Ο Πατριάρχης της Αγάπης

Του Αρχιμανδρίτου Κοσμά Θασίτη, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Κατάνγκας

Είναι δύσκολο να σκιαγραφήσεις την προσωπικότητα ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στην διακονία του πλησίον.
Ακτινοβολεί σε ολόκληρη την οικουμένη η πορεία που έχει θεμελιώσει με την αρετή της Αγάπης και συνεχίζει να εγκαθιδρύεται στις καρδιές των ανθρώπων που αναζητούν απεγνωσμένα τη στοργική αγκαλιά του πατέρα τους.
Ο φτωχός λόγος μου είναι ένα αντίδωρο ευγνωμοσύνης απέναντι στον Μακαριώτατο Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής Θεόδωρο Β’, που έχει πολύ εύστοχα χαρακτηρισθεί από πλήθος ανθρώπων ως ο Πατριάρχης της Αγάπης.
Τριάντα χρόνια πέρασαν από την εκλογή του Μακαριωτάτου από την ημέρα εκείνη της 17ης Ιουνίου 1990, όταν το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας εξέλεξε Επίσκοπο υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κυρήνης τον Θεοφιλέστατο κ.Θεόδωρο.
Ο Θεοφιλέστατος, μετά την εκλογή του ξεκινάει την Αρχιερατική του πορεία στο παλαίφατο Πατριαρχείο. Ως διωρισμένος εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Αθήνα, επί Πατριαρχείας κυρού Παρθενίου, αναλαμβάνει να διαχειριστεί τις υποθέσεις του Πατριαρχείου με πλήρη αφοσίωση και διακριτικότητα, ανεβάζοντας τη θέση του Πατριαρχείου ανά την Οικουμένη σε πολύ υψηλό πνευματικό και κοινωνικό επίπεδο.
Ακολουθεί τον μακαριστό Πατριάρχη Παρθένιο στις περιοδείες του σε όλη την Αφρική και σε διεθνή, πανθρησκειακά και θεολογικά, συνέδρια, αλλά και ως Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας βοηθάει στο ξεκίνημα της Πατριαρχείας του μακαριστού Πατριάρχου Πέτρου Ζ’.
Ο Πατριάρχης Πέτρος Ζ’ διέκρινε την προσωπικότητα του Θεοφιλεστάτου και το έτος 1997 ο κ. Θεόδωρος εξελέγη Μητροπολίτης Καμερούν. Εκεί ανέπτυξε σημαντική ιεραποστολική δραστηριότητα χτίζοντας ναούς, σχολεία και νοσοκομεία, βοηθώντας αδιακρίτως πολλούς Αφρικανούς και Έλληνες.
Μετά από 5 χρόνια Αρχιερατικής διακονίας και προσφοράς στη Μητρόπολη Καμερούν, ο κ. Θεόδωρος μετετέθη στην Ιερά Μητρόπολη Ζιμπάμπουε. Εκεί έκτισε 4 Ιεραποστολικά Κέντρα, στο Χαράρε, Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο για 400 συνέδρους, 2 μεγάλα Ιεραποστολικά Κέντρα στο Μαλάουι, με νοσοκομείο, τεχνικές σχολές και παιδικούς σταθμούς.
Με τη βοήθεια της Βουλής των Ελλήνων ανακαίνισε το Ελληνικό Τετράγωνο (Σχολείο – Εκκλησία – Πρεσβυτέριο) στην Μπέιρα Μοζαμβίκης.
Επίσης, θεμελίωσε Ναούς και συνέβαλε στην ίδρυση Ελληνικών Κοινοτήτων στη Μποτσουάνα και στην Αγκόλα. Το 2004, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του μακαριστού Πατριάρχου Πέτρου Ζ’, στις 9 Οκτωβρίου εξελέγη υπό της Ιεραρχίας του Αλεξανδρινού Θρόνου παμψηφεί Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής ο πρώην Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε κ. Θεόδωρος.
Μία νέα σελίδα άνοιξε για το δευτερόθρονο Πατριαρχείο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας.
Ο νέος «Πατριάρχης της Αγάπης», τοποθετεί τα θεμέλια της νέας πορείας του Πατριαρχείου, ανοίγοντας νέους ορίζοντες σε μία εποχή, η οποία αναζητούσε ανθρώπους με έμπνευση και νέους οραματισμούς.
Έτσι, ο Μακαριώτατος, αναλαμβάνοντας το πηδάλιο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, συνειδητοποιεί, όπως αναφέρει και ο ίδιος, την ευθύνη της διπλής πρόκλησης. Τη διατήρηση της ιστορικής συνέχειας αλλά και την προώθηση της Ιεραποστολής.
Και πραγματικά, η Ιεραποστολική του καρδιά φλέγεται από πόθο και αγάπη, για να μεταδώσει το μήνυμα της αγάπης και της ελπίδας σε έναν απομακρυσμένο και περιφρονημένο λαό. Στο λαό της Αφρικής, ο οποίος αναζητά εναγωνίως να ακούσει το μήνυμα του Ευαγγελίου.
Με την αγάπη και την διακριτικότητά που τον χαρακτηρίζει, αγκάλιασε αυτό το λαό, ο οποίος «…λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα…» ( Ματθ. 4,16), εναποθέτοντας επάνω στους ώμους του την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Αυτό έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Μακαριώτατος στο μεγάλο ποιμαντικό του έργο. Η φωνή της λογικής υποχωρεί μπροστά στη φωνή της καρδιάς του.
Η καρδιά του αγκαλιάζει κάθε πονεμένο και ταλαιπωρημένο άνθρωπο και ο πόνος του γίνεται προσευχή στο πόνο του κάθε ανθρώπου που προστρέχει σε αυτόν. Η πατρική του αγάπη είναι το φάρμακο που γιατρεύει την πνευματική και υλική πτωχεία των ανθρώπων. Αν πάρουμε ένα αιχμηρό αντικείμενο και ξύσουμε τους τοίχους των κτιρίων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, θα διαπιστώσουμε να βγαίνει αίμα και ιδρώτας από την καρδιά του Μακαριωτάτου.
Τα ίχνη της παρουσίας του είναι ζωγραφισμένα με την αρετή της θυσίας σε όλο το Πατριαρχείο της Αλεξανδρείας.
Γι’ αυτό, θα λέγαμε ότι στην προσωπικότητα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας ταιριάζει απόλυτα ο λόγος του Απ. Παύλου  «…νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον » (Πράξ. 20, 31).
Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, το φωτεινό παράδειγμα του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής Θεοδώρου Β’ μας εμπνέει και η αγάπη του ενώνει τους λαούς.
Γι’ αυτό, και ο λόγος του επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε «Κατά τις αμέτρητες οδοιπορείες μου ανά την Αφρική, άμεση προτεραιότητα δόθηκε στην εμβάθυνση του μηνύματος της Ορθοδοξίας, όπου υπάρχουν ευήκοα ώτα και ανοικτές καρδιές, ακόμα και σε πρόχειρες χορτοκαλύβες ή και κάτω από την σκιά των δένδρων.
Η αποστολή μας δεν είναι εύκολη, όμως οδεύουμε πάντα με ελπίδα και με όραμα».
Μακαριώτατε, ευχόμαστε τα έτη σας να είναι πολλά και ευλογημένα και η τριαντάχρονη Αρχιερατική σας πορεία να είναι πολύκαρπη και ελπιδοφόρα !

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ