιείται σιγά σιγά, στο χρόνο της.Αλλά ποιος το λέει αυτό;Που είναι οι αποδείξεις ότι αυτό είναι δίκαιο;Αναφέρεστε στη φυσική τάξη των πραγμάτων,στους νόμους που διέπουν τα φαινόμενα,αλλά υπάρχει τάξη και νόμος στο ότι εγώ,ένας ζωντανός, σκεπτόμενος άνθρωπος,στέκομαι πάνω σε ένα χαντάκι και περιμένω πότε θα σκεπαστεί μόνο του ή θα το κλείσει η λάσπη,ενώ εν τω μεταξύ θα μπορούσα ίσως να το δρασκελίσωή να το γεφυρώσω;Να περιμένω όταν δεν έχω δύναμη να ζω,αλλά στο μεταξύ πρέπει και θέλουμε να ζούμε…».Άντον Τσέχοφ-“Τα φραγκοστάφυλα” (απόσπ.)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Όταν κάθεσαι να διαβάσεις λόγο Θεού…

 Όταν κάθεσαι να διαβάσεις λόγο Θεού, να επικαλείσαι στην αρχή τον Θεό να ανοίξει τα μάτια της ψυχής σου, ώστε να μην περιοριστείς στο να διαβάζεις μόνο αυτά που … [...]

Απ’ τα ξεφτίδια του Θείου ελέους…

…εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διά τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν… (Λουκ. 18,25)Να περάσει η καμήλα από το κεφάλι της βελόνας … [...]