Στα ίχνη μιας μαρτυρικής πορείας

Του Αρχιμανδρίτη Κοσμά Θασίτη | Romfea.grΠρωτοσυγκέλλου Ιεράς Μητροπόλεως Κατάγκας

Συμπληρώσε 30 χρόνια μαρτυρικής πορείας ένας ακάματος εργάτης του Ευαγγελίου. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κατάνγκας κ. Μελέτιος.
Είναι δύσκολο να χωρέσει μέσα σε μια σελίδα η ζωή ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει γράψει και συνεχίζει να γράφει ιστορία τόσων ετών στον αμπελώνα της Αφρικανικής Ηπείρου.
Τα ίχνη της πορείας του αποδεικνύουν το μέγεθος του πνευματικού του έργου. Και μόνο η σκέψη αυτή σε κάνει να αισθάνεσαι δέος και σεβασμό γι’αυτόν τον άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο, ο οποίος έχει αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του μοιράζοντας αγάπη, συμπόνια, παρηγοριά.
Μοίρασε σε χιλιάδες Αφρικανούς αδελφούς μας ένα πιάτο φαγητό και ένα ποτήρι νερό.
Η κραυγή της αγάπης τόσων φτωχών ανθρώπων αποδεικνύει την ευγνωμοσύνη τους προς το πρόσωπο του Πνευματικού τους πατέρα.
Το Μάρτιο του 1989, ο κ.Μελέτιος μεταβαίνει στο Κολουέζι του Κονγκό, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του μακαριστού Ιεραποστόλου Αρχιμ. Κοσμά Γρηγοριάτη και την πρόσκληση του μακαριστού Μητροπολίτου Κεντρώας Αφρικής κυρού Τιμοθέου.
Με την ευλογία του μακαριστού Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, μακαριστού πατρός Γεωργίου Καψάνη, αναλαμβάνει τα ηνία του Ιεραποστολικού Κλιμακίου.
Έχοντας επίγνωση της βαριάς κληρονομιάς που άφησε πίσω του ο π.Κοσμάς, σηκώνει πλέον στους ώμους του τον ιεραποστολικό του Σταυρό και επιδίδεται σε μεγάλους πνευματικούς αγώνες.
Μετά την χειροτονία του ως Επισκόπου στις 25 Νοεμβρίου 2006, συνεχίζει με μεγαλύτερο ζήλο να εργάζεται. Χειροτονεί ιερείς.
Οικοδομεί εκατοντάδες Εκκλησίες, δύο μοναστήρια, σχολεία, πρεσβυτέρια, νοσοκομείο. Κατηχεί και βαπτίζει χιλιάδες Ορθοδόξους Χριστιανούς.
Η αγωνία του συνεχώς αυξάνεται για την επέκταση του ιεραποστολικού έργου. Όπως και η ευθύνη που τον διακατέχει για την σωτηρία αυτών των ψυχών.
Στο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου διακρίνει κάποιος την κραυγή ενός ολόκληρου λαού, που αναζητάει να βρει την Αλήθεια.
Αναζητάει να βγει από το σκοτάδι και να έρθει στο Φως. «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει φῶς εἶδεν μέγα…» (Ματθ. 4, 16). Αυτό το Φως όποιος το ακολουθεί έχει ζωήν αιώνιον.
Και πραγματικά. Τριάντα χρόνια και πλέον δίνει αυτήν τη δυνατότητα στους Αφρικανούς αδελφούς μας, να μετέχουν κι αυτοί στο Φως.
Να έχουν δικαίωμα στη σωτηρία. Να έχουν δικαίωμα στην αληθινή Ζωή. Την αιώνιο ζωή. Εξάλλου, ο Σεβασμιώτατος ποτέ σε κανέναν δεν αρνήθηκε τη σωτηρία.
Σε κανέναν δεν κλείνει τη πόρτα. Σε κανέναν δεν αρνείται τη βοήθεια. Ακόμα και σε ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι Ορθόδοξοι. Όπως λέει και ο Απ. Παύλος: Ἡ ἀγάπη οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς (Ά Κορ. 13, 5).
Πώς μπορεί να αρνηθεί τη βοήθεια, όταν βλέπει καθημερινά εκατοντάδες ανθρώπους να απλώνουν τα αδύνατα χέρια τους ζητώντας λίγα τρόφιμα ή λίγα χρήματα;
Πώς μπορεί να αρνηθεί τη βοήθεια σε μία μητέρα, όταν είναι άρρωστο το παιδί της και ζητάει χρήματα, για να πάρει φάρμακα, τα οποία θα το σώσουν από το θάνατο;
Πώς μπορεί να στερήσει τη μόρφωση σε ένα παιδί, όταν αυτό του ζητάει λίγα χρήματα, για να κάνει την εγγραφή του στο σχολείο, πριν καταλήξει να γίνει εργάτης των ορυχείων και θαφτούν τα όνειρα του εκεί μέσα, πρίν καλά καλά προλάβει να τα εκπληρώσει;
Τέτοια είναι τα σπλάχνα του Σεβασμιωτάτου. Η αγάπη του φθάνει μέχρι τη θυσία. Έτσι κι αλλιώς, εκείνος που αγαπά αληθινὰ τους άλλους γίνεται όμοιος με το Θεὸ της αγάπης.
Αλλὰ θυσιαζόμενος για τους άλλους, νιώθει τόσο μεγάλη εσωτερικὴ χαρὰ καὶ ικανοποίηση, που δεν μπορεί καμιὰ άλλη χαρὰ να την αντισταθμίσει.
Διότι βιώνει την «μείζονα ἀγάπη» που ξέρει να γίνεται θυσία για τους άλλους. «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰω. ιε΄ [15] 13).
Όσα και να προσπαθήσω να γράψω μέσα σε λίγες γραμμές, πιστεύω ότι θα αδικήσω το πρόσωπο και το έργο του Σεβασμιωτάτου.
Θα χρειαστούν πολλές σελίδες, για να μπορέσω να μεταφέρω πάνω σ’ αυτές τις σελίδες το τεράστιο έργο του.
Όμως, μπορώ να πω τούτη την ώρα ότι ο Σεβασμιώτατος αφήνει και μια άλλη παρακαταθήκη, η οποία χαράσσεται μέσα στο χώρο της καρδιάς μας.
Κι αυτή είναι ο κόπος, η θλίψη και η χαρά. Επίσης, οι ρυτίδες που σκιαγραφούν το πρόσωπό του, είναι τα άγονα μέρη στα οποία βάδισε και θεμελίωσε την Ορθόδοξη πίστη μέσα από «συμπληγάδες πέτρες». Με κακουχίες και στερήσεις. Με δάκρυα και προσευχές.
Αν πάρουμε όλα αυτά που προαναφέραμε και σκάψουμε τους τοίχους των Εκκλησιών και των σχολείων, θα παρατηρήσουμε ότι θα βγει αίμα και ιδρώτας τριάντα ετών.
Σεβασμιώτατε, σε όλους εμάς, τα πνευματικά σας παιδιά, αφήνετε μία μεγάλη παρακαταθήκη. Θα πρέπει κι εμείς να φανούμε αντάξιοι αυτής της παρακαταθήκης και να συνεχίσουμε με ζήλο και αγάπη το έργο σας και να το αυξήσουμε.
Γι’ αυτό ταιριάζει σε σας ο λόγος του Απ. Παύλου: τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού ( Τιμ.Β δ, 7-8).

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Το μυστήριο του γάμου

Ομιλία για το μυστήριο του γάμου από τον π. Μύρωνα Σιμωνοπετρίτη που έγινε σε σύναξη νέων στο Μετόχι της Αναλήψεως της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Βύρωνα Αττικής. %audio% … [...]

"ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΕΡΙΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ “(Αγ.Νεκταρίου)

Άπό τά Άπαντα τού Άγίου Νεκταρίου..Τόμος Γ´ Ό Άγιος Νεκτάριος,τίς έλεύθερες ώρες του,ίδίως στή Ριζάρειο Σχολή,σχεδίαζε Σταυρούς καί έγραφε έπ´ αύτών είτε άγιογραφικά … [...]

Περί παράδοσης…

Παράδοση. Παρά και δίνω. Παραδίδω. Μεταφέρω. Μεταλαμπαδεύω. Συνεχίζω. Διαιωνίζω. Διατηρώ. Ακολουθώ. Τηρώ. Φροντίζω. Φυλάω. Διατηρώ και άλλα τόσα συνώνυμα και εννοιολογικά … [...]