Τηλεόραση και Άγια…!

Του Aρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Στίς μέρες μας γίνονται ἔντονες συζητήσεις, γιά τό ἄν ἡ Θ. Κοινωνία μεταδίδει ἀρρώστιες. Καί ἡ ἀπάντηση πού δίνεται, εἶναι ὅτι πρόκεται γιά Μυστήριο. Ὅμως, εἶναι θεολογικά σωστό, νά ἀναλύουμε στίς Τηλεοράσεις τό τί ἐστί γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ Θ. Κοινωνία;
Ὁ Χριστός εἶπε στούς μαθητές Του, «Ἐγώ μπορῶ νά σᾶς εἰπῶ πολλά, ἀλλά δέν θά τά καταλάβετε»(Ἰω.16:12), γι’αὐτό, καί δέν τούς τά εἶπε.
Πῶς, λοιπόν, νά μιλήσουμε θεολογικά (ἀπό τήν Τηλεόραση) τή στιγμή πού δέν ἀπευθυνόμαστε (ἀποκλειστικά) σέ θεολόγους;!
Ἀκόμα κι αὐτό νά γινόταν, τά περί Θεοῦ πολλά λόγια θεωροῦνται φλυαρία, καί ἁμαρτία…!(Ἰώβ 34:37). Τά λόγια μας πρέπει νά εἶναι «μετρημένα» ὅταν μιλᾶμε γιά Θεό, προπαντός σέ ξένο περιβάλλον.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅταν ἄρχισε νά ἀναλύει τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, μεταξύ τῶν ἄλλων εἶπε στούς ἀκροατές του: «Ἄν σᾶς δῶ νά μήν προσέχετε καί νά χασμουριέστε, θά τηρήσω τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, πού λέει νά μήν δίνουμε τά Ἅγια σκύλους καί χοίρους (Μτ. 6:7), καί θά σταματήσω νά σᾶς μιλάω…!» (Ὁμιλία Α’,7 εἰς τό κατά Ματθαῖον P.G. 57, 22). Καί αὐτό τό εἶπε σέ καλλιεργημένους χριστιανούς, πού κάθε ἀπόγευμα ἄκουγαν τά κηρύγματά του. Σκεφθεῖτε τί θά ἔλεγε σ’ ἄλλες περιπτώσεις…!
Ὁ μοιχός Ἡρώδης ἔκανε στό Χριστό πολλές καί διάφορες ἐρωτήσεις, ὅμως ὁ Χριστός (!) σέ καμία δέν ἀπάντησε (Λκ.23:9), γιατί εἶχε ἀπέναντί Του ἕναν ἄνθρωπο βουτηγμένο στήν ἁμαρτία.
Καί ὅταν ὁ Πιλάτος ρώτησε τό Χριστό «τί ἐστίν ἀλήθεια;» (Ίω. 18:38), ὁ Χριστός καί πάλι σιώπησε, γιατί ὁ Πιλάτος εἶχε ἀλλοῦ τά μυαλά του. Ἀφήνοντας (ὁ Χριστός) παράδειγμα σέ μᾶς τούς κληρικούς, ὅτι ὑπάρχουν περιπτώσεις, πού, σέ θέματα Πίστεως (!) θά πρέπει νά κλείνουμε ἐντελῶς τό στόμα μας! (Μτ. 7:6).
Ἄνθρωποι, μέ φρόνημα Πιλάτου καί Ἡρώδη, ὑπάρχουν πάντοτε, καί στήν ἐποχή μας, καί μπορεῖ, ὅταν ὡς Ἱερεῖς βγαίνουμε στά κανάλια νά μιλήσουμε νά μᾶς παρακολουθοῦν.
Καί ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλά καί ἄλλοι, πού δέν πατᾶνε ποτέ στήν ἐκκλησία ἤ πᾶνε δυό-τρεῖς φορές τό χρόνο, καί ἄλλοι, πού βλέπουν καί διαπράττουν ὅ,τι αἰσχρό ὑπάρχει, καί ἄλλοι, ἄσχετοι μέ τήν πίστη μας καί μέ τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας κλ.π., κλ.π.
Τί θά κάνουμε, λοιπόν; Θά κάνουμε σ’αὐτούς θεολογικές ἀναλύσεις τό τί σημαίνει γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ Θ. Κοινωνία;! (Μτ.7:6).
Μά δέν ἀπευθυνόμαστε σέ συνειδητούς χριστιανούς! «Οὐ μή γάρ τό Μυστήριον τοῖς ἐχθροῖς Σου εἴπω», ὑποσχόμαστε στόν Κύριο καί μάλιστα τή στιγμή πού πᾶμε νά κοινωνήσουμε.
Tό μόνο κατάλληλο ἐπιχείρημα πού θά μπορούσαμε νά προβάλλουμε γιά τή συγκεκριμένη περίπτωση, εἶναι τή μέχρι τώρα πεῖρα τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ὅτι οἱ Ἱερεῖς πού λειτουργοῦσαν σέ Σανατόρια, σέ Λεπροκομεῖα, δέν κόλλησαν οὔτε λέπρα οὔτε φυματίωση. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τούς Ἱερεῖς πού λειτουργοῦν σέ διάφορα Νοσοκομεῖα, καί τίποτε ἄλλο (τό θεολογικό).
Ὅποιος δημοσιογράφος ἤ γιατρός ἤ ὁποιοσδήποτε ἄλλος ἀδυνατεῖ νά τό πιστέψει, ἄς τό ἐρευνήσει.
Ἡ ἐμφάνιση στήν Τηλεόραση ἑνός ἐκπροσώπου τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι μεγάλη εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Κριτοῦ Θεοῦ, γιατί ἔχει νά κάνει μέ λογιῶν-λογιῶν ἀπολωλότα πρόβατα, τά ὁποῖα ὑποχρεοῦται (!) νά ἀφυπνίσει, ἐφευρίσκοντας τόν πλέον κατάλληλο τρόπο, καί «ὦδε ἡ σοφία ἐστίν».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μιλώντας στούς Ἀθηναίους, προκειμένου νά τούς κερδίσει ἐν Χριστῷ, εἶχε καταστρώσει ἕνα ὁλόκληρο σχέδιο. Ἐνῶ ἔνιωθε ψυχοπλάκωμα, βλέποντας τά ἑκατοντάδες εἴδωλα στούς δρόμους τῆς Ἀθήνας (Πρ. 17:16), ὅταν ἀνέβηκε στό «βῆμα», ἄρχισε τήν ὁμιλία του ἐπαινώντας (!) τούς Ἀθηναίους! «Σᾶς βλέπω εὐλαβέστατους ἀπό κάθε ἄποψη!» (Πρ.17:22).
Στή διάρκεια τῆς ὁμιλίας του, ἔκανε ἀναφορά στούς ποιητές τους! (Πρ. 17:28). Ἦταν δόλωμα στ’ ἀγκίστρι του! (Μερικοί ρίχνουν σκέτο ἀγκίστρι…!).
Τό πιό σημαντικό: Ἐνῶ ἦταν μεγάλος θεολόγος, δέν τούς μίλησε θεολογικά (καί τί νά τούς ἔλεγε;), ἀλλά τούς μίλησε σύμφωνα μέ τό πνευματικό τους ἐπίπεδο. (Προσγείωση!).
Σκεφθεῖτε, προκειμένου νά πετύχει τό στόχο του, ἔφθασε στό σημεῖο νά ἀποκαλέσει τό Χριστό ἁπλά ἄνδρα (!) (Πρ.17:31), οὔτε Θεό, οὔτε Υἱό Θεοῦ! (Ἦταν τυχερός, γιατί δέν εἶχε ἐνώπιόν του, τούς σύγχρονους «ὁμολογητές» τῆς Πίστεως…).
Σοφός δέν εἶναι αὐτός πού λέει σοφίες, ἀλλά αὐτός πού ξέρει νά μιλήσει, ὅπως πρέπει, καί ὅταν πρέπει, ἰδιαίτερα στήν ἐποχή μας.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αν και η Πόλη έπεσε, η Ρωμυοσύνη ζει

Του π. Παταπίου Καυσοκαλυβίτου Ἦταν Σάββατο, 9 Ἰουνίου τοῦ 1453, ὅταν τρία πλοῖα κατέπλεαν ὁρμητικά στό βενετσιάνικο λιμάνι τῶν Χανίων, κατεβάζοντας βιαστικά τά … [...]