Μνήμη Γέροντος Αιμιλιανού του γλυκυθύμου (+ 9 Μαῒου 2019)

Παρῆλθε ἀκριβῶς ἕνα ἔτος ἀπό τήν ὁσιακή ἔξοδο τοῦ ἁγιωτάτου πατρός μας Γέροντος Αἰμιλιανοῦ καί ἐν κατακλυσμῷ συναισθημάτων, ἀναμνήσεων και ἱερῶν καταθυμίων, ἐπιθυμῶ ταπεινῶς νά ἐναγκαλιστῶ ἐν πνεύματι τήν ἐκλογάδα τῶν πνευματικῶν του γόνων, τῶν φιλαγίων ἀναγνωστῶν ἤ ἀκροατῶν του ἔκπαλαι καί νῦν καί σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις καί ἐν Χριστῷ συναγωνιζομένοις μοι ἀδελφοῖς νά συνενώσω τήν ἰσχνή φωνή τῆς ψυχῆς μου. Κάι νά ἀναβοήσω ἐν στεναγμῷ ἀλαλήτῳ «ἀββά, αἰωνία σου ἡ μνήμη καί ἡ εὐχή σου εἴη μεθ’ἡμῶν»…
Ὁ στιβαρός ἐλευθερωτής καί χαροποιός ἀναγεννητής τῶν ψυχῶν μας, τελειωθείς ἐν ὀλίγῳ και πληρώσας ἐν βραχεῖ χρόνους εὐσεβείας και νήψεως, ἐγκατέλιπε τά πρόσκαιρα καί σκιώδη γιά τά χρηστότερα και θυμηδέστερα, προσδοκῶν τόν Θεόν στά παρόντα καί πρός Αὐτόν ἀείποτε ἐνδημῶν. Ὁ ἀρχοντικός Γέροντας, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων περιεπόλευε στά θεῖα καί οὐράνια, ὥστε νά πιστεύουμε ἀκραδάντως πώς ἐλάχιστα ἦταν μαζί μας ἐν πνεύματι. Οὐσιαστικά ἡ γῆ καί οἱ ἐν γῇ συγκρατοῦσαν ζηλότυπα καί μέ κόπο τό πολυβασανισμένο ἀσκητικό σῶμα ἑνός ἐπιγείου ἀγγέλου και οὐρανίου ἀνθρώπου. Τά ἄνω ἐφρόνει, τά ἄνω ἐπόθει, τά ἄνω ἐζήτει μονότροπα και θεοερωτικά. Βυθιζόταν στην Θεία ἀγκάλη, μέ τήν Ὁποία ἄλλοτε εὐλογητικῶς πάλευε ὅπως ὁ πατριάρχης Ἰακώβ καί ἄλλοτε ἀγκιστρωνόταν ἀπολαμβάνοντας τή θεία στοργή τοῦ εὐσπλάχνου Πατρός. Κατέχοντας ὡς τιμαλφές τῆς ψυχῆς του τό «ἐν Θεῷ εἶναι», ἐδονεῖτο στή θέα τοῦ Θηρευτοῦ τῆς ψυχῆς του καί ὡς ἐθελούσιο θήραμα παραδινόταν στήν ἄβυσσο τῶν θεοτρόπων ἡδονῶν. Στό πρόσωπο τοῦ Γέροντος ἔβρισκες συμπεπυκνωμένη τήν ἐμπειρία ὅλων τῶν ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἄν καί πολυμερῶς και πολυτρόπως εὐαρέστησαν τόν Θεόν, ἐντέλει τήν ἴδια ἀγκαλιά τῆς ἀγάπης Του καί τό χάδι τῆς στοργῆς Του χόρταιναν ἀχόρταγα. Γι’αὐτόν ἀκριβῶς το λόγο, ταπεινῶς φρονῶ , ὅτι ὁ Θεός τόν ἐκάλεσε ἐν πλήρη δόξῃ τήν 9η Μαῒου 2019 , κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία, ἐν ᾗ , δι’ᾗς καί ὑπέρ ἧς ὁ Γέροντας ἥδιστα ἐδαπανήθη, τιμοῦσε τή μνήμη ἑνός προφήτου, ἑνός μάρτυρος κι ἑνός ὁσίου, τῶν ὁποίων τίς ἀρετές καί τά χαρίσματα ἀνέμαξε ὁ πολυσέβαστος πατήρ.

Ὁ ἀρχιμανδρίτης Αἰμιλιανός ὑπῆρξε πάντοτε ὁ ἐκφαντορικῶς διαγγέλων τό πρόσταγμα Κυρίου, ὁ ὁμαλίζων τίς σκολιές καρδιές μας καί ἀντιφωνῶν ὑπέρ ἡμῶν πρός τόν Θεόν. Ἦταν ὁ μάρτυς ὁ πιστός, πού μετέδιδε γνησία, βιωματική ἐμπειρία θεώσεως, ἁγιασμοῦ ἀλλά καί ὁ ἀναιμάκτως μαρτυρήσας τήν ἐν Σταυρῷ ἀλήθεια πάσχων καί πολλάκις ὡς ἁγιόλεκτον σφάγιον θανατούμενος καθ’ἡμέραν κατά τήν τελευταία πονεμένη τριακονταετία. Ὅσιος, ἁγνός, παρθενικός, κεχωρισμένος ἀπό τῶν καθημερινῶν παθῶν και ἁμαρτιῶν, ὑψωνόταν καί ὑπεδείκνυε ὑψοποιό μετεωροπορεία, ἡμῖν καταλιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα τοῖς ἴχνεσιν αὑτοῦ ἀκολουθήσωμεν. Καί ὅλα τοῦτα μέσα στήν ἀέναη πανήγυρη τῶν πρωτοτόκων, κροτῶν Πάσχα αἰώνιον , λουσμένος μέσα στό ἀναστάσιμο φῶς τῆς αἰωνιότητος, μέ τό ἀϊδιο «Χριστός Ἀνέστη» στά χείλη καί τήν καρδιά, τηκόμενος ἀπό τόν πόθο νά μή μείνει κανένα τέκνο του «νεκρόν ἐπί μνήματος».
Ἀσφαλῶς καί δέν διεκδικῶ τήν τιμή νά συγκαταλέγομαι στην ἐκλεκτή χορεία ὅλων τῶν ἀξίων καί εὐλογημένων τέκνων τοῦ πατρός Αἰμιλιανοῦ… Ἐπιτρέψτε μου ὅμως τό «θράσος» νά θεωρῶ τό ἄγγιγμά του στήν ἀθλία ψυχή μου καί τήν εὐτελῆ ζωή μου τόσο εὐεργετικό, τόσο καθοριστικό, τόσο ἱερό καί μεγάλο. Ὁ Γέροντας ἦταν ἀπό τους ἀνθρώπους -καί τό γνωρίζουν πολύ καλά τά δωροφοροῦντα τάς ἀρετάς τέκνα του- πού βλέπεις μία ἤ ἐλάχιστες φορές ἀλλά σέ σφραγίζει εἰς τό διηνεκές. Δοξάζω το Θεό πού μέ ἀξίωσε νά λάβω ἀρκετές φορές – σίγουρα ὄχι ὅσες θά ἐπιθυμοῦσα – τήν ἁγία εὐχή του, νά σταθῶ σάν εὐτελές μειράκιον τῆς ἱερωσύνης ξοπίσω ἀπό τήν λειτουργική του εὐπρέπεια καί μεγαλοπρέπεια. Τόν αἰσθάνομαι, κοιτάζοντας ὁλόϊσια στά γλυκά του καί εἰρηνοφόρα μάτια του , πού ἀναβλύζουν χαρμολύπη , ἀεί παρόντα και ἐνθαρρύνοντά με στην πορεία μου. Τοῦ καταθέτω τον ἄπειρο σεβασμό μου, τήν εὐγνωμοσύνη μου για ὅ,τι ἀνεπίγνωστα ἤ ἠθελημένα μοῦ προσέφερε, τήν ἰσόβια και κραταιά ἀγάπη μου στο τετιμημένο πρόσωπό του… Και τον παρακαλῶ, μέσῳ τῶν οίκείων τῆς πίστεως, νά μέ θεωρεῖ ἀφοσιωμένο τέκνο του ἐκ τῶν μακράν , μεσιτεύων ὑπέρ τῆς ἀναξιότητός μου…
Ἀλησμόνητε καί γλυκύθυμε Γέροντα Αἰμιλιανέ
Περιπόλευε στήν ὁδόν τῆς καταπαύσεώς Σου καί τῆς ἀπολαύσεως τῶν ἀγαθῶν ἅ Σοί ἡτοίμασται !
Ἵστει ἐν εὐρυοδείᾳ τῆς ἄνω ἐν Ἱερουσαλήμ τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ ὕμνει ἀκαταπαύστως τόν Ποθούμενον, πού ἠγάπησας εἰς τέλος, προσάγων ἐν ἀγάπῃ τελείᾳ λιτάς ὑπέρ ἡμῶν…
Ὡς ἔχων παρρησίαν πολλήν μή διαλείπῃς πρεσβεύων δι’ἕνα ἕκαστον ἐξ ἡμῶν !
Ἑτοίμασέ μας τόπον ἐν τῷ Φωτί, συγκοιταζόμενος και συνανιστάμενος στίς περιστάσεις τοῦ βίου μας, εὐφραίνων και γλυκαίνων τίς καρδιές μας !
Καί μεῖς τά ταπεινά καί κεγχριαῖα τέκνα Σου θά ἀναπαυόμαστε στίς βαθύσκιες διδαχές Σου, θα ξεδιψοῦμε στά οὐρανόβατα βιώματά Σου !
Εἴθε με τις θεοπειθεῖς εὐχές σου να ἀναδειχθοῦμε τέκνα εὐπειθῆ και χαροποιά πρός τόν πατέρα καί νά σέ ἀναπαύουμε ἐν ὑπακοῇ και ἀφοσιώσει υἱϊκῇ…
Πρωτοπρεσβύτερος Χαρίλαος Παπαγεωργίου
Βόλος 9 Μαῒου 2020

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αν και η Πόλη έπεσε, η Ρωμυοσύνη ζει

Του π. Παταπίου Καυσοκαλυβίτου Ἦταν Σάββατο, 9 Ἰουνίου τοῦ 1453, ὅταν τρία πλοῖα κατέπλεαν ὁρμητικά στό βενετσιάνικο λιμάνι τῶν Χανίων, κατεβάζοντας βιαστικά τά … [...]